Volgens Montaigne is ware vriendschap een zeldzame verhouding waarin twee zielen samensmelten tot één. In deze rubriek proberen bekende en minder bekende boezemvrienden woorden te geven aan hun innige band. Deze keer: Cornald Maas en Barbara van Beukering. ‘Het is bij ons altijd alles of niets.’
Fragment. Verschenen in het meinummer van HP/De Tijd (2025). Fotografie door Clemens Rikken.
Barbara: “Wij zijn heel perfectionistisch, kunnen dingen niet zo goed laten gaan, bijna op het dwangmatige af. Het moet op onze manier.”
Cornald: “Hoe zei je moeder dat ook alweer?”
Barbara: “Je kunt met Barbara alle kanten op, als het maar háár kant op is.”
Cornald: “Daar is geen woord aan gelogen.”
Barbara: “We hebben wel een hele erg praatvriendschap.”
Cornald: “Met seksen zijn we nog niet erg opgeschoten, nee.”
Barbara: “We hebben wel een keer lepeltje-lepeltje gelegen. Ik was een keer met jou en Wimie Wilhelm op de openingsavond van het Nederlands Film Festival in Utrecht. Wimie was mijn andere beste vriend, maar jullie kenden elkaar nog niet zo goed, dus ik had bedacht dat we daar met z’n drieën met de trein heen zouden gaan, een hotel in de buurt zouden boeken en daar dan de volgende ochtend gezellig zouden ontbijten. Alleen ben ik die avond zo dronken geworden, dat mijn hak afbrak.”
Cornald, smalend: “Wimie doopte je meteen tot ‘De Hakkelaar’.”
Barbara, lachend: “Ja, en jij moest natuurlijk vreselijk lachen toen we strompelend naar het hotel liepen.”
Cornald, met pretoogjes: “Je was je kortetermijngeheugen kwijtgeraakt, dus je kwam lepeltje-lepeltje bij me liggen, met Wimie aan de andere kant van de kamer, want we sliepen wel in één kamer. Die barstte natuurlijk van de lach.”
Barbara: “Dat was onschuldig, dat had niets met seks te maken.”
Cornald: “Terwijl toch menig man in mijn geval zou hebben gedacht…”
Barbara: “Tjongejongejonge.”
Cornald: “Ik dacht nog wel: je hebt wel echt ferme borsten. Dat was me eerder nooit zo opgevallen. Ik heb vroeger wel vriendinnetjes gehad, maar die hadden wat borsten betreft niet vooraan gestaan, om het zo maar te zeggen.”
Barbara moet hard lachen.
Barbara: “We hadden het net over wat vriendschap is. Ik heb net een boek geschreven over relaties en daarin staat een citaat van Lord Byron: ‘Vriendschap is liefde zonder vleugels’. Dat vind ik eigenlijk wel een mooie omschrijving. Verliefdheid kan namelijk heel vermoeiend zijn: je kunt helemaal in beslag worden genomen door een persoon. Vriendschap heeft dat alles overrompelende niet.”
Cornald: “Terwijl het wel raakt aan liefde. Vriendschap is in het beste geval ook onvoorwaardelijk.”
Barbara: “Wij zijn allebei gezegend met een leuke relatie, maar voor heel veel mensen is dat niet vanzelfsprekend. Als een relatie niet goed is, niet doen, dan liever alleen, maar over vriendschap zou ik dat niet zeggen. Een paar goede vrienden is het beste wat je kunt hebben in je leven. Ik zou liever geen partner hebben dan geen vrienden.”
Cornald: “Ik ook, want met vrienden kun je ook lief en leed delen.”
Barbara: “Wat ik ontroerend vond: anderhalf jaar geleden stierf Wimie. Jij zei toen tegen me: ‘Wees maar niet bang, hoor. Ik ga echt niet dood.’ Ik vond dat zo lief, terwijl je dat natuurlijk helemaal niet kunt beloven, maar je voelde dat ik daar angstig voor was, om ook mijn andere beste vriend te verliezen.”
Nick Muller 