Flaporen als achtste schoonheid – een fotoserie van Caitlin Sas

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Caitlin Sas uit Beneden-Leeuwen.

Caitlin Sas (Dreumel, 1989) studeerde in 2014 af aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag, afstudeerrichting: fotografie. In datzelfde jaar verscheen het fotoboek Anders kijken, met daarin portretten van jonge mensen met albinisme. De Volkskrant riep het boek uit tot een van de mooiste fotoboeken van 2014. Momenteel werkt Sas aan het fotoproject ‘De 8ste schoonheid’, een serie over jonge mensen met flaporen.

Over haar werk
“In de hedendaagse wereld lijkt het streven naar uiterlijke perfectie één van de belangrijkste dingen. Miljoenen mensen maken iedere dag selfies, in de hoop dat mensen hun waardering erover uitspreken in de vorm van likes, hearts of comments. Met mijn foto’s wil ik op een positieve manier een bepaalde, vaak negatief ervaren aandoening, onder de aandacht brengen. Ook wil ik de maatschappij een spiegel voorhouden, zodat mensen zien dat schoonheid vaak in onze ‘imperfectie’ zit. De foto’s die ik heb geselecteerd voor dezeExpo zijn afkomstig uit twee van mijn projecten: de eerste zeven zijn gemaakt voor het project ‘Anders kijken’, de laatste drie voor het project ‘De 8ste schoonheid’.”

Anders kijken
“Het pigment melanine zorgt voor de kleur van onze ogen, onze huid en ons haar. Mensen met albinisme hebben dat pigment van nature niet. Een albino is iemand met te weinig pigment en heeft daarom vaak een lichte huid, oog- en haarkleur. Hun ogen zijn vaak overgevoelig voor licht en hun zicht is zeer beperkt. De huid verbrandt sneller en soms maken hun lichtschuwe ogen onwillekeurige bewegingen. Mijn fascinatie voor de elegantie van een albino heb ik vastgelegd in dit werk.”

De 8ste schoonheid
“Een bleke huid, een moedervlek boven je lip, kuiltjes in je wangen, sproeten… Deze uiterlijke kenmerken behoren tot de zeven schoonheden. Omdat deze schoonheden door de drager vaak ervaren worden als een ‘imperfectie’ werden deze in de zestiende eeuw daarom als iets moois of speciaals bestempeld, om de persoon die zo’n imperfectie heeft een beter zelfbeeld te geven. Daarom werd elk van deze ‘imperfecties’ gerekend tot een van de zeven schoonheden. Om deze reden zouden flaporen daar ook toe moeten behoren, als een achtste schoonheid.”

Meer werk van Caitlin Sas vindt u hier.


ANDERS KIJKEN
ccm-20131117-1734ANDERS KIJKENANDERS KIJKEN
ANDERS KIJKENPortretANDERS KIJKENPortret

 

ANDERS KIJKEN8steschoonheid-9471

A sense of home – Doris Jongerius fotografeert uitgeprocedeerde asielzoekers

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Doris Jongerius uit Utrecht.

Doris Jongerius (Utrecht, 1991) studeerde vorig jaar af aan de Koninklijk Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag, in de richting fotografie. Tot en met 8 maart 2015 is in het Fotomuseum in Den Haag nog werk van haar te zien op de tentoonstelling Zilveren Camera 2014.

Over haar werk
“Als documentairefotograaf werk ik met het begrip empathie. Ik beschouw het begrip als een confrontatie met mijzelf: hoe zie ik ‘de ander’ en hoe ga ik om met mijn vooringenomen standpunten? Ik kies ervoor om controversiële onderwerpen aan te pakken. Somalische asielzoekers bijvoorbeeld, in mijn fotoserie A sense of home. Want hoewel Somalië al zes jaar bovenaan de lijst van failed states staat, krijgen Somalische vluchtelingen zelden asiel in Nederland. Een aantal van hen verblijft daarom illegaal in een gekraakte parkeergarage in de Bijlmer.
“De mensen die ik heb gesproken voor dit project, zijn allemaal uitgeprocedeerde asielzoekers. Ze hopen ooit te kunnen terugkeren naar hun vaderland Somalië, maar daar is het nu nog niet veilig genoeg voor. Ik heb geprobeerd zo goed mogelijk te begrijpen wat hun situatie is en waarom ze hier zijn. Daardoor hoop ik met mijn werk enige nuance aan te kunnen brengen, en het abstracte begrip ‘uitgeprocedeerde asielzoeker’ een menselijk gezicht te geven.”

Het boek A sense of home is hier te koop.

Meer werk van Doris Jongerius vindt u hier.

A sense of home 1A sense of home 2A sense of home 3A sense of home 4A sense of home 5A sense of home 6A sense of home 7A sense of home 8A sense of home 9

De Rode Winkel van Princehaege – Claudia Broekhoff

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Claudia Broekhoff uit Breda.

Claudia Broekhoff (Breda, 1969) studeerde Grafische Vormgeving aan St. Joost in Breda, en was als grafisch ontwerper actief voor verschillende reclame- en ontwerpbureaus. Fotografie speelde in haar ontwerpen altijd al een belangrijke rol. Later besloot ze om een opleiding aan de School voor Fotografie in Breda te volgen, welke ze in 2013 met goede resultaten heeft afgerond. Op dit moment is ze bijna full-time als fotograaf werkzaam.

Over haar werk
“Iedereen in het voormalige dorpje Princenhage, nu een wijk in Breda, kent hem: de Rode Winkel. Het was een echte buurtwinkel, met een rode deur en rode schappen. Je kon er voor allerhande levensmiddelen terecht. En op woensdagmiddag, vaste prik, kwamen de kinderen na schooltijd van hun zakcentjes snoep kopen. Zo’n tien jaar geleden sluit eigenaar Frans van Nunen de rode deur van zijn winkel definitief. Het is mooi geweest. Aan het interieur verandert hij daarna vrijwel niets. De rode koffiemolen, de witte weegschaal, de sierlijke kassa, het houten ladekastje, het toonbankje – alles staat nog op zijn vaste plek. De snoepvitrine, nu leeg, op de toonbank. De sinterklaascadeautjes die vroeger in de etalage prijkten, staan op de bovenste plank. Daarnaast staat de pop met om de hals het bordje ‘Ben even weg’.
De winkel is nog gewoon in gebruik, door Frans zelf. Tussen het winkelassortiment hebben Frans z’n eigen spullen een plaatsje gekregen. De dagelijkse levensmiddelen en de post. Op een lage rode plank staan Frans z’n toiletspullen, de brylcreem en de scheerzeep. Hij gebruikt de brylcreem van zijn voorraad haarpommade, die op een hoger gelegen plank staat. Daarnaast, bij de trapopgang, hangen aan de kapstok twee schone lichtblauwe overhemden, een stofjas en een beige regenjas. In de winkelruimte wacht soms een ‘duifke in een kooike’, want Frans houdt postduiven. En hij stalt er het duivenvoer. Ook droogt hij er wasgoed aan een rekje. De winkel is het verlengde van de naastgelegen woonkamer. In de achterkamer aan de eettafel, genietend van zijn duiven, drinkt hij zijn koffie. Frans heeft veel verhalen. Over de winkel en hoe het vroeger ging. Over zijn familie, met foto’s erbij. Over zijn prijswinnende duiven en het duivenkrantje. Over zijn ziekenhuisbezoek en operaties. En over het ‘meiske’ dat hem altijd zo goed hielp in de winkel en nog vaak bij hem op bezoek komt.”

Meer werk van Claudia Broekhoff vindt u hier.

De Rode Winkel Prinsenhage Breda in 2013, 10 jaar gesloten

 

De Rode Winkel Prinsenhage Breda in 2013, 10 jaar geslotenDe Rode Winkel Prinsenhage Breda in 2013, 10 jaar geslotenDe Rode Winkel Prinsenhage Breda in 2013, 10 jaar geslotenDe Rode Winkel Prinsenhage Breda in 2013, 10 jaar geslotenDe Rode Winkel Prinsenhage Breda in 2013, 10 jaar geslotenDe Rode Winkel Prinsenhage Breda in 2013, 10 jaar geslotenDe Rode Winkel Prinsenhage Breda in 2013, 10 jaar gesloten

Het werk van Carlijn Jacobs: vreemde snoepgoedesthetiek

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Carlijn Jacobs uit Amsterdam.

Carlijn Jacobs (Sambeek, 1991) studeerde in 2014 cum laude af aan de opleiding Lifestyle & Design aan de Willem de Kooning Academie in Den Haag. Op 21 januari werkt ze mee aan de allerkortste tentoonstelling ooit: Generation 2015. Slechts drie uur lang, van 18:00 uur tot 21:00 uur, wordt werk van haar en andere kunstenaars tentoongesteld aan de Looiersgracht 60 in Amsterdam.

Over haar werk
“Mijn werk heeft een duidelijke rode draad, of liever: een roze draad. Wat die roze draad is? De een noemt het camp, de ander noemt het vreemde snoepgoedesthetiek. Feit is dat mijn werk makkelijk te herkennen is door mijn kleurgebruik, mijn composities en de bijzondere styling van de modellen. Ik weet heel goed wat ik wil laten zien, soms al maanden of jaren voordat ik de foto maak. Ik werk dat idee pas uit als ik er een goed visueel beeld bij heb en de juiste middelen heb om het beeld dat ik in mijn hoofd heb zitten op beeld vast te leggen. Het bewust gebruik maken van wat niet cultureel verantwoord is (stilistische imperfecties, overdaad, geliktheid en glans) is iets wat ik (on)bewust meeneem in mijn werk. Ik negeer de definities van wat mooi is en lelijk. Ook vind ik het belangrijk dat ik mijn beelden kan idealiseren; ik vind het prachtig dat ik met behulp van Photoshop de overdaad nog beter kan accentueren. De esthetiek van mijn werk vind ik dan ook belangrijker dan de moraal ervan.”

Meer werk van Carlijn Jacobs vindt u hier.

CARLIJNJACOBSCARLIJNJACOBS1CARLIJNJACOBS2CARLIJNJACOBS3CARLIJNJACOBS4CARLIJNJACOBS5CARLIJNJACOBS6CARLIJNJACOBS7CARLIJNJACOBS9ACARLIJNJACOBS

Anne Paternotte: Streets of Insomnia

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Anne Paternotte uit Breda.

Anne Paternotte (Naarden, 1990) is laatstejaars student Fotografie aan AKV Sint Joost in Breda.

Over haar werk
“Met de fotoserie Streets of Insomnia (zie hieronder) verbeeld ik de belevingswereld van mijn slapeloosheid. Door een slaapstoornis lig ik namelijk vaak nachten wakker. Tijdens de warme zomernachten, als het buiten nog aangenaam is, maak ik dan vaak een wandeling door het Chassépark in Breda, daar waar ik woon. Door mijn oververmoeidheid lijken die wandelingen dan haast als een droom. Vooral als ik dan de volgende ochtend op mijn fiets richting de academie ga, wordt het vervreemdende van de slapeloosheid vermengd met de realiteit. De verwarring, het surrealistische en het eenzame is wat ik in deze serie probeer te verbeelden. Deze beelden laten een poëtische eenzaamheid zien die veel over mij en mijn belevingswereld vertelt.”

“Voor ik ging fotograferen deed ik een filmstudie in Utrecht. Om wat geld te verdienen werkte in ik een videotheek waar ze cult- en art house-films verkochten en verhuurden. De vervreemdende films van Stanley Kubrick en David Lynch waren en zijn nog steeds een grote inspiratiebron voor mij. Ze komen dichtbij het gevoel dat ik probeer vast te leggen in mijn fotografie. Jean-Luc Godard staat ook zeker in de lijst van inspirerende kunstenaars; zijn poëtische beelden raken mij altijd. Verder is muziek erg belangrijk. Als ik fotografeer verdwaal ik graag in gedachten zodat ik het dichtst tot het gevoel kom die ik ervaar tijdens de vermoeidheid. Wat ik dan luister kan variëren van Chopin tot Radiohead, als het maar hard staat en me minder bewust maakt van de omgeving.”

Meer werk van Anne Paternotte vindt u hier.

Streets of InsomniaStreets of InsomniaStreets of InsomniaStreets of InsomniaStreets of InsomniaStreets of InsomniaStreets of InsomniaStreets of InsomniaStreets of InsomniaStreets of Insomnia

Het beste van HP/De Tijd Expo 2014

Meer dan vijftig jonge kunstenaars kregen dit jaar de kans om hun werk op de website van HP/De Tijd te tonen. En met succes: niet zelden hielden ze er een leuke opdracht aan over, of leverde het hen nieuwe contacten op.

En het mag gezegd: de oogst van dit jaar is prachtig. Geen sombere berichten over de nieuwste generatie kunstenaars die door de bezuinigingen in de culturele sector nauwelijks nog zouden kunnen functioneren, maar een ode aan al het jonge talent dat wij in Nederland rond hebben lopen. Wij presenteren u, in chronologische volgorde, de twaalf beste exposanten van 2014 in het HP/De Tijd Expo-jaaroverzicht.

Vera Cornel
Waterman
2013

“Wat ik aan de aandacht op de website van HP/De Tijd heb overgehouden? Het eerste wat me te binnen schiet is dat ik er een artikel in de Quest aan heb overgehouden. Niet over mijn fotografie, maar over het feit dat ik geen nieuws volg. Ha. Maar het artikel heeft me vooral veel geholpen in mijn persoonlijke groei. Doordat het werk heel gestructureerd onder elkaar zag staan kreeg ik wat meer inzicht over mijzelf als fotografe. Voorheen zat er een hele duidelijke grens tussen vrij werk en werk in opdracht, maar die lijn begint nu steeds meer te vervagen. Dat biedt mijzelf wat creatieve ruimte. Zo ben ik net begonnen met het fotograferen van een nog titelloze expo voor november 2015, maakte ik de reeksTrouble in Paradise en een serie genaamd WTNG. Voor die laatste fotoserie zoek ik trouwens nog mensen om te portretteren, dus meld je aan.”

Bekijk de gehele Expo van Vera Cornel hier.

1Waterman

Celien Brijder
Afstudeerwerk
2013

Celien Brijder uit Leerdam studeerde in 2013 af aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht, afstudeerrichting: Fine Arts and Design, en werkt momenteel als freelance kunstenaar en docent beeldende vorming.

“Wij krijgen constant behoeftes en verplichtingen opgelegd. Uiterlijk, seks, gezinsleven, ouderdom, carrière en vriendschappen – alles speelt mee. Wij moeten met z’n allen voldoen aan de ideaalbeelden die ons door onze cultuur als normaal worden gezien. Met dit in het achterhoofd concludeer ik dat we steeds minder met elkaar bezig, en steeds meer met onszelf. Er ontstaat dus een bepaalde afstand tot de mensen om je heen.”

“Ik kijk als het ware als een buitenstander naar onze cultuur en verwerk dat in mijn werk. Ik maak gebruik van verschillende beeldtalen en materialen waardoor er een contrast ontstaat tussen personen en handelingen. De personen maken ook geen contact met elkaar of de toeschouwer. Door een reliëf te laten ontstaan tussen verschillende delen van een schilderij ontstaat er niet alleen een figuurlijke afstand, maar ook een letterlijke afstand in mijn werk.”

Bekijk de gehele Expo van Celien Brijder hier.

brijder

Uljana Orlova
Mijn moeder in ‘ons’ huis, mijn ouderlijk huis
2012

De 29-jarige Uljana Orlova maakte een fotoserie die het verhaal van haar emigratie vertellen. Zelf vertelde ze daar op onze website over: “Toen ik acht jaar oud was nam mijn moeder mij vanuit Litouwen mee naar Nederland. Ze dacht dat we het hier beter zouden krijgen. Wat de precieze reden voor de emigratie is geweest laat ik liever in het midden, maar neem van mij aan dat er een goede reden is om met je kind onder de arm je vaderland te verlaten. Mijn moeder en ik kwamen uiteindelijk terecht in Egmond aan Zee, in 1993, en daar start dit verhaal. Het verhaal eindigt in 2013, als ik terug ben geweest naar mijn geboortegrond en heb onderzocht wat het voor mezelf betekent om asielzoeker te zijn. Deze zoektocht heb ik samengebracht in vijf boekjes, tezamen het project 1993-2013.

En, heeft de aandacht op dit platform haar nog wat gebracht? “Jazeker! Ik hoor nog steeds van veel mensen dat ze mijn online expositie op de website van HP/De Tijd hebben gezien en erover hebben gelezen. Het is dus echt een goede manier om aan je naamsbekendheid te werken. Bedankt!”

Bekijk de gehele Expo van Uljana Orlova hier.

uljana orlova

Joren Joshua
Love me Tinder
2013

In april exposeerde de jonge illustrator Joren Joshua uit Rotterdam in HP/De Tijd Expo. Over zijn werk: “Humor is een essentieel onderdeel in mijn werk. Mijn illustraties ontstaan vaak vanuit een woordgrap, een oneliner of iets wat mij weet te prikkelen. Ondanks dat ik op de academie vaak op mijn bek ben gegaan door tegen het vaste concept aan te schoppen, merk ik nu juist dat ‘het vrije idee’ voor mij het belangrijkst is om op gang te komen. Vanuit dat zelfverzonnen idee kan ik eindeloos lopen krabbelen op losse vellen, om maar zo dicht mogelijk in de buurt te komen van het beeld dat in mijn hoofd zit. Uit de chaos van schetsen haal ik vaak het beeld  wat ik vervolgens ga stileren, zowel digitaal als analoog.”

Bekijk de gehele Expo van Joren Joshua hier.

Love_me_tinder

Simone Brouwer
Drieling
Jaartal onbekend

“Ik werk veel met keramiek. Keramiek is een fijn en veelzijdig materiaal om mee te werken omdat je het op verschillende manieren in kunt zetten: je kunt er grote en grove dingen van maken, maar ook kleine en gedetailleerde voorwerpen. Naast gewone klei werk ik ook veel met gietklei. Het maken van mallen voor de gietklei is een ingewikkeld maar interessant proces. Het voordeel van zo’n mal in combinatie met gietklei is dat de vormen te reproduceren zijn.”

Bekijk de gehele Expo van Simone Brouwer hier.

SONY DSC

Ilse Wolf
Weather Permitting
2014

Fotografe Ilse Wolf (23) toog in januari van dit jaar voor het eerst naar het nagenoeg onbewoonde Caldey Island, een klein eilandje voor de kust van Wales. Over het project vertelde ze: “Ik onderzocht voor mijn afstudeerwerk het begrip ‘isolement’, en kwam daardoor al snel op Caldey Island terecht. Caldey Island is een minuscuul eiland voor de kust van Wales waar de tijd echt stil lijkt te staan. Wat ooit een bruisend eiland was met veel kinderen, een school en een buurthuis, is tegenwoordig de basis van een afgezonderd bestaan: er is geen supermarkt, geen straatverlichting en er wonen nog maar achtentwintig mensen – onder wie twaalf monniken. Kortom: de bewoners van het eiland zijn compleet geïsoleerd en afhankelijk van het licht, van het tij en van elkaar.” Daaruit vloeide de fotoserie Weather Permitting voort. Ilse mailt: “Het was een goed jaar. Aan de aandacht op jullie site heb ik ontzettend veel positieve reacties overgehouden, en ook veel meer bezoekers op mijn website. En: op 16 januari 2015 komt de fotoserie waarvan een selectie ook op jullie website is geplaatst uit in boekvorm. In de voorverkoop is het boek nu al te koop, trouwens.”

Bekijk de gehele Expo van Ilse Wolf hier.

SONY DSC

Barbara Trienen
Naamloos project
2014

In juni van dit jaar exposeerde Barbara Trienen uit Goor in HP/De Tijd Expo. Naast fotograferen (ze volgt de studie Fotografie aan de Fotovakschool in Apeldoorn) heeft ze nog een andere passie: dichten. Het werk dat wij van haar toonden is afkomstig uit een nog naamloos project, waarbij Trienen beelden zoekt (en schiet) bij de gedichten die ze heeft geschreven. In december mailt Barbara: “Ik heb heel veel reacties gehad op mijn artikel op de website van HP/De Tijd. Daarom heb ik ook besloten om van het project dat jullie hebben uitgelicht mijn afstudeerproject te maken – als het goed is, is het project in mei 2015 dan eindelijk afgerond.”

De gehele Expo van Barbara Trienen is hier te zien.

BTR_04242014_05BTR_04072013_10

Liselotte Fleur
Verschillende projecten

Liselotte Fleur (Rotterdam, 1991) studeerde in 2013 af aan de Willem de Kooning Academie in Rotterdam, afstudeerrichting: Fotografie. Gedurende haar studie volgde ze een semester aan de Accademia di Belli Arti di Brera in Milaan en trok ze met haar camera naar Rome en Parijs om haar netwerk te verbreden. Momenteel werkt ze als freelance mode- en portretfotografe.
Ze mailt: “Ik heb veel leuke reacties gehad op het artikel op jullie website, zowel via social media als in real life. Zo werd ik kort nadat jullie mijn foto’s publiceerden bijvoorbeeld gebeld door RTL Boulevard met de vraag of ik mijn verhaal wilde vertellen en werd ik benaderd door een aantal mode-ontwerpers met wie ik vervolgens heb samengewerkt. Ook zie ik dat er nog steeds veel bezoek binnen komt op mijn website via de link in het artikel. Bedankt!”

De gehele Expo van Liselotte Fleur is hier te bekijken.

6_liselottefleur_2013

Jasper Rietman
The Half Trillion Dollar Depression.
Gepubliceerd in New York Times Magazine.

Waar worden de illustraties voor The New York Times, The Washington Post en het vermaarde Amerikaanse filmblad Variety gemaakt? In ieder geval niet vanuit een Nederlandse provinciestad als Deventer. Althans, dat zou je denken. Maar niets is minder waar: illustrator Jasper Rietman (29) uit Deventer werkt regelmatig voor ’s werelds grootste kranten en tijdschriften. In juli van dit jaar vertelde hij aan HP/De Tijd: “Als ik iets maak, bereid ik me goed voor. Ik bedenk een invalshoek voor m’n onderwerp – dus wat ik er mee wil gaan doen en waarom – en begin dan met schetsen. Veel gedetailleerde schetsen. Ik heb een grote voorliefde voor handwerk. Voor het uitwerken van de tekeningen gebruik ik dan ook een grote verzameling acrylstiften, stiften met een smalle punt – zonder het daarna nog digitaal aan te passen. What you see is what you get. Wat stiekem het leukste is om te tekenen? Stripverhalen. Daarin kan ik mijn fantasie kwijt, bedenk ik zelf een verhaal en hoef ik niet naar een deadline toe te werken. Ik ben op dit moment bezig aan een wat langere strip, met de voorlopige werktitel: De opkomst en ondergang van een eiland. Wanneer dat precies af komt weet ik nog niet.”

De gehele Expo van Jasper Rietman is hier te bekijken.

NY-Times-Magazine-The-Half-Trillion-Dollar-Depression

Risja Steeghs
Buurman, heeft u ook een kopje suiker?
2014

Een van de meest bijzondere verhalen van dit jaar kwam van de 23-jarige Risja Steeghs uit Reuver. Risja werd een paar jaar geleden gebeten door een teek. Ze hield daar de Ziekte van Lyme aan over, en was daardoor maandenlang aan bed gekluisterd. Ze kon niets meer: een piepkleine teek ontnam haar voor lange tijd al haar vrijheid. Tijdens die maanden dat ze haar slaapkamer niet uit kwam, begon ze met het maken van kleine collages op oude familiefoto’s. Ze bleek haar passie te hebben gevonden. Eerder dit jaar nam ze intrek in haar eigen atelier op de NDSM-werf in Amsterdam, alwaar ze – weliswaar helaas nog steeds vanuit bed – is begonnen met het opstarten van een professionele kunstenaarscarrière. Op dit moment is haar eerste solotentoonstelling te zien bij de NDSM Treehouse Gallery, waar ze in samenwerking met een muzikaal collectief haar kunst vertoond.
Risja mailt: “Dat is meteen een voornemen voor het komende jaar: om kunst en muziek en gedichten met elkaar te verbinden. Want dat is een nieuwe passie van me: het schrijven van korte verhalen en gedichten. Verder ben ik druk met mijn tentoonstelling in Galerie de Zeemeermin in Steyl, die opent in maart. Gelukkig gaat het met mijn gezondheid ook de goede kant op. Ik ben nog lang niet beter, maar met kleine stapjes loop ik langzaam naar een gezond lichaam.”

Bekijk de gehele Expo van Risja Steeghs hier.

Buurman-heeft-u-een-kopje-suiker

Djojo & Versteeg
The Ferocious Sovereign
2014

Danny Djojosoedarmo (Dordrecht, 1993) is make-up artist en stylist. Rik Versteeg (Drunen, 1990) studeerde in 2013 af aan de Willem de Kooning Academie in Rotterdam, in de richting Fotografie. In de zomer van 2012 kregen ze een relatie. Sinds vorig jaar werken ze samen: “Door samen te werken kunnen we onze individuele skills versterken en zo een eigen wereld scheppen die zowel realiteit als fictie toont.”
Over hun werk: “De basis voor de fotoserie The Appearance of the Subconcious Mind,waarvan u hieronder een selectie ziet, is gebaseerd op de aardse elementen. In de oudheid werd er aanzienlijk veel aandacht besteed aan het begrijpen van de elementen, omdat deze werden beschouwd als de bouwstenen van het universum. Velen geloofden dat deze bouwstenen ook deel uitmaakten van hun eigen innerlijke zelf. Wijze mannen zagen zichzelf in die tijd dan ook als een weerspiegeling van het universum. Ze bestudeerden de sterren en de natuur, en gebruikten de verkregen informatie als een methode om hun schepper en zichzelf beter te begrijpen.
Ieder van ons leeft nu midden in de natuur, zelfs zij die in steden en dorpen wonen, en velen van ons vinden rust als zij wandelen door de natuur of langs de kust. Echter nemen maar weinig mensen de moeite om de natuur daadwerkelijk te bestuderen. Als wij de zorg nemen om eerdergenoemde oude overtuigingen te volgen, zouden wij kunnen zien dat de natuur zélf de sleutel zou kunnen zijn tot innerlijke kennis en onze eigen natuur, en de rol die wij (individuen) spelen in het grote Kosmische Plan.”

De gehele Expo van Djojo & Versteeg vindt u hier.

DV-The-Ferocious-Sovereign

Joyce Overheul
DPRK
2014

Kunstenares Joyce Overheul (25) uit Nijmegen kreeg bij hoge uitzondering toestemming om te filmen in Noord-Korea. Zelf vertelde ze daarover op onze website: ” Ik ben afgelopen augustus afgereisd naar Noord-Korea om te zien hoe het Noord-Koreaanse ideaalbeeld eruit ziet. Is het echt zo erg als Westerse media ons graag willen laten geloven? Tegelijkertijd denkt de Noord-Koreaanse overheid daar natuurlijk heel anders over, en presenteert het land zich als de ideale samenleving. Daar wringt iets, en dat zie je terug in de beelden die ik daar geschoten heb. De film is zelf onderdeel geworden van een veel grotere installatie, waarin ik ook via audio-opnamen omschrijf wat ik bijvoorbeeld niet mocht fotograferen of filmen terwijl ik in Noord-Korea was.”
Joyce mailt: “In de periode dat mijn werk op jullie website verscheen, was het ook te zien op de tentoonstelling Urban Paradise in Utrecht. Ik hoorde vaak mensen bij mijn werk zeggen: ‘Oh, dit project, daar had ik op internet al wat over gezien, op de website van HP/De Tijd.” Of die mensen juist ook door de aandacht die jullie aan mijn werk en de expositie hebben gegeven naar de expositie zijn komen kijken durf ik niet te zeggen, maar het was in ieder geval wel heel leuk om te horen.”

De gehele Expo van Joyce Overheul is hier te bekijken.

Lotte Bronsgeest: een zwangerschap in rauwe beelden

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Lotte Bronsgeest uit Utrecht.

Lotte Bronsgeest (Leiden, 1982) studeerde in 2013 cum laude af aan de Fotoacademie in Amsterdam. Een selectie van haar werk is van 22 tot en met 31 november 2014 te zien in de jaarlijkse expositie van New Dutch Photography Talent in het Art’otel in Amsterdam.

Over haar werk
“Gedurende mijn laatste zwangerschap werd ik geconfronteerd met de kwetsbaarheid van het menselijk lichaam. Anderen zeiden: ‘Wow, wat zie je er goed uit! En wat gaat het je allemaal makkelijk af!’ Mensen oordelen in het algemeen te snel, vind ik. Ze kijken niet verder dan je met kleren bedekte lichaam. De discrepantie tussen de meningen en de realiteit intrigeerde en irriteerde me. In de fotoserie Final Pregnancy ben ik dus op zoek gegaan naar de spanning tussen verhulling versus onthulling en laat een andere kant van de zwangerschap zien. Terugkerende thema’s in mijn werk als kwetsbaarheid, vergankelijkheid en sterfelijkheid vind je ook hier in terug.”

Meer werk van Lotte Bronsgeest vindt u hier.

12345689910

Wouter le Duc – instrument van God

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: fotograaf Wouter le Duc uit Rotterdam.

Wouter le Duc (Amersfoort, 1989) behaalde dit jaar de Bachelor of Fine Arts aan de Willem de Kooning Academie in Rotterdam, in de richting Fotografie. Thans wordt zijn werk nationaal en internationaal tentoongesteld. Van 23 tot en met 30 november 2014 is er werk van hem te zien op de kunstbeurs PAN Amsterdam in de Amsterdam RAI. Tevens is er werk van hem opgenomen in De Grote Rotterdamse Kunstkalender 2015, welke aanstaande vrijdag zal worden gepresenteerd.

Over zijn werk
“Zolang ik mij kan herinneren heb ik met fascinatie gekeken naar mensen welke op een bijzondere manier invulling geven aan hun leven. Toen ik zestien was ben ik met een oude 35mm camera door de parken van minder kansrijke buurten gaan lopen. Hier praatte en fotografeerde ik buitenstaanders, gebroken mensen en mensen zonder huis of thuis. Ik ontmoette mensen waar op het eerste gezicht geen bijzonder levensverhaal achter schuilde, maar die bleken te zijn gevlucht uit hun thuisland of die hun zelfbedachte spel speelden waarin ze een eigen fantasiewereld creëerden. Dit was de aanleiding voor mij om verhalen te gaan vertellen over mensen die zich op de rand van de samenleving bevinden, bij toeval of door een bewuste keuze. Deze fictieve en non-fictieve verhalen zijn geïnspireerd door een interesse voor mensen met een ongebruikelijk levensverhaal, actuele ontwikkelingen, persoonlijke ervaringen en historische figuren. Ik richt me op de kern van de personen; waar komen zij vandaan, hoe geven zij invulling aan het leven en wat gaat de toekomst hen brengen.”

“In mijn project The God Machine – waar alle onderstaande foto’s toe behoren – vertel ik het verhaal van John Murray Spear. Deze sekteleider is ervan overtuigd dat hij een instrument van God is. Van een groep prominente overledenen krijgt hij instructies om een machine te gaan bouwen. Deze machine zal bij voltooiing God op aarde representeren en zal een oneindige hoeveelheid energie verspreiden, welke alle ongelijkheid in de wereld zal wegnemen. Samen met zijn volgelingen bouwt hij deze fysieke Messiah.
Dit verhaal staat niet op zichzelf. Het is een blauwdruk voor het verhaal van andere sektes. Middels dit werk, wat zich bevindt op de scheidslijn van waarheid en fictie, wil ik de aandacht vestigen op de menselijke kant van sektes. Wat beweegt deze mensen om deel uit te maken van een sekte en wat voor houvast geeft dit hen in het leven?”

Meer werk van Wouter le Duc vindt u hier.

Wouter_le_Duc_The_God_Machine_3Wouter_le_Duc_The_God_Machine_4Wouter_le_Duc_The_God_Machine_5Wouter_le_Duc_The_God_Machine_7Wouter_le_Duc_The_God_Machine_8Wouter_le_Duc_The_God_Machine_11Wouter_le_Duc_The_God_Machine_13Wouter_le_Duc_The_God_Machine_15Wouter_le_Duc_The_God_Machine_18Wouter_le_Duc_The_God_Machine_21

Julie Vielvoije – muzische modefotografie vanuit Parijs

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Julie Vielvoije uit Bergschenhoek.

Julie Vielvoije (Rotterdam, 1994) zit in het vierde jaar van de opleiding Fotografie aan de Willem de Kooning Academie in Rotterdam. Momenteel is ze op uitwisseling naar Parijs en studeert ze tot het eind van dit jaar aan het Paris College of Art. Op dit blog verhaalt ze dagelijks over haar ervaringen in de Franse hoofdstad.

Over haar werk
“Mijn werk bevindt zich in de twilight zone tussen modefotografie en autonome concepten. Eerst bedenk ik de concepten vanuit dromen die ik droom en verhalen die ik hoor. Dat hoeven geen heldere dromen of verhalen te zijn, als ze maar een ander inzicht opleveren. Dan probeer ik mijn belevingswereld toonbaar te maken, door het in een foto vast te leggen. Inspiratie daarvoor kan overal vandaan komen. Mijn fotoserie Showgirls is bijvoorbeeld geïnspireerd op de film ‘The Great Gatsby’. Mijn collage Belladonna is ontstaan vanuit een verhuizing. De betreffende krantenfoto’s die ik in de collage heb verwerkt dienden als bescherming voor de glazen. Verder vind ik het werk van Gilbert & George erg interessant. Ze hebben een unieke stijl waarbij hun leven eigenlijk één grote performance is. Vooral hun collagewerk vind ik heel inspirerend. Ook het werk van Ariko Inaoka vind ik prachtig. Zij volgt al geruime tijd de tweeling Erna en Hrefna uit IJsland. De symmetrie en zachte kleuren houden mijn aandacht vast.”

Meer werk van Julie Vielvoije vindt u hier.

julie_vielvoije1_living-behind-glasses

 

julie_vielvoije2_living-behind-glasses

 

julie_vielvoije3_belladonna

 

julie_vielvoije4_showgirls

 

julie_vielvoije5_showgirls

 

julie_vielvoije6_showgirls (1)

 

julie_vielvoije7_tinch

 

julie_vielvoije8_tinch

 

julie_vielvoije9_tinch

 

julie_vielvoije10_living-behind-glasses

Djojko & Versteeg en de mens als weerspiegeling van het universum

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: kunstenaarsduo Danny Djojosoedarmo en Rik Versteeg uit Rotterdam.

Danny Djojosoedarmo (Dordrecht, 1993) is make-up artist en stylist. Rik Versteeg (Drunen, 1990) studeerde in 2013 af aan de Willem de Kooning Academie in Rotterdam, in de richting Fotografie. In de zomer van 2012 kregen ze een relatie. Sinds vorig jaar werken ze samen: “Door samen te werken kunnen we onze individuele skills versterken en zo een eigen wereld scheppen die zowel realiteit als fictie toont.”

Over hun werk
“De basis voor de fotoserie The Appearance of the Subconcious Mind, waarvan u hieronder een selectie ziet, is gebaseerd op de aardse elementen. In de oudheid werd er aanzienlijk veel aandacht besteed aan het begrijpen van de elementen, omdat deze werden beschouwd als de bouwstenen van het universum. Velen geloofden dat deze bouwstenen ook deel uitmaakten van hun eigen innerlijke zelf. Wijze mannen zagen zichzelf in die tijd dan ook als een weerspiegeling van het universum. Ze bestudeerden de sterren en de natuur, en gebruikten de verkregen informatie als een methode om hun schepper en zichzelf beter te begrijpen.
Ieder van ons leeft nu midden in de natuur, zelfs zij die in steden en dorpen wonen, en velen van ons vinden rust als zij wandelen door de natuur of langs de kust. Echter nemen maar weinig mensen de moeite om de natuur daadwerkelijk te bestuderen. Als wij de zorg nemen om eerdergenoemde oude overtuigingen te volgen, zouden wij kunnen zien dat de natuur zélf de sleutel zou kunnen zijn tot innerlijke kennis en onze eigen natuur, en de rol die wij (individuen) spelen in het grote Kosmische Plan.”

Meer werk van Djojo en Versteeg vindt u hier.

DV The Ethereal Bride

 

DV The Ferocious Sovereign

 

DV The Forsaken

 

DV The lovebirds-Selfportrait

 

DV The Luminous Maiden

 

DV The Malicious

 

DV The Ominous Siren

 

DV The Preserver of the Obscurity

 

DV The Terrestrial Palladin