expo – Pagina 4 – Nick Muller

Maurice Nuiten: filosofie en fotografie

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Maurice Nuiten uit Breda.

Maurice Nuiten (Roosendaal, 1990) studeert Fotografie aan de Willem de Kooning Academie in Rotterdam. Na een opleiding tot grafisch vormgever te hebben afgerond, besloot hij zich volledig te storten op de kunst. De eerste drie jaar van de studie Autonome Beeldende Kunst volgde hij aan AKV Sint Joost in Breda, maar zijn afstudeerjaar – dit jaar – volgt hij in Rotterdam.

Over zijn werk
“De wereld om mij heen is mijn filmset: daarin treed ik op als acteur, regisseur en toeschouwer. Het werk ontstaat dan ook op het moment dat ‘de werkelijkheid’ botst met mijn ‘persoonlijke werkelijkheid.’ In die vervreemding zit, denk ik, de kracht van mijn kunst.
Het menselijk lichaam en de natuur zijn de bouwstenen voor mijn werk. De keuze om als basis fotografie te gebruiken is omdat dit medium het dichtst in de buurt komt van wat we met ons oog waarnemen – en dus de vervreemding zo het best overkomt. Vaak ga ik gewoon op pad met een idee en laat mezelf verrassen met wat er gebeurt. Het moment zelf is natuurlijk wat uiteindelijk de foto maakt. Door alleen te werken met mijzelf en mensen die dicht bij me staan probeer ik mijn werk zo puur mogelijk te houden, al maak ik soms wel eens een uitstapje door met modellen te werken. Wat ook heel belangrijk is, is de presentatie van mijn werk. Het moet echt een ervaring zijn voor het publiek om er naar te kijken. Dat doe ik door fotografische werken op de grond te leggen of aan het plafond te hangen, of door met korte teksten en bewegend beeld te werken. Ik hoop dat het werk zo nog beter binnenkomt bij de toeschouwer.
Mijn grootste inspiratiebronnen? Plato, omdat hij in Allegorie van de grot beschrijft hoe wij in een grot leven waarin we een werkelijkheid voorgeschoteld krijgen. Maar ook Louis Carrol (schrijver van Alice in Wonderland) is een voorbeeld voor me. Daar waar zin en onzin elkaar ontmoeten en fantasie de boventoon voert, daar haal ik mijn inspiratie.”

Meer werk van Maurice Nuiten vindt u hier.

Go Back To The Desert – Sanja Marušić

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Sanja Marušić uit Amsterdam.

Sanja Marušić (Amsterdam, 1991) studeerde in 2013 af aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag in de richting fotografie. Dit jaar maakte ze samen met haar vriend (die bassist is bij Go Back To The Zoo) een roadtrip door de woestijn van Californië. Onderstaand werk is daar een selectie uit.

Over haar werk
“De fotoserie California is always on my mind gaat over jong zijn, en de vrijheid voelen om alles te kunnen doen en overal heen te gaan. Je enthousiast en levendig voelen, maar tegelijkertijd het gevoel klein en eenzaam te zijn in deze vreemde landschappen. Een van mijn inspiratiebronnen is de Britse kunstenaar David Hockney. (De titel van de fotoserie is een quote van hem.) Hij vertrok in 1964 als jonge schilder naar Californië en schilderde alles wat hij zag. Als buitenstaander. Het is vaak makkelijker om een land vast te leggen voor iemand die er oorspronkelijk niet vandaan komt dan voor inwoners zelf. Ik merk dat dit voor mij ook een goede werkwijze is. Ik word vooral geïnspireerd door mijn omgeving en ik kan deze veel helderder zien als ik op reis ben. Californië trok Hockney aan door het exotische, de palmbomen. Maar tegelijkertijd ook de weelde van de omgeving in contrast met de dorre woestijn. Ook ik vind dit het meest aantrekkelijke van deze streek. Daarnaast is het licht daar heel filmisch. (Hoe kan het ook anders met de filmindustrie die daar floreert). Het vele zonlicht, de harde schaduwen en de blauwen luchten – voor mijn werk is het ideaal.”

Meer werk van Sanja Marušić vindt u hier.

Cis en Mien

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Romi Tweebeeke uit Tilburg.

Romi Tweebeeke (Almere, 1989) begon in 2009 met de studie Fotografie aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag. In haar afstudeerjaar stapte ze over naar AKV Sint Joost in Breda. “Ik fotografeer meer met mijn hart dan met mijn hoofd, en daar kreeg ik in Breda meer vrijheid voor dan in Den Haag.” In 2014 studeerde ze af met het project Cis en Mien: Bij de tijd.

Over haar werk
“Ik heb een soort radar voor ouderen. Ik kan niet over straat lopen of ik zie wel iemand die ik zou willen volgen. Soms resulteert dit in een vlug beeld in de openbare ruimte, maar liever werk ik aan langlopende projecten. Tijdens een langlopend project vind ik het belangrijk dat het onderwerp mij niet meer ziet. Ik ben graag een vlieg aan de muur. Ik aanschouw, klik en vraag – dat is volgens mij de beste manier van werken.”

“Ik las in een krant dat kinderen die nu worden geboren makkelijk 130 jaar oud kunnen worden. Dat fascineert me mateloos. De verschillende levensfases verschuiven en we hebben als ware ‘extra’ tijd om te besteden. Hoe kunnen we deze ‘extra’ tijd invullen? Deze vraag prober ik te beantwoorden door op zoek te gaan naar bijzondere en vaak ook verborgen verhalen. Zo kwam ik terecht bij de Brabantse zussen Cis en Mien. Eén keer per week, een half jaar lang fotografeerde ik ze. Cis en Mien zijn een eeneiige tweeling, al 89 jaar onafscheidelijk. Ze wonen hun hele leven al samen onder één dak en zijn allebei nooit getrouwd geweest. Het zijn dames van de klok, alles gebeurt op een vast tijdstip en vaste dag. Cis en Mien laten ons eigenlijk zien hoe je met een strak regime jezelf, maar ook elkaar prima staande kunt houden in de vierde levensfase.”

“Wat ik nu ga doen weet ik nog niet, maar het voelt als mijn levensmissie om meer van dit soort bijzondere verhalen zichtbaar te maken. Oud worden heeft een negatief imago, en dat wil ik veranderen. Oud worden kan namelijk ook leuk zijn!”

Meer werk van Romi Tweebeeke vindt u hier, het boek Cis en Mien: Bij de tijd bestellen kan hier.

Settia Tin is altijd op zoek naar ‘de naakte mens’

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Settia Tin uit Den Haag.

Settia Tin (Roosendaal, 1991) studeert Fotografie aan de Willem de Kooning Academie in Rotterdam. Ze hoopt volgend jaar januari af te studeren en daarna aan het werk te kunnen als portretfotografe.

Over haar werk
“Kenmerkend voor de uitstraling van mijn werk vind ik de verstilling en de sereniteit.
In mijn werk toon ik het liefst de verborgen kant van een persoon, een kant die liever niet getoond wordt. De kwetsbaarheid. Dit kan te maken hebben met het uiterlijk of het innerlijk: ouderdomsverschijnselen, of een man die een traan laat. Het interesseert mij wat er achter een persoon schuilt, en toon liever de andere kant dan wat wij gewend zijn om te zien – het liefst zonder dit in scène te zetten. Ik creëer de situatie natuurlijk wel door middel van de setting en mijn rol als fotografe, maar ik fotografeer enkel wat daaruit ontstaat. Ik laat het liever aan toeval over.”

“De werkwijze van de Nederlandse fotografe Rineke Dijkstra zie ik als een mooi voorbeeld. Voor haar is het vastleggen van de eigenheid, van een mens zonder masker, de ideale portretfoto. Zij ensceneert weinig en laat het veel afhangen aan toeval, al hoewel het moment hier wel een grote rol in speelt. Door bijvoorbeeld net bevallen moeders te fotograferen of de stierenvechters na hun wedstrijd, zoekt ze wel naar een echtheid van deze mensen. Voor mij is zij daarom zeker inspirerend.”

Meer werk van Settia Tin vindt u hier.

Risja Steeghs – hoe een tekenbeet je leven beïnvloedt

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Risja Steeghs uit Reuver.

Risja Steeghs (Reuver, 1991) was door een tekenbeet maandenlang aan bed gekluisterd.
Ze maakte er een fotodocumentaire over, Teek on me, om aandacht te genereren voor de vrijwel onbekende gevolgen van de Ziekte van Lyme. Tijdens die dagen dat ze alleen op haar slaapkamer verbleef, is ze begonnen met kleine collagewerkjes van familiefoto’s – ze had haar passie gevonden. Momenteel heeft ze een atelier op de NDSM-werf in Amsterdam, alwaar ze deze maand uit bed gaat beginnen aan haar professionele kunstenaarschap. En voor de liefhebbers: tot en met 30 augustus is haar werk te zien in de zomerexpositie van Outsider Art Amsterdam, het fotoboek Teek on me is hier te koop.

Over haar werk
“Ik maak collagewerkjes van oude, verloren verhalen die door middel van borduursels, knoopjes en gedroogde bloemen een nieuw leven en een nieuw verhaal krijgen. Ik ga heel erg op mijn intuïtie af. Ik zoek en verzamel foto’s waarvan ik het gevoel heb dat er een verborgen verhaal in zit. Daar ga ik dan mee verder, ik zoek uit gedroogde bloemen, kraaltjes en papier de dingen bij elkaar die het beeld afmaken. Terwijl ik bezig ben zie ik hele verhalen voor me van verloren liefdes, geheime affaires of kinderen die liever indianen zijn. De techniek waarmee ik dit doe, heb ik mezelf aangeleerd in bed. Zonder computer, maar met schaar, naald en draad maak ik alle werkjes met de hand.”

Meer werk van Risja Steeghs vindt u hier.

Liselotte Fleur – in de mode

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: fotografe Liselotte Fleur uit Rotterdam.

Liselotte Fleur (Rotterdam, 1991) studeerde in 2013 af aan de Willem de Kooning Academie in Rotterdam, afstudeerrichting: Fotografie. Gedurende haar studie volgde ze een semester aan de Accademia di Belli Arti di Brera in Milaan en trok ze met haar camera naar Rome en Parijs om haar netwerk te verbreden. Momenteel werkt ze als freelance mode- en portretfotografe.

Over haar werk
‘Ik zie fotografie als een gelegenheid om mijn eigen verhaal te vertellen. Daarbij ga ik op zoek naar kleine verrassingen, met als resultaat een fascinatie voor perfectie, onverwachte momenten en het omgaan met daglicht. Momenteel werk ik veel samen met modeontwerpers, labels en modellenbureaus.’

‘Ik probeer in mijn werk de balans te zoeken tussen de realiteit en de droomwereld. Het fijne van fotografie vind ik dat je zelf de regie in handen hebt. Daarnaast speelt schoonheid en het model een grote rol in mijn werk. Mijn scriptie ging dan ook over de relatie tussen het model en de fotograaf in de modefotografie – wat een bijzondere relatie is.’

‘Van mezelf weet ik dat ik steeds op zoek ben naar nieuwe uitdagingen en continu ideeën wil uitwerken, reizen wil maken en nieuwe creatieve mensen wil ontmoeten. Ik ben een rustig persoon, de fotografie zie ik als een soort uitlaatklep. Van een geslaagde samenwerking op een mooie locatie kan ik dan ook heel gelukkig worden.’

Meer werk van Liselotte Fleur vindt u hier.

Ilse Wolf – beeldverslag van een bijna onbewoond eiland

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: de 22-jarige Ilse Wolf uit Breda.

Ilse Wolf (Den Bosch, 1991) studeerde van 2009 tot 2011 aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Antwerpen. Na het tweede jaar besloot ze de studie Fotografie voort te zetten aan de AKV Sint Joost in Breda, alwaar ze deze week is afgestudeerd.

Over haar werk
‘Mijn afstudeerproject ‘Weather Permitting’, waarvan hieronder een selectie wordt getoond, begon eigenlijk net als al mijn andere projecten als een persoonlijk onderzoek. Een uitdaging. Ik onderzocht het begrip ‘isolement’, en kwam daardoor al snel op Caldey Island terecht. Caldey Island is een minuscuul eiland voor de kust van Wales waar de tijd echt stil lijkt te staan. Wat ooit een bruisend eiland was met veel kinderen, een school en een buurthuis, is tegenwoordig de basis van een afgezonderd bestaan: er is geen supermarkt, geen straatverlichting en er wonen nog maar achtentwintig mensen – onder wie twaalf monniken. Kortom: de bewoners van het eiland zijn compleet geïsoleerd en afhankelijk van het licht, van het tij en van elkaar.’

‘In januari 2014 ging ik voor het eerst naar het eiland toe. Toen ging het project nog over mijn eigen zoektocht. Hoe is het om zonder telefoon en internet op reis te gaan en afhankelijk te zijn van het weer en het tij. Zes dagen zat ik op het vaste land vast, voordat ik op een boot kon stappen dat naar het eilandje ging. Eenmaal terug in Nederland besloot ik dat het project helemaal niet over mij, maar over het eiland moest gaan. Ik zocht contact met de argwanende bewoners, wat even duurde, en ben in maart dit jaar voor vijf weken teruggegaan. Samen met Linda Braber heb ik alle beelden die ik daar heb gemaakt samengevoegd in een boek dat medio september wordt uitgegeven.’

Meer werk van Ilse Wolf vindt u hier.

De schilder geschilderd – Jantien de Boer

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Jantien de Boer uit Groningen.

Jantien de Boer (Groningen, 1984) studeerde in 2013 af als beeldend kunstenaar aan de Klassieke Academie voor Schilderkunst in Groningen. Sindsdien is ze fulltime werkzaam als kunstenaar en exposeert ze in diverse galeries in Nederland en België.

Over haar werk
‘Over het algemeen bestaat mijn werk uit beelden die moeilijk gedefinieerd kunnen worden. Ze roepen vragen op, denk ik, maar geven geen antwoorden. Mijn schilderijen zijn realistisch geschilderd maar zijn misschien wel het tegenovergestelde van realisme: ze zijn romantisch, theatraal, bijna fictief. Het zijn krachtige en soms confronterende beelden die tegelijk kwetsbaar zijn.’

‘Hoewel ik klassiek geschoold ben en mijn werk sterk aan de traditionele schilderkunst schatplichtig is, is het wat thematiek betreft onmiskenbaar hedendaags. Ik probeer techniek en concept te integreren: de uitvoering is voor mij minstens zo belangrijk als de inhoud van het werk. Ik werk graag in series, zodat hetzelfde onderwerp vanuit meerdere standpunten wordt benaderd.’

‘De serie The Painter, waarvan hieronder een selectie is getoond, is een serie semi-autobiografische schilderijen die de worsteling van de kunstenaar weergeeft. Het verbeeldt het moment waarop een goed idee moet sneuvelen voor iets beters. Kill your darlings. Een soms wanhopige strijd tegen jezelf, gestreden met verf.’

Meer werk van Jantien de Boer vindt u hier.

Sophie de Vos – schone schijn

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Sophie de Vos uit Amsterdam.

Sophie de Vos (Harlingen, 1992) is derdejaars student Fine Art aan ArtEZ Hogeschool voor de Kunsten in Arnhem. Ondanks haar jonge leeftijd is haar werk al op diverse plaatsen in Nederland tentoongesteld. Vanaf oktober zal haar werk te zien zijn in galerie De Witte Slagerij in Rotterdam Crooswijk.

Over haar werk
“In mijn werk speelt het lichaam een belangrijke rol, net als mijn fascinatie voor menselijke interactie. De serie I’M FINE is daar een voorbeeld van. Deze foto’s maakte ik naar aanleiding van de vraag ‘Hoe gaat het met je?’ en het niet altijd oprechte antwoord ‘Goed’. De serie 15 MINUTES OF FAKING bevat dezelfde thematiek, namelijk de collectieve verwachting van het ophouden van schijn. Ik heb een aantal mensen in de fotostudio op een kruk gezet en gaf ze de opdracht een kwartier lang zo overtuigend mogelijk te glimlachen. Het tweeluik dat ik uiteindelijk gemaakt heb, is de ‘before and after’. De glimlach op de eerste foto is vaak nog behoorlijk oprecht, terwijl je in de tweede kunt zien dat de aandacht en het enthousiasme er niet meer zijn.”

Meer werk van Sophie de Vos vindt u hier.

Uljana Orlova: zielzoeker

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Uljana Orlova.

Uljana Orlova (Vilnius, 1985) studeerde in september 2013 af aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht, afstudeerrichting fotografie. Momenteel maakt ze werk voor De Belofte, een tentoonstelling waarin negen pas afgestudeerde kunstenaars mogen laten zien wat ze kunnen.

Over de fotoserie 1993-2013
‘1993-2013 is een serie publicaties (vijf boekjes) die het verhaal van mijn emigratie vertellen. Toen ik acht jaar oud was nam mijn moeder mij vanuit Litouwen mee naar Nederland – ze dacht dat we het hier beter zouden krijgen. Wat de precieze reden voor de emigratie is geweest laat ik liever in het midden, maar neem van mij aan dat er een goede reden is om met je kind onder de arm je vaderland te verlaten.’

‘Mijn moeder en ik kwamen uiteindelijk terecht in Egmond aan Zee, in 1993, en daar start dit verhaal. Het verhaal eindigt in 2013, als ik terug ben geweest naar mijn geboortegrond en heb onderzocht wat het voor mezelf betekent om asielzoeker te zijn. Deze zoektocht heb ik samengebracht in vijf boekjes, tezamen het project 1993-2013. Mijn afstudeeropdracht. De boekjes werden gepresenteerd in een afgesloten ruimte waar een camera de bezoekers in de gaten hield, verwijzend naar het gebrek aan privacy in het asielzoekerscentrum.’

Meer werk van Uljana Orlova vindt u hier.

De negende editie van De Belofte is vanaf 24 mei 2014 te bezichtigen in Kunstliefde, Nobelstraat 12a in Utrecht.