Nieuwe herinneringen

Voor het schoolproject Oer bezochten fotograaf Rob Wissink en ik een repetitie van Herman van Veen in Carré. Rob maakte foto’s, ik schreef een tekst. Na afloop vroeg Van Veen, die toen al meer dan vierhonderd keer in Carré had gestaan en al bijna vijftig jaar lang optrad met zijn pianist Erik van der Wurff, of ik een blog wilde schrijven voor zijn website. Natuurlijk wilde ik dat wel! Ik – tweedejaars student journalistiek – was natuurlijk vervuld van trots. Nachten heb ik over de tekst wakker gelegen. Toen het eenmaal af was, heb ik de tekst naar het aan mij doorgegeven mailadres gestuurd. Ik heb er nooit meer iets van gehoord. Rob en ik kregen wel een eervolle vermelding in het dagboek dat Herman van Veen bijhield in het NRC Handelsblad – dat dan weer wel. Hieronder het nooit gepubliceerde blog.

PS: Ik vond het eigenlijk helemaal niet zo erg dat-ie niet werd geplaatst, want ik was er toch al niet zo tevreden over. Toevallig kom ik ‘m net weer tegen in een doos oude spullen.


Nieuwe herinneringen

zestig jaar geleden zingt een jongen op een biljart

hier is onze fiere pinksterblom

en ik zou hem zo graag eens wezen

met zijn mooie kransen op het hoofd

en met zijn rinkelende bellen

 

waar eens een bloemenkrans hing

hangt nu een krans van wit engelenhaar

zingen doet de jongen nog steeds

soms met een rinkelende bellenhoed op het hoofd

 

jonge violisten begeleiden hem

op het toneel van carré

nieuwe herinneringen vliegen als

papieren vliegtuigjes van hoop richting later

oude herinneringen varen als

papieren bootjes van verlangen richting jeugd

 

tijdens de repetitie kijkt de jongen naar

de koninklijke loge van het theater

denkt aan zijn trotse ouders

die daar veel te lang geleden voor het laatst zaten –

arm in arm

 

een jonge violiste

kijkt vol bewondering naar

de sentimentele oude zoon

die voor haar staat

ze kijken elkaar aan

de zoon slikt zijn heimwee weg en zegt

“laten we het laatste lied nog een keer oefenen”

 

“herman is het kind in mij

ik is de meneer die vanavond speelt”

verklaart hij na afloop van de repetitie

“ik zie geen ik; ik zie alleen herman”

zegt de violiste

 

hun blik dwaalt af naar de koninklijke loge

de jongen zwijgt en kijkt naar zijn verleden

de jonge violiste zwijgt en kijkt naar haar toekomst

denkt aan haar trotse ouders

die daar vanavond zullen zitten –

arm in arm

nieuwe en oude herinneringen komen samen

de fiere pinksterblom en het meisje

ze begrijpen elkaar

Nick Muller, 19 jaar

Foto: Rob Wissink

Foto: Rob Wissink, 2011

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s