Ook het afgelopen jaar verzamelden de ouders van Richard Groenendijk, Ilja Leonard Pfeijffer, Karsu, Annick Boer, Femke Kok, Cornald Maas, Patrick Roest en Jurre Geluk alles over hun beroemde kind: knipsels, theaterkaartjes, posters, flyers. ‘We zijn de grootste fans.’
Verschenen in Mezza, 3 januari 2026. Foto’s door Clemens Rikken.
Irene Pfeijffer (85) uit Voorburg is de moeder van schrijver, dichter en columnist Ilja Leonard Pfeijffer.
Op de antieke eetkamertafel van Irene Pfeijffer liggen zeventien plakboeken uitgestald. Daarin zitten honderden stukjes papier – krantenknipsels, contracten en theaterkaartjes – waarop de naam van haar zoon wordt vermeld. Het eerste plakboek bevat door hem geschreven columns in het Leidse studentenweekblad Mare, maar het échte begin is de uitnodiging voor de presentatie van zijn debuutbundel Van de vierkante man uit 1998. Daarnaast zien we de allereerste recensie in de Volkskrant. “Dat was meteen een goede recensie. Later kreeg hij natuurlijk ook weleens een slechte recensie, maar ook die plak ik in. Ik wil een zo compleet mogelijk overzicht hebben, al is het zeker tegenwoordig ondoenlijk om alles uit te knippen en in te plakken. Internetartikelen bewaar ik bijvoorbeeld niet.” Dan, nu we er toch zijn, een prangende vraag: heeft de beroemde zoon in kwestie echt de gedroomde schrijversnaam Ilja Leonard Pfeijffer? Het korte antwoord is: ja. “Ik heb als onderwijzeres ooit een boek voorgelezen met de titel Ilja, de kleine ganzenridder van H. Wolffenbuttel-Van Rooyen,” vertelt mevrouw Pfeijffer. “Ik vond het meteen een leuke naam. Het jongetje uit het boek was een prinsje met zwarte haren. Ons jongetje werd geboren met blonde krullen, maar toch was het een Ilja. Leonard is de naam van zijn vader.”
Jerry (82) en Els (80) Boer uit Huizen zijn de ouders van actrice, zangeres en cabaretière Annick Boer.
In een van de voormalige kinderkamers van het huis waar het echtpaar Boer al ruim vijftig jaar woont, hangt een opvallende verzameling aan de muur. Daar is namelijk het officieuze Annick Boer-museum gevestigd. Posters van theatervoorstellingen, foto’s van televisieproducties en memorabilia uit haar carrière vullen de wanden. “Zie je die grote foto van De Verraders?”, vraagt Els. “Dat is ons pronkstuk. RTL vroeg na afloop aan de deelnemers wie hun foto mee naar huis wilde nemen. Niemand had natuurlijk plek voor zo’n grote plaat, maar Annick zei meteen: ik denk dat ik mijn ouders daar heel blij mee kan maken.” Jerry en Els hebben een hechte band met Annick. Ze hebben alle premières bijgewoond en zaten trouw bij alle opnamen van het televisieprogramma Kanniewaarzijn, waar ook hun nichtje Plien van Bennekom aan meewerkte. “Dat was dus echt een familie-uitje. We hebben drie kinderen, van wie we alle drie evenveel houden, maar er is er maar één die in het theater werkt. De andere twee vinden het alleen maar leuk dat we deze kamer zo hebben ingericht.”
Corry Milius (86) uit Bergen op Zoom is de moeder van presentator Cornald Maas.
Inmiddels liggen de plakboeken bij Cornald in Amsterdam, maar speciaal voor de foto heeft hij ze weer even langs gebracht in de serviceflat waar zijn moeder Corry woont. Waar is ze het meest trots op? “Dat hij zich vanuit Bergen op Zoom helemaal zelf heeft opgewerkt in de mediawereld. Ik heb mijn kinderen gestimuleerd: als jullie je willen ontwikkelen, ga naar de Randstad.” Haar favoriete programma van hem? “Volle Zalen. Hij laat mensen uitpraten en stelt goede vragen.” Over het Songfestival is ze minder enthousiast. “Als er iets fout gaat, heeft hij het gedaan. Dan trek ik me dat enorm aan. Ik kan daar soms echt van wakker liggen. Natuurlijk heb je de neiging om een brief te sturen als ze iets over hem zeggen wat niet waar is, maar dat doe ik dan toch maar niet. Cornald zou dat denk ik niet leuk vinden.” Het hoogtepunt van afgelopen jaar waren de live-uitzendingen vanaf cultuurfestival Oerol op Terschelling. “In 2024 ben ik er zelf bij geweest. Afgelopen jaar lukte dat helaas niet, maar het was fantastisch om te volgen op televisie.”
Sacha Geluk (66) uit Woudenberg is de moeder van presentator Jurre Geluk.
Jurre Geluk werd bekend als een van de presentatoren van Spuiten & Slikken. Moeder Sacha keek destijds met samengeknepen billen naar het programma. “Ik vond dat ze ver gingen met het uitproberen van drugs. Ik ben daar niet preuts in en er was altijd een arts bij de opnames, maar toen hij wat zwaarder spul ging gebruiken dacht ik: oei.” De collectie uitgeknipte artikelen is verre van compleet, maar geeft wel een overzicht van zijn carrièrepad: van danser bij Lucia Marthas tot mol in Wie is de Mol? Het hoogtepunt van dit jaar? “Dat hij weer mee heeft gedaan aan De Mol. De eerste aflevering hebben we bij hem thuis gekeken. En hij zegt niets, hoor, over hoe het afloopt. Net als de vorige keer, toen hij De Mol bleek te zijn. Ik was zó verbaasd!” Trots is ze ook op zijn programma Niet Klein Te Krijgen, over ernstig zieke kinderen. “Daarin zie je echt wie hij is: oprecht, rustig, iemand die vertrouwen wekt.” Sacha en Jurre praten over alles, ook over zijn seksualiteit. Daarom was het des te aangrijpender toen hij voor een item in Spuiten & Slikken hand in hand over straat liep met een jongen en werd uitgescholden. “Je hoopt als moeder natuurlijk dat je kind dat bespaard blijft. Maar ik ben zó trots dat hij blijft staan voor wie hij is.”
Henk Kok (81) uit Drachten is de grootvader van schaatster Femke Kok.
Henk Kok bewaart alles van en over zijn kleindochter Femke. Maar ook van haar vader René, ooit zelf marathonschaatser, heeft hij krantenknipsels verzameld. “Dozen vol,” zegt hij trots. Zelf reed hij vier keer de Elfstedentocht, ook in de legendarische winter van ’63. Een echte schaatsfamilie, dus. Op de foto die hij in zijn handen houdt, schaatsen ze met z’n allen op het landijs bij de Hooidammen. Femke is dan drie jaar oud. ’Pake’ weet het nog precies. “Met zeven maanden kon ze al staan. Schaatsen kon ze op haar derde ook al als de beste.” Op haar twaalfde moest Femke kiezen: schaatsen of turnen. Ze koos voor de schaats en ging naar school in Heerenveen, dichtbij de ijsbaan. The rest is history, zeggen we dan. Het hoogtepunt van dit jaar? Het hoogtepunt van dit jaar? Het wereldrecord op de 500 meter natuurlijk, een paar uur nadat dit interview plaatsvindt, maar ook het baanrecord op de 1500 meter in Thialf. Henk was erbij toen zijn kleindochter haar record op het bord mocht onthullen, een officiële ceremonie waarbij de directeur van Thialf en de ijsmeesters aanwezig waren. Nu droomt hij van een plek voor zijn kleindochter op de Olympische Winterspelen volgend jaar in Milaan. “Ik hoop er dan bij te kunnen zijn.”
Ria (75) en John (77) Groenendijk uit Dirksland zijn de ouders van cabaretier Richard Groenendijk.
John Groenendijk bewaart alles van zijn zoon Richard. Krantenknipsels, posters, flyers, foto’s – je kunt het zo gek niet bedenken. Ria: “Als de krant komt en we zien zijn naam ergens staan, dan wordt dat stuk uitgeknipt en bewaard. John is daar heel zorgvuldig in.” Het hoogtepunt van dit jaar? De publieksprijs voor Richards podcastFred en Ries. “Hij heeft nu een half jaar die podcast, en er komen ontzettend veel leuke reacties op. Wij luisteren hem ook altijd meteen als-ie online komt te staan.” Maar het mooiste blijft toch de eerste Poelifinario, de prestigieuze prijs voor beste cabaretvoorstelling van het jaar. “Dat was een heel grote verrassing. Richard zei: kom maar niet helemaal naar Amsterdam, dat wordt niks. Maar wij zeiden: we willen er toch bij zijn. En laat hij nou winnen. John schreeuwde en sprong een gat in de lucht.” In het begin stonden ze niet achter zijn keuze voor het theater. “John zei: tjongejonge, kan je nou niet gewoon een normale baan zoeken?” Maar na een voorstelling in Rotterdam draaiden ze bij. “Toen zei John: Ria, ik denk dat we hem moeten helpen. Dit is toch het ding wat hij wil. Sindsdien zijn we zijn grootste fans.”
Aslan Dönmez (65) uit Amsterdam is de vader van zangeres en pianiste Karsu.
De foto’s en krantenknipsels die vroeger de muren van restaurant Kilim aan de Ceintuurbaan in Amsterdam sierden, liggen nu in een doos in de opslag. Aslan en zijn vrouw Birgül Dönmez stopten enkele jaren geleden met het restaurant om zich volledig te storten op het management van hun dochter Karsu. De verzameling begon met een stukje uit de Osdorpkrant. Daarna volgden tientallen kranten uit binnen- en buitenland. Het pronkstuk is de foto waarop Karsu Bill Clinton de hand schudt. Op haar zestiende kreeg ze een beurs voor de Universiteit van Rhode Island. Daar hoorde ze Clinton spreken over zijn foundation. Met medestudenten organiseerde ze een verkoop, zamelde een paar duizend dollar in en doneerde dat. “Zo is het contact ontstaan.” Toen Clinton in 2011 naar Friesland kwam voor een speech bij Achmea, mocht Karsu hem opnieuw ontmoeten. “Van tweehonderd genodigden mochten er vijftig hem een hand geven. Zij was er één van.” De ontdekking van zijn dochter begon in het restaurant. Gasten vroegen steeds vaker of ze ergens kon optreden. “Toen dachten we: laten we een keer een professioneel concert organiseren, in Muziekgebouw aan het IJ. Binnen een paar uur waren de tickets uitverkocht.” Nu treedt zo op in uitverkochte zalen in binnen- en buitenland. Ze is een echte superster. Het mooiste moment van dit jaar? “Opa worden. Het is anders dan vader worden. Je maakt het veel bewuster mee, omdat je op iets meer afstand staat. Ik vind het leuk om nu ook te kunnen helpen bij de opvoeding van mijn kleinzoon. Ik hoop dat hij een eerlijke, hardwerkende wereldburger wordt, net als wij.”
Wim (62) en Bep (58) Roest uit Lekkerkerk zijn de ouders van schaatser Patrick Roest.
De koeien moeten een paar keer per dag worden gemolken, dus melkveehouder Wim en zijn vrouw Bep kunnen er niet alle wedstrijden bij zijn. “Maar bij de belangrijkste wedstrijden zijn we er meestal wel bij,” voegt hij daaraan toe. Patrick is de opvolger op de boerderij, melkveehouder in spe, maar in de winter is hij nauwelijks in de stallen te vinden. “Na het schaatsseizoen helpt hij weer mee.” Al op zijn achtste zag Wim dat zijn zoon hard kon schaatsen. Het talent zit in de familie: Wim en Bep schaatsten zelf ook, geen wedstrijden, maar wel fanatiek.
Het afgelopen seizoen was het zwaarste uit Patricks carrière. Het begon met een ontstoken verstandskies die moest worden verwijderd, waardoor hij het World Cup Kwalificatietoernooi moest missen. Daarna volgden hardnekkige rugklachten en problemen met zijn linkerbeen. Patrick kon nauwelijks schaatsen en moest uiteindelijk het hele seizoen aan zich voorbij laten gaan, inclusief de WK’s. Ook plaatste hij zich niet voor de Olympische Winterspelen in Milaan. “Daar baalt hij natuurlijk enorm van. Hij wil wedstrijden rijden, maar niet onderaan eindigen.” Wim speelt in zijn vrije tijd trompet in dweilorkest De Blaasbalgen uit Leidschendam. Bij grote wedstrijden staat het orkest in Thialf. Zijn hoogtepunt? Maart 2023, toen Patrick in Heerenveen eindelijk zijn eerste individuele wereldtitel op de 5 kilometer veroverde na jaren van net-niet. “Toen mocht ik het Wilhelmus spelen. Daar krijg ik nog steeds kippenvel van.”
Nick Muller 