Marjan Berk (Zeist, 1932) is actrice en schrijver. Ze woont in Amsterdam.
Dit interview verscheen in VARAgids 14, 2024.
Marjan: “Ik leef alleen dus de televisie is mijn vriend. Er zijn een paar programma’s die ik niet wil missen. Nieuwsweekend bijvoorbeeld met Mieke van der Weij. Dat wil ik alleen al zien vanwege Kees Boonman, die de uitzending begint met zijn politieke weekoverzicht. Die man heeft zo’n originele kijk op de wereld… Dat is bijna een komisch nummer. Mieke zit naar mijn idee een beetje vast op die zaterdagochtend, ze zou een dagelijks programma moeten presenteren, op televisie. Wat is zij kundig. Ze heeft eens een boek van me besproken over Catherina van Rennes, een curieuze vrouw die resideerde op de Mariaplaats in Utrecht. Een mooie stad, ik heb daar ook nog drie jaar gewoond omdat ik daar in het ziekenhuis werkte.
Wil je nog koffie met een lekkere dot slagroom? Hoe heet dat programma ook alweer dat elke dag te zien is om half tien… Nieuwsuur, ja! Dat kijk ik voor het laatste nieuws over Rusland. Die jongen die het presenteert vind ik zo goed. Die ziet er altijd zo gelikt uit: chic, maar niet nichterig, weet je wel. Die ogen van hem kijken altijd zo veelbelovend. Zo van: ik zit hier nu wel in mijn nette pak, maar als de uitzending voorbij is ga ik beneden nog even helemaal los, haha! Ik vind het leuk als een presentator dat heeft. Herman van der Zandt heeft die twinkeling ook.
Onze nationale vermakelijkheid moet ik ook altijd zien. Arjen Lubach, ja. Weet je wat ik zo leuk aan hem vind? Hij is scherp op de actualiteit, maar het is geen platte grappenmaker, er zit altijd een boodschap in. Een goede cabaretier moet moralistisch zijn, vind ik. Dat spreekwoordelijke nootje in de oliebol. Bovendien vind ik hem zo leuk beschaafd. Hij ziet er altijd gewassen uit. Ik denk ook dat hij heel lekker ruikt.
O wacht, de telefoon gaat, kun je hem even aangeven, anders ben ik te… Ja, met Marjan, zeg luister, ik ben net in gesprek met een meneer die een stukje over me gaat schrijven. Hij neemt nét een hap van een plak gemberkoek met dik boter. Ik verbruik er zo vier van in de week, van die gemberkoeken, niet dat ik ze zelf eet, maar iedereen die hier langskomt krijgt… Ja, met een uur bel ik je terug. Da-haag!
Waar waren we gebleven? O ja, televisie. Nederland in beweging kijk ik soms twee keer per dag. Het is aan dat programma te danken dat ik nog een beetje kan lopen. Met een stok, maar toch, ik loop. Ik verzuim nooit mee te doen, want dan heb ik mezelf, hè. Bewegen is zo belangrijk. Erik Scherder mag daarom wat mij betreft dag en nacht op televisie zijn boodschap verkondigen. Die man heeft zó vreselijk gelijk… We moeten minder zitten en meer bewegen! Praat ik te veel? Als je het niet meer kwijt kunt, moet je me maar afkappen. Had ik al verteld over die serie over de Oranjes? Die is ook zo goed! Ik woonde als kind in Amersfoort en daar gingen allerlei verhalen over Koning Willem III, die daar weet ik niet hoeveel buitenechtelijke kinderen die daar allemaal een café uitbaatten van het zwijggeld dat ze van hem kregen, maar dat is een verhaal apart, dat vertel ik je een andere keer.”
Boek: Eindeloze vlucht: Het leven van Joseph Roth van Keiron Pim
Krant: Ik lees ze allemaal, maar de hoofdprijs is voor de Volkskrant
Film: M – Eine Stadt sucht einen Mörder van Fritz Lang
Land: Engeland
Stad: Amsterdam
Onhebbelijkheid: Ik ben een manische prater
Nick Muller 