Welke liedjes tekenen een leven? In deze rubriek vertellen radiomakers over de zes nummers die hen vormen, van jeugdherinnering tot uitvaart.
Verschenen in de VARAgids, 3 maart 2026.
Eerste single: The Elephant Song van Kamahl
‘Een heel gek nummer eigenlijk, maar het is écht de eerste single die ik bezat: The Elephant Song van Kamahl, geschreven voor het Wereld Natuur Fonds, over een olifant die de mensen smeekt om te stoppen met jagen. Ik weet niet hoe oud ik was, een jaar of zes denk ik, en ik heb geen idee waarom ik dit singletje wilde hebben. Het was vast iets met die warme stem van die man en de boodschap van dat lied.’
Middelbare school: Ben van Michael Jackson
‘Mijn kamer hing vol met Michael Jackson-posters. Cassettebandjes, lp’s, alles had ik van hem. Wat ik echt grijs heb gedraaid is Ben, maar ook She’s Out of my Life, met die snik in zijn stem op het einde. In 1988 ging ik naar de Bad Tour in De Kuip. Hij nam altijd een meisje uit het publiek mee het podium op om mee te schuifelen. Ik wilde zo graag dat hij mij zou uitkiezen, dus ik probeerde helemaal vooraan te staan, maar helaas: hij koos iemand anders. Die middelbareschooltijd was een gelukkige tijd: ik ging graag naar school, had veel vriendinnen, ging ook naar een dansschool, waar we ook veel mee optraden, dus ik heb alleen maar warme herinneringen aan die muziek.’
Ouders: Mississippi van Pussycat
‘Oeh, een nummer van mijn ouders samen weet ik niet, maar mijn moeder was fan van Engelbert Humperdinck. Die vond ze volgens mij wel knap. Mijn vader hield meer van Anita Meijer, die vond hij fantastisch. ‘Dat is nu echt een mooie vrouw die mooi kan zingen,’ ik hoor het hem zo zeggen. The Cats vond hij ook geweldig, maar ook Maywood en André Hazes, een beetje die muziek. Pappie loop toch niet zo snel van Herman van Keeken zette hij ook weleens op – vreselijk vond ik dat. Maar Mississippi van Pussycat is het nummer dat als eerste in mijn hoofd opkomt als ik aan thuis denk. Niet omdat het per se het lievelingsnummer van mijn ouders was, maar omdat ze dat vaak draaiden.’
Eerste liefde: Your Song van Al Jarreau
‘Je hebt natuurlijk verliefdheidjes, maar mijn eerste grote liefde was de vader van mijn dochter, en dan moet ik denken aan Your Song, maar dan niet in de versie van Elton John maar die van Al Jarreau, die het nummer helemaal naar de jazz heeft getrokken. Hij liet het aan me horen om te laten zien wat hij voor me voelde. Het nummer gaat over iemand die niet veel heeft, maar tegen zijn geliefde zegt: als ik geld had, zou ik een groot huis voor je kopen, maar het enige wat ik je nu kan geven is dit liedje. Superromantisch. Het doet me denken aan films als The Notebook. Als ik het nummer op de radio hoor, word ik meteen teruggebracht naar die tijd.’
Radio: Memories van Barbra Streisand
‘Welk nummer ik als eerste heb gedraaid op de radio weet ik werkelijk niet meer. Ik ben begin dit jaar in het diepe gegooid bij Het Theater van het Sentiment en ik ben eerlijk gezegd nog volop aan het overleven. Maar als ik had mogen kiezen, dan was het Memories van Barbra Streisand geworden. Ik heb haar ontdekt in de periode nadat ik net gescheiden was. Ik was jong toen ik trouwde, ik was jong toen ik moeder werd en ik was jong toen het uit elkaar viel. Romy was drie. Haar vader verdween en ik moest alles alleen zien te rooien. Het opzetten van Streisands nummers gaf kracht. Dat komt ook door die stem. Ik ben zelf natuurlijk zangeres en gevoelig voor stemmen. Céline Dion is een fenomenale zangeres, maar haar stem raakt mij niet. Streisands stem snijdt meteen dwars door mijn ziel.’
Uitvaart: Happy Days Are Here Again van Barbra Streisand‘Mijn zus Marina was 42 toen ze plotseling overleed aan een hersenbloeding. Ik weet wat het is als je ineens een begrafenis moet regelen waar je niet op voorbereid bent — dat is verschrikkelijk. Sinds die tijd heb ik een compleet draaiboek klaarliggen voor mijn eigen uitvaart. Het allerbelangrijkste vind ik dat ze het leven vieren dat ik heb gehad. Na de dienst gaat de kist weg, en op dat moment klinkt Happy Days Are Here Again van Barbra Streisand. Zij heeft dat nummer ooit opnieuw uitgebracht na een depressie — de boodschap dat het weer goed komt. Die boodschap, in combinatie met haar stem, vind ik ongelooflijk mooi. Ik heb al heel veel verdriet gehad en gedacht: die lucht wordt nooit meer blauw. Een gebroken hart heelt nooit helemaal, dat is ook zo. Toch geloof ik dat je nog kan lachen, nog geluk kan voelen. Die lucht wordt zeker weer blauw. Dat is wat ik wil uitdragen aan mijn nabestaanden.’
Nick Muller 