Gewapend door liefde

Regisseur Marjolein Busstra (46) filmde op de enige vrije school van Palestina, waar kinderen oorlog tekenen en daarna liedjes over vrede zingen.

Hoe houd je hoop als die voortdurend onderuit wordt geschoffeld? Regisseur Marjolein Busstra zocht drie jaar lang naar een antwoord, op een basisschool aan de rand van Jeruzalem waar ze het dagelijks leven onder bezetting filmde. In de klas zitten kinderen aan lage tafeltjes. Het ene kind tekent een poppetje met een hoofd, twee armen en twee benen, en krast er met een rood potlood doorheen. Een klasgenoot tekent raketten die op huizen vallen. Eén jongetje vertelt over zijn broer die midden in de nacht uit huis is gehaald en in een Israëlische gevangenis is gezet. Daarna zingen ze liedjes over vrede.

House of Hope, in de bezette stad Al-Eizariya, is de enige vrije school in heel Palestina, opgericht door het Palestijnse echtpaar Manar en Milad Vosgueritchian. Elke schooldag begint met een belofte van geweldloosheid. De lokalen zijn in zachte kleuren geschilderd, Manar geeft les met blokfluit en gitaar, en veel kinderen die stil en teruggetrokken binnenkomen gaan langzaam open. In haar documentaire House of Hope volgt Busstra het echtpaar op school en thuis, te midden van checkpoints, nachtelijke invallen en water dat regelmatig wordt afgesloten. Je ziet hoe hun hoop langzaam afbrokkelt, en hoe Manar worstelt om zowel haar leerlingen als haar eigen gezin overeind te houden.

Marjolein en Manar kennen elkaar al achttien jaar. Manar sprak toen al vol passie over haar droom om een school op te richten. Toen ze haar jaren later vertelde dat de school er stond, wist Busstra dat ze wilde filmen. Ze filmde Manar die elke ochtend voor de klas zingt om de kinderen te kalmeren, die haar zoon een kus geeft voordat hij naar school gaat. Het duurde lang voordat Manar bereid was ook haar eigen kwetsbaarheid te laten zien. Tijdens avondwandelingen legde Busstra haar uit dat de film sterker zou worden als ze niet alleen de idealist toonde, maar ook de vrouw die ’s avonds niet meer weet hoe ze het volhoudt. Manar vergeleek het met een bevalling: je geeft alles van jezelf en het doet pijn, maar er komt iets uit voort dat groter is dan jijzelf. Ze deed het omdat ze besefte dat talloze Palestijnse vrouwen hetzelfde doormaken zonder dat hun verhaal ooit verteld wordt.

Lees het gehele verhaal in de VARAgids van 22 april 2026.