Voor de VARAgids keek ik de documentaire 2DOC: Alleen thuis met een dienstwapen van Hester Overmars (donderdagavond 1 juni om 22:20 uur te zien op NPO2) en schreef er een stukje over. Dit is een fragment.
Hij behoorde tot de meest geroutineerde agenten van het land en werkte zelfs enkele jaren bij de Dienst Specialistische Recherche Toepassingen (DSRT), een geheime eenheid waar alleen de beste dienders na een loodzware opleiding werden toegelaten. Peter Paul Schaeffer leefde zijn droom, tot er op een dag iets knapte.
Zijn zus, die net als hun vader en moeder bij de politie werkt, werd tijdens haar dienst gebeld dat haar broer met een wapen de straat op was gegaan. Hij was door haar collega’s aangehouden en ondergebracht bij een crisisdienst. Zijn moeder vertelt het verhaal net iets anders: hij was thuis aan het klussen, maar voelde zich mentaal niet in orde en belde om hulp. Toen zijn collega’s kwamen kijken hoe het met hem ging, deed hij de deur open met per ongeluk nog een stanleymes in z’n hand. Zijn zus: ‘Ik had dat wapen heel groot gemaakt in m’n hoofd, maar het was gewoon een stanleymesje waarmee hij aan het knutselen was geweest.’ De agenten aan de deur schrokken van het mes en sloegen hem in de boeien, zegt zijn moeder. ‘Tenminste, zo zegt-ie het zelf en ik geloof hem zonder meer. Als hij zegt: ik was echt niets van plan, dan geloof ik dat.’
Het wordt niet duidelijk of Peter Paul Schaeffer, een voormalig politieagent die gediagnosticeerd is met een posttraumatische stressstoornis (PTSS) en wiens verhaal centraal staat in de indringende documentaire Alleen thuis met een dienstwapen, tegen zijn zus en moeder heeft gelogen of dat zij er zelf een verzachtend verhaal van hebben gemaakt. Zelf reconstrueert hij, terwijl hij in een verduisterde kamer van zijn huis zit en in zichzelf gekeerd naar de grond kijkt, dit moment van radeloosheid als volgt. ‘Ik heb met de crisisdienst gebeld en gezegd: ik ben het helemaal kwijt. Toen zei ze [de medewerkster van de crisisdienst, red.]: ik kan je dossier niet vinden, is het goed als ik je straks even terugbel. Ik zei: als jij me straks terugbelt, dan weet ik niet of ik de telefoon nog wel opneem. Ze zegt: dan stuur ik nu de politie naar je huis. En toen dacht ik: nou, dat is een mooie kans. Als ze er straks zijn, dan stap ik de deur uit met een mes en probeer ik er een overhoop te steken. Dan word ik wel neergeschoten, dan hoef ik het zelf niet te doen. Toen ik de deur opendeed met een mes in mijn hand, zag ik twee van die broekies staan, zoals ik zelf ook was toen ik net bij de politie kwam, en op dat moment brak ik. Ik kon het niet meer. Ik moest op m’n knieën, kreeg handboeien om en werd in de politiebus afgevoerd naar de gesloten afdeling van GGZ Delfland. Dat was fucking heftig.’
Lees verder in VARAgids 21, 2023.
Nick Muller 