Uncategorized – Pagina 10

Fotoserie: herinneringen die geen herinneringen blijken te zijn

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Emilia Aivazian uit Spijkenisse.

Emilia Aivazian (Batumi, Georgië, 1991) studeerde in 2014 af aan de Willem de Kooning Academie in Rotterdam, afstudeerrichting: Fotografie.

Over haar werk
“Ik ben opgegroeid in Georgië en Nederland, in een milieu waarin de Armeense, Georgische en Russische cultuur zich met elkaar vermengen. De plaatsen waar ik heb geleefd en de mensen met wie ik heb gewoond vormen de kern van mijn werk. Met name mijn vroegste herinneringen hebben een grote invloed op mijn werk.”

“In de fotoserie I thought I had memories, but they turned out to be photographs nemen de kleine, toentertijd onbelangrijke herinneringen een belangrijke plaats in. De herinneringen die ik aan mijn jeugd had begonnen namelijk te vervangen. Ik kreeg de neiging deze herinneringen vast te leggen, zodat ik mijn herinneringen tastbaar kon maken.”

“Ik moet natuurlijk vertrouwen op mijn herinnering, als ik een beeld vanuit mijn herinnering opnieuw reconstrueer. Uiteindelijk kan de foto een heel ander beeld worden dan ik eigenlijk in gedachten had, maar het belangrijkste vind ik dat er dezelfde emotionele lading en herinnering aan verbonden is – en dat is met alle foto’s gelukt. De serie roept natuurlijk ook de vraag op: hoe waarheidsgetrouw zijn mijn herinneringen eigenlijk? Herinner ik mij de gebeurtenis, of herinner ik mij een beeld van de gebeurtenis dat ik al eens eerder heb gezien?”

Meer werk van Emilia Aivazian vindt u hier.

Tweede druk voor ‘Gedichten die mannen aan het huilen maken’

Goed nieuws! De tweede druk van Gedichten die mannen aan het huilen maken (Prometheus, 2015) ligt vanaf 16 september in de winkel.

Een borst als ballon – en meer surrealistische beelden van Lizette Schaap

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Lizette Schaap uit Alkmaar.

Lizette Schaap (Alkmaar, 1987) is fotograaf en ingenieur. In 2012 behaalde ze de Bachelor of Build Environment aan Hogeschool InHolland in Alkmaar. In december van dit jaar hoopt ze af te studeren aan de Fotoacademie Amsterdam.

Over haar werk
“In deze samenleving krijg ik het gevoel dat ik voor mijn dertigste al veel bereikt moet hebben, dat ik elke dag moet rennen en altijd moet denken aan de toekomst. Mijn project3P’s, waarvan u hieronder een weerslag ziet, heeft als doel om te gaan met de haast die de samenleving je opdringt en je bewust in het nu laten leven. Mijn ontevredenheid over de huidige samenleving is de drijfveer waaruit dit project voortkomt. Ik voel me niet op mijn gemak bij de snelheid waarmee wij leven en het consumptiegedrag dat daarbij hoort, en waarmee we – vooral op plaatsen waar niet op deze manier geconsumeerd wordt – schade aanrichten.”

“Met het duurzaamheidsprincipe 3P’s (People, Planet en Profit) kwam ik in aanraking tijdens mijn opleiding Bouwkunde. Deze drie P’s zouden met elkaar in balans moeten zijn. Is dat niet het geval, dan lijden de andere elementen daaronder. Wordt er bijvoorbeeld bij het bouwen van een appartementencomplex alleen aan de winst gedacht, dan lijdt het milieu daaronder en zeer waarschijnlijk ook het comfort van de mensen die er moeten gaan leven. In mijn fotoproject gaat de aandacht naar People en Planet. Het element Profit is hierin de balans verstorende factor. Binnen dit project maak ik meerdere series waarin ik me in verschillende thema’s verdiep, waaronder de relatie tussen afval en dode vogels,slowing down en luisteren naar je lichaam.”

“Ik combineer graag objecten die in het echt niet samen voorkomen, waardoor surrealistische beelden ontstaan. Ik ben altijd op zoek naar beelden die een beetje mystiek blijven en de boodschap niet direct blootleggen, maar wel vragen oproepen die beantwoord kunnen worden door context, interpretatie en ‘nog eens kijken’. Door het werken aan dit project ben ik zelf bewuster gaan leven. Dat doel heb ik in ieder geval bereikt. Hopelijk kan ik ook een beetje bewustzijn creëren bij de mensen die mijn werk zien: dat de toeschouwer bijvoorbeeld even stilstaat bij de gevolgen van klimaatverandering. Hoe meer je blootgesteld wordt aan beelden en verhalen over dit thema, hoe meer het in je bewustzijn nestelt. Voor mij is er een groot verschil tussen ‘iets weten’ en je ‘ergens bewust van zijn’. Iedereen weet dat de aarde opwarmt, maar lang niet iedereen staat daar zo af en toe bij stil en denkt na over de gevolgen en over wat hij zelf kan doen. Aan dat ‘af en toe’ hoop ik bij te dragen met mijn werk.”

Meer werk van Lizette Schaap vindt u hier.

Fotoserie: adoptiekind Simone Hoang herinnert zich haar eerste levensjaren

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Simone Hoang uit Amsterdam.

Simone Hoang (IJsselstein, 1982) studeert in december af aan de Fotoacademie Amsterdam.

Over haar werk
“De fotoserie Ký ức//Memento, waarvan u hieronder een selectie ziet, is een nog steeds lopend onderzoek naar herinneringen. De eerste acht jaar van mijn leven heb ik bij mijn biologische moeder gewoond, die Vietnamees is. Ik ben daarna geadopteerd door Nederlandse ouders. Van die eerste acht jaar kan ik me bijna niets meer herinneren. Dit gegeven neem ik als uitgangspunt om mijn herinneringen, zover ik die heb aan die tijd, als universeel thema te behandelen.”
“Mijn onderzoek uit zich in verschillende projecten. Zo werd ik begin dit jaar opgemerkt door drukkerij Lenoirschuring in Amstelveen, die mij tot mijn grote verrassing besloten te gaan sponsoren. Het resultaat is een in offset gedrukt boek, in een oplage van honderd exemplaren, dat nu in de collectie van het Stedelijk Museum, Huis Marseille, het Nederlands Fotomuseum, PhotoQ, Foam Editions en Liefhertje en De Grote Witte Reus is opgenomen.”
“Het boek is tweeledig; het is namelijk ook mijn portfolio. Voor mij is een portfolio niet zozeer dat je laat zien wat je kan, maar vooral wie je bent als fotograaf. ‘Ký ức’ is Vietnamees voor herinnering, of eigenlijk het ontbreken ervan. Deze titel dekt voor mij de lading. Niet alleen inhoudelijk, maar ook vanwege zijn abstracte typografische uitstraling. De meeste mensen waar ik mijn werk aan laat zien spreken geen Vietnamees en voor hen blijft de titel, zonder uitleg, ontastbaar. Dat suggestieve komt altijd terug in mijn werk. Ik houd van details die verwijzen naar mijn werkwijze, maar die niet in eerste instantie alles onthullen. Zo heeft het boek een rode omslag van lee filter, die verwijst naar de verpakking van Vietnamese kokosnootsnoepjes die ik als kind at. En heeft het boek, vanwege offset druk, een nostalgische geur.”
“Mijn manier van werken is onderzoekend, waarbij het proces even belangrijk is als het resultaat. In sommige gevallen misschien wel belangrijker. Ik werk het liefst met een midden- en groot formaat camera, omdat het me verrast, me dwingt om me volledig te concentreren en me rust geeft.”

Meer werk van Simone Hoang vindt u hier.

Anderen over ‘Gedichten die mannen aan het huilen maken’

Gedichten mannen huilen

Huilende mannen in Doopsgezind NL

Gedichten die mannen aan het huilen maken in Doopsgezind NL, een uitgave van de Algemene Doopsgezinde Sociëteit.

Portretserie: het zware leven van een zwerfhond

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: de 27-jarige Joke Schut uit Rotterdam.

Joke Schut (Nijkerk, 1988) studeerde in 2013 af aan de Willem de Kooning Academie in Rotterdam, afstudeerrichting: digitale fotografie.

Over haar werk
“Tijdens mijn studie op de Willem de Kooning Academie heb ik een voorliefde ontwikkeld voor documentaireportretten. Deze voorliefde is nog steeds in mijn werk terug te vinden. Mijn werk gaat veelal over het alledaagse. Momenten die te maken hebben met mijn eigen leven, of er juist compleet niets mee te maken hebben. Vanuit mijn nieuwsgierigheid duik ik onbevangen in deze ‘werelden’ waar ik ter plaatse observeer en het verhaal creëer.
“In de fotoserie Shelterdogs laat ik het leven van vele zwerfhonden in de bergen van Istanbul zien. Sommige zijn perfect op hun gemak in deze habitat, anderen zijn op sterven na dood. In de zomer hebben ze een gebrek aan vocht en overlast van ongedierte (teken met name), in de winter hebben ze last van een gebrek aan voedsel en warmte. In deze serie laat ik het leven zien van deze honden tijdens de wintermaanden in de bergen, en in de asielen waar deze zwerfhonden worden opgevangen om later – hopelijk – ondergebracht te kunnen worden bij gastgezinnen elders in Europa.”

Meer werk van Joke Schut vindt u hier.

Nick op de Zwarte Cross

Via de website van de Zwarte Cross:

Ruim zestig vooraanstaande Nederlandse mannen – auteurs, acteurs, muzikanten, kunstenaars en politici – vertellen over het gedicht dat hen, elke keer als ze het lezen, ontroert. Samensteller van deze bloemlezing is de 23-jarige Nick Muller uit Doetinchem, die in het dagelijks leven journalist is bij HP/De Tijd. Voor de Zwarte Cross maakt hij een selectie van de gedichten die gekozen zijn, en vertelt over het verhaal achter het gedicht. Waarom huilt Bennie Jolink om het gedicht Ben Ali Libi van Willem Wilmink? Welk gedicht nam André Kuipers mee de ruimte in? En bij welk gedicht houdt Matthijs van Nieuwkerk het niet droog? U hoort het. Ook vrouwen zijn van harte welkom.

Vrijdag 24 juli 2015, Theater Tipi. Aanvang: 19:00 uur.

Expo: de surrealistische, Escheriaanse wereld van Redmer Hoekstra

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Redmer Hoekstra uit Deventer.

Redmer Hoekstra (1982) studeerde in 2009 af aan Kunstacademie CABK (tegenwoordig: ArtEZ) in Zwolle. Sedertdien werkt hij als beeldend kunstenaar en illustrator.

Over zijn werk
“Ik heb altijd van vervreemding en fantaseren gehouden, dagdromen. Als kind had ik allemaal theorieën over hoe de wereld in elkaar zat en dit wist ik op de academie te herontdekken en in mijn tekenen te verwerken. De werking van dingen is een fascinatie van mij en in veel tekeningen vind je dit terug. Doordat ik bijvoorbeeld apparaten en voorwerpen ‘openwerk’ en dan vrijelijk invul wat er zich binnenin bevindt. Hierdoor krijgteen onderwerp vaak een volledig ander gevoel of betekenis.

“Ik associeer op vorm, betekenis en werking en daarbij ontstaan nieuwe combinaties. Vaak verrassend, vreemd en grappig maar ook met een vreemd soort logica, in een fantastische en surreële wereld. Veel inspiratie vind ik in de trein of onderweg, waar mijn geest over en door het landschap zweeft en nieuwe verbindingen legt tussen dingen die ik zie en vind. Een filosofische kijk op de wereld en mezelf. Wie ben ik? Wat is mijn werkelijkheid en in hoeverre bepaal ik zelf hoe deze er uit ziet? Het is daarom belangrijk om de tekeningen zo realistisch mogelijk te maken zodat de vervreemding des te sterker overkomt.”

Meer werk van Redmer Hoekstra vindt u hier.

Mannen die huilen om poëzie: Dries van Agt

Mannen huilen niet om poëzie. Of toch wel? In de bundel Gedichten die mannen aan het huilen maken vertellen meer dan zestig vooraanstaande Nederlandse en Vlaamse mannen welk gedicht hen de tranen naar de ogen jaagt. HP/De Tijd licht de komende weken enkele van deze ‘huilende mannen’ uit. Deze week: oud-premier Dries van Agt (1931) over Nestoriaanse kwatrijnen I van Hugo Pos.

“Toen ik werd verzocht bij te dragen aan de bundel Gedichten die mannen aan het huilen maken, schoten onmiddellijk twee korte teksten te binnen. Het zijn twee gedichten van elk nauwelijks vier regels lang, en ze hebben allebei te maken met afscheid bij overlijden.

“Het eerste is een tekst van Adriaan Roland Holst die heb ik aangetroffen op de overlijdensannonce van Manusama, president van de Republiek der Zuid-Molukken, wiens leven in Nederlandse ballingschap ten einde kwam. De tragiek van diens leven blijft hieruit spreken:

‘Ik zal de halmen niet meer zien
noch binden ooit de volle schoven
maar doe mij in den oogst geloven
waarvoor ik dien…’

Het gedicht dat ik graag voor deze bundel aan zou willen dragen, komt uit de ‘nestoriaanse kwatrijnen’ van de Surinaamse dichter Hugo Pos. Wel curieus dat ik u dit schrijf op de dag dat ik 84 jaar word, besef ik nu. Dit is namelijk de tekst die straks op mijn eigen overlijdensannonce zal worden gezet.”

Nestoriaanse kwatrijnen I
Hugo Pos (1913 – 2000)

Beloof me, kind, als ik van hier verdwijn
treur niet om mij, straks bloeit weer de jasmijn
en geurt de kamperfoelie. Erger zou het wezen
als zij verdwenen waren, — ik er nog zou zijn.

De bundel ‘Gedichten die mannen aan het huilen maken’ is onder meer te koop via de website van AKO.