Hans (Beverwijk, 1962) is radiopresentator en cultuurjournalist. Op NPO Klassiek presenteert hij onder meer De Ochtend en Panorama Zondag. Smit heeft een vriendin, maar ze wonen niet samen. Hij woont in Huizen.
Verschenen in de VARAgids, 20 oktober 2026
“Televisie is voor mij in de eerste plaats een bron van informatie. Ontspanning ook, maar wel het soort waarvan ik iets opsteek. Veel tijd heb ik er niet voor: voor Trouw schrijf ik over theater, dus ’s avonds zit ik geregeld in een zaal, en omdat ik op NPO Klassiek De Ochtend presenteer, ga ik vaak vroeg naar bed. Ik kijk dus selectief, en lineair eigenlijk alleen nog ’s avonds.
“Om acht uur kijk ik het Journaal, als recap van wat er die dag speelde, en Nieuwsuur, voor de achtergrond, haal ik meestal nog net voor ik ga slapen. Ik heb jarenlang het Jeugdjournaal gepresenteerd en items gemaakt, en dat merk ik nog altijd: ik kijk technisch. Ik zie hoe een item is opgebouwd, welke beelden in welke volgorde, de dramaturgie. Winfried Baijens en Rob Trip zijn by far de beste anchors: ze weten waar ze het over hebben, ze hebben presence en ze beheersen de materie. Vergeleken met de tijd dat ik op de Journaalvloer rondliep, lijkt de toon wat lichter geworden, zonder dat dat ten koste is gegaan van de informatie. Niet alles wordt meer met evenveel aplomb gebracht, er is ruimte voor een geintje tussendoor. Dat vind ik prettig. Minder prettig vind ik de voxpops, de quotejes van willekeurige mensen op straat. Die voegen vrijwel nooit iets toe, en toch zie ik ze steeds vaker.
“In de vooravond zie ik weleens Eva. Ik ben vooral blij met de rubriek van Peter Pannekoek: eens per maand bespreekt hij in Waarom gaan we niet vaker? de voorstellingen die hem hebben geraakt, en zo krijgt het theater een breed publiek. Ik mis bij Eva nog wel de branie van De Wereld Draait Door, waar alles kon, van hoge tot lage cultuur, tot Reinbert de Leeuw aan toe die 4’33” van John Cage uitvoerde.
“Al het andere kijk ik terug via NPO Start, het liefst programma’s over mensen. Gisteravond zag ik Dwars door de Pyreneeën, waarin de Vlaming Arnout Hauben met twee reisgenoten te voet door de bergen trekt. Hauben heeft een ongelooflijke gunfactor, mensen willen graag met hem praten. Zo’n programma bewijst dat je wandelend de leukste ontmoetingen hebt. Zelf loop ik liever hard, en in dat tempo maak je geen praatje.
“Ik kijk ook graag naar de kunstenaarsportretten van Het Uur van de Wolf en Close Up. Ik heb veel van die documentaires ingesproken, en één ervan is me bijzonder bijgebleven: Alexander McQueen – Testament, over de Britse modeontwerper. Ik kende zijn werk niet, maar het werd zo mooi gepresenteerd, met de muziek van Nils Frahm, dat ik die film nooit meer vergeten ben. Zulke programma’s worden nu wegbezuinigd. Close Up verdwijnt, en op de radio raak ik mijn eigen cultuurprogramma kwijt, Panorama Zondag. Ik maak me ook zorgen over de samenvoeging van de NOS en de NTR. Het mediabeleid garandeert niet dat de NTR-programma’s blijven bestaan. Het is aan de nieuwe omroephuizen of ze die willen overnemen, en die hebben allemaal hun eigen programma’s. Als daardoor de ZaterdagMatinee, Diskotabel en Podium Klassiek wegvallen, is dat een enorme verschraling.
“Op dit moment kijk ik naar Zoals het komt: 100 dagen in de gehandicaptenzorg, de serie waarin Nicolaas Veul stage loopt op een zorgpark voor mensen met een ernstige verstandelijke beperking. Veul stelt zich kwetsbaar op, durft zijn beperkingen te laten gelden en doet zich niet voor als iemand die het beter weet. Al in de eerste aflevering blijkt dat hij de 100 dagen niet volmaakt: op dag 86 stopt hij. Mooi dat ze dat erin laten. Hij gaat niet tot het gaatje, hij zegt: dit zijn mijn grenzen, ik kan niet verder.”
Boek: Leven en lot, Vasili Grossman Krant: NRC Film: Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain Land/Stad: Frankrijk/Parijs Onhebbelijkheid: Ik denk dat ik af en toe een beetje ongeduldig benx
