RTL Boulevard groeide in vijfentwintig jaar uit tot een instituut. Bedenker Leo van der Goot en ‘Mister RTL Boulevard’ Albert Verlinde blikken terug. ‘Na de eerste uitzending zat ik te huilen in de auto.’
Op maandag 3 september 2001 opende een nieuw programma op RTL 4 met het ‘nieuws’ dat bondscoach Louis van Gaal in het geheim zijn neus zou hebben laten corrigeren. Twee dagen eerder had Oranje in Dublin met 1-0 verloren van Ierland en daarmee deelname aan het WK 2002 verspeeld. Waar andere programma’s de opstelling bespraken, boog het debuterende Boulevard zich met een flinke portie ironie over de al dan niet gerestaureerde neus van de bondscoach. De toon voor de komende vijfentwintig jaar was gezet.
Aan de desk in de oranje-zwarte studio zat die avond Albert Verlinde, voor het eerst als vaste entertainmentdeskundige. Hij zou er vijftien jaar blijven zitten, maar daar zag het die avond allerminst naar uit. Verlinde had bij SBS 6 een goedbekeken showbizzrubriek binnen Hart van Nederland, de kiem van het latere Shownieuws, en die zekerheid had hij zojuist ingeruild voor een programma dat zich nog moest bewijzen. Na de eerste uitzending reed hij in tranen naar huis. ‘Voor mijn gevoel was het een puinhoop. Ik zat te huilen in de auto. Wat heb ik gedaan, wat voor stap heb ik gezet?’
Die stap was het werk van Leo van der Goot, destijds programmadirecteur van RTL 4 en volgens Verlinde de vader van het programma, de man bij wie alles mocht en die op de achtergrond waakte. Zelf wuift Van der Goot dat vaderschap weg. ‘Ik was alleen maar degene die het vuur aanstak. Anderen hebben ervoor gezorgd dat het tot grote hoogte is aangewakkerd.’ De zender verkeerde in crisis en moest aansluiting terugvinden bij de kijkers tussen de twintig en de vijftig, de groep die voor adverteerders het zwaarst telde. Vooral de vooravond baarde hem zorgen. Het Nieuws van half acht en Goede tijden, slechte tijden stonden als een huis, maar wat eraan voorafging was duf en oud: een aflopend quizje waarvan hij de naam niet eens meer weet en de Amerikaanse soap The bold and the beautiful. ‘Ik heb in alle eerlijkheid zelfs in die functie nooit de moeite genomen om een hele aflevering te kijken, want ik begreep er niets van.’ Op zoek naar iets beters keek Van der Goot over de grens. In Spanje zag hij Gente, een dagelijks programma op de publieke zender TVE waarin twee presentatrices kleine schandalen en glamoureuze affaires eindeloos oprekten. ‘Een verschrikkelijk slecht programma, maar we moesten er wel elke keer enorm om lachen.’ Bij KLAX, een lokale zender uit Los Angeles, zag hij iets dat hem nog meer trof: een sportman, een nieuwsman en een entertainmentman aan een rechte tafel, onder leiding van een vrouw die met die drie heren ruzie kon maken. Niet de inhoud, maar de wrijving sprak hem aan. Deskundigen die elkaar tegenspreken in plaats van met elkaar meeslijmen, dat principe wilde hij in Nederland uitproberen: een dagelijks programma met de scherpte van een mesje.
Voor dat plan had hij Verlinde nodig, die hij in de radiorubriek van Edwin Evers wekelijks met een knipoog en een kwinkslag het shownieuws had horen brengen. Verlinde was die zomer getrouwd met Onno Hoes en hoorde op huwelijksreis van zijn assistent dat Van der Goot herhaaldelijk had gebeld. Op een geheime plek spraken de twee af. Verlinde had net opnieuw voor twee jaar bij SBS getekend en was daar redelijk tevreden, op één ding na: over de programma’s van zijn eigen zender mocht hij nooit berichten, zelfs niet toen het criminele verleden van twee De bus-deelnemers in alle bladen stond. Hij voelde wel voor de overstap, maar dan wilde hij presenteren. Van der Goot hield voet bij stuk. ‘Albert, neem van mij aan, presentatoren hebben we straks zat, maar goede deskundigen zijn veel zeldzamer.’ Verlinde liet zich overhalen en belde SBS 6-directeur Bart in ’t Hout om af te zeggen. De directeur schold hem de huid vol, herinnert Verlinde zich. ‘Je bent over een jaar niet meer op tv, dit wordt niks, je bent dood. Echt op die toon. Dat was best heftig. Ik dacht: Jezus, wat moet ik nou?’ Zijn producent zag in dat gesprek juist het bewijs dat hij weg moest: wie na zo’n schoffering blijft, zit voorgoed bij die directeur in de tang. Verlinde ging en liet in zijn nieuwe contract vastleggen dat hij in Boulevard over alles mocht praten, ook over de programma’s van zijn nieuwe werkgever RTL.
De opdracht legde Van der Goot neer bij Holland Media House, het eigen productiebedrijf van RTL; onder leiding van eindredacteur Sander Emmering volgden zes of zeven pilots. Van der Goot had het beeld uit Los Angeles voor ogen, een vrouw die de leiding heeft over drie heren, maar zo’n vrouw was onvindbaar; een pilot met Margriet van der Linden sloeg volgens Verlinde helemaal dood. Uiteindelijk opperde iemand Beau van Erven Dorens, die in limbo verkeerde nadat net zijn contract was ontbonden bij Yorin. Het bleek een gouden greep, want precies de tegenstelling die Van der Goot bij KLAX had gezien, zat van nature in deze twee mannen. ‘Bij Beau was ik een hondje dat ontzettend kwispelend zijn best deed om hem te plezieren,’ zegt Verlinde, waarna Van Erven Dorens zuchtend en hoofdschuddend kon reageren met een vilein ‘natuurlijk, Albert, enorm belangrijk wat je daar zegt’. Een derde stem wordt volgens Van der Goot vaak vergeten: voice-over Kas van Iersel, die met zijn ‘tjongejongejonge’-toontje voor een belangrijk deel de teneur zette, evenals de ironische woordgrapjes onder de items. Van der Goot, zelf groot geworden bij de radio, heeft Boulevard altijd gezien als tv die je als radio kunt volgen: wie in de keuken staat, heeft aan het tempo, de stemmen en de steken onder water genoeg om te weten wat er gebeurt. Wat begon als een rubriek van twintig minuten groeide al binnen een paar maanden uit tot een vol uur tussen half zeven en half acht.
‘Bij Beau was ik een hondje dat ontzettend kwispelend zijn best deed om hem te plezieren’
Op 11 september 2001 was Verlinde onderweg naar de redactie toen hij hoorde wat er in New York gebeurde; hij maakte rechtsomkeert. De uitzending van die avond werd geschrapt, maar hij drong aan op een uitzending de avond erna, al vond een van de redacteuren dat zoiets niet echt Boulevard was. Verlinde vond van wel: een programma dat over alles praat en het gevoel dat in de huiskamers heerst, hoort er juist te zijn op zo’n dag. Op 12 september ging Boulevard de lucht in met invalshoeken die andere zenders nog vermeden: het Broadway-theater dat in de schaduw van de ramp kwam te liggen, Nederlanders in New York, onder wie een klasgenoot van Verlinde. Die uitzending bepaalde wat het programma zou zijn: geen rubriek die ophoudt waar de showbizz ophoudt, maar een programma dat al het nieuws aankan, mits op de eigen toon gebracht.
De pers zag het in dat eerste jaar nog niet. Dagblad van het Noorden sprak na drie dagen al van ‘brutaaltje Beau’ en ‘de tuttige Albert’; de Volkskrant doopte het programma in maart 2002 ‘het roddelblad van de tv’, en recensent Job van Schaik schreef dat alles aan Boulevard ‘nep’ was. De makers staken zelf de draak met die scepsis: in de eerste maanden reden Amsterdamse taxi’s en bussen rond met de tekst ‘RTL Boulevard, u kijkt zeker ook niet’. In februari 2002 trok het programma al een miljoen kijkers. Van der Goot deelde de hoon nooit. ‘De televisiecritici waren in die tijd nog hooggeleerde heren. Die dachten: wat is dit nu toch weer voor rotzooi? Maar die rotzooi bleek geen rotzooi te zijn. Het was een showbizzmagazine, maar geen rommel.’
De vrijheid die Verlinde had bedongen, kende intussen een keerzijde. In oktober 2001 al verklaarde hij Irene Moors zwanger, terwijl zij in alle toonaarden ontkende. ‘Ik kreeg Moors werkelijk krijsend aan de telefoon,’ herinnert Van der Goot zich. Verlinde maakte excuses en de redactie beloofde haar schuldbewust voortaan voorzichtiger te zijn. Twee weken later maakte Moors zelf officieel bekend dat ze wel degelijk in verwachting was; de roekeloze primeur bleek te kloppen. Sommige onderwerpen zou Verlinde nu anders aanpakken. In juni 2007 plaatste Privé foto’s van de ernstig vervuilde villa van Belinda Meuldijk, de ex-vrouw van Rob de Nijs; de foto’s bleken gemaakt te zijn door Robs nieuwe vriendin, en Boulevard zat dagenlang boven op de affaire die als ‘rattengate’ de geschiedenis inging. De meeste spijt heeft Verlinde van de manier waarop het programma in de beginjaren omging met de geadopteerde kinderen van Connie Breukhoven. ‘Het is een drama hoe moeilijk adoptiekinderen het kunnen hebben. Dat je dan toch de tv-camera’s erop zet omdat ze willen praten, daar denk ik nu anders over.’ De levenswijsheid om het niet te doen, ontbrak hem destijds. ‘Je werd ook een beetje opgejut.’
De wrijving aan tafel was niet gespeeld, en achter de schermen liep die geregeld hoog op; Van Erven Dorens omschreef het programma na zijn vertrek zelfs als ‘een slangenkuil’. ‘Die twee hebben een paar keer ruziënd over de grond gerold,’ zegt Van der Goot over Beau en Albert. ‘Ik werd regelmatig gebeld door Marijke Bongaerts, de productieleider: Goot, je moet weer even langskomen, Beau wil weg en komt nooit meer terug, en Albert wil ook weg. Dan mocht ik daar als vredesengel tussen zitten, of zwaaien met contracten.’ Verlinde ging er zelf zo vol in dat Van der Goot hem moest afremmen: ‘Het kan wel een onsje minder.’
Aan de gloriejaren van het duo kwam op 1 april 2005 een einde, toen Van Erven Dorens vertrok naar Talpa, de zender van John de Mol. Daphne Bunskoek en later Winston Gerschtanowitz namen de presentatie over en de kijkcijfers stegen naar recordhoogte, maar volgens Van der Goot ging iets wezenlijks verloren: van de twee karakters waarop de wrijving dreef, was er nog maar één over. ‘Met alle respect, maar de mensen die daarna presenteerden, waren “presentator van dienst”. Beau is een character.’ Verlinde merkte zelf ook hoe de verhoudingen kantelden. De oorspronkelijke rolverdeling, een presentator die de leiding heeft en een deskundige die hem tegenspreekt, draaide om zodra het bekendste gezicht aan tafel niet langer de presentator was. ‘Op het moment dat Beau wegging en ik bleef, was ik natuurlijk meer het programma dan Daphne dat was. Dan ontstaat er een andere dynamiek, een andere hiërarchie.’ Op 26 augustus 2016 nam Verlinde afscheid, na meer dan 2600 uitzendingen. RTL koos voor een geheel nieuwe opzet vanuit een nieuwe studio aan het Leidseplein; de oude studio op het Mediapark werd diezelfde nacht gesloopt.
In september bestaat Boulevard vijfentwintig jaar. Voor Van der Goot is de wrijving waarop het programma was gebouwd, er in de loop der jaren uit gepolijst. ‘Het heeft de naam, en de uiterlijke kenmerken, maar verder heeft het niets meer met het oorspronkelijke programma te maken.’ Mediacriticus Victor Vlam noemde het dit jaar ‘een Libelle-achtig programma’ met ‘saaie onderwerpjes over hoe je je interieur kunt verbeteren’. Van der Goot: ‘Ik vind het heel moeilijk om Victor Vlam gelijk te geven, maar ik ben bang dat ik dat nu even moet doen.’ Verlinde oordeelt milder: het programma heeft volgens hem meebewogen met de tijd. Alleen het mesje van het begin is bot geworden. ‘Ik noem Boulevard van toen een voetbalwedstrijd waar je naar wilt blijven kijken, omdat je niet weet wat er de volgende minuut kan gebeuren. Nu is het nog steeds een fantastisch gemaakt programma, het loopt soepel, maar je denkt niet meer: als ik nu naar de keuken loop, mis ik iets. Vandaag inside bijvoorbeeld heeft dat wel.’ Over een mogelijke terugkeer van Verlinde, waarop begin dit jaar in de media werd gezinspeeld, is hij dan ook resoluut. ‘Nee, dat gaat niet gebeuren. Het is inmiddels zo’n ander programma geworden dat we niet meer bij elkaar passen.’
Dit artikel komt uit VARAgids 25, 2026.
Nick Muller 