Jeangu (Paramaribo, 1993) is singer-songwriter en is dit seizoen te zien in Beste Zangers. Roman (Krommenie, 1994) is acteur, zanger en choreograaf. Ze zijn ruim een jaar samen en wonen allebei in Amsterdam.
Verschenen in de VARAgids, 30 september 2026.
Jeangu: In mijn eigen huis heb ik geen televisie. Ik kijk niet lineair: als ik iets wil zien, kijk ik op mijn laptop. Ik ben ook niet iemand die elke avond televisie wil kijken, en als ik kijk, is het heel gericht.
Roman: Voor mij is het precies het tegenovergestelde. Ik ben opgegroeid met televisie: in Krommenie zaten mijn zusje, mijn ouders en ik vaak met z’n vieren op de bank te kijken. Ik vind het heel gezellig als de televisie aanstaat: een gezellig apparaat dat op de achtergrond een beetje meedoet, puur voor de sfeer. Als we ’s avonds uit eten zijn geweest, vind ik het heerlijk om thuis nog een kwartiertje de televisie aan te zetten.
Jeangu: Jij gebruikt het ook om te unwinden. Van ons twee ben jij wel de fanatiekere tv-kijker.
Roman: Als ik alleen ben, kijk ik vaak naar De Verwondering of naar programma’s van Coen Verbraak, zoals Over Leven: rustige gesprekken die echt ergens over gaan, met interessante mensen die over hun leven komen vertellen. Ook naar BinnensteBuiten, Bij ons op de Wallen en De Grannies van Amsterdam kijk ik graag: zulke programma’s zitten vol echte personages, van wie ik als acteur iets kan leren, zoals accenten en intonatie. Mijn moeder en ik deden dat vroeger al bij Man bijt hond: kwam er iemand uit Groningen voorbij, dan praatten wij daarna Grunnegs tegen elkaar.
Jeangu: Dat kijken voor de sfeer heb ik dus niet. Ik kijk veel meer gericht, naar documentaires, bijvoorbeeld. Nicolaas Veul maakt altijd indrukwekkende series, nu ook weer met Zoals het komt: 100 dagen in de gehandicaptenzorg, waar ik net aan ben begonnen.
Roman: Wat leuk is om te vertellen: uitgerekend degene zonder televisie heeft míj First Dates leren kijken.
Jeangu: Dat keek ik inderdaad al langer. First Dates vind ik echt geweldig. Je bent bij zo’n date een soort fly on the wall: je kijkt mee naar alle ongemakkelijkheden, maar ook naar alle vonken die overslaan. Ik vind het fascinerend dat je meteen kunt zien of er een klik is, een échte klik. Aan de lichaamstaal zie je hoe mensen ontdooien en op hun gemak komen: eerst zitten ze vrij rechtop in hun stoel, later leunen ze naar voren, lachen ze, raken ze elkaar aan en flirten ze met woorden.
