Uncategorized – Pagina 17

Julie Vielvoije – muzische modefotografie vanuit Parijs

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Julie Vielvoije uit Bergschenhoek.

Julie Vielvoije (Rotterdam, 1994) zit in het vierde jaar van de opleiding Fotografie aan de Willem de Kooning Academie in Rotterdam. Momenteel is ze op uitwisseling naar Parijs en studeert ze tot het eind van dit jaar aan het Paris College of Art. Op dit blog verhaalt ze dagelijks over haar ervaringen in de Franse hoofdstad.

Over haar werk
“Mijn werk bevindt zich in de twilight zone tussen modefotografie en autonome concepten. Eerst bedenk ik de concepten vanuit dromen die ik droom en verhalen die ik hoor. Dat hoeven geen heldere dromen of verhalen te zijn, als ze maar een ander inzicht opleveren. Dan probeer ik mijn belevingswereld toonbaar te maken, door het in een foto vast te leggen. Inspiratie daarvoor kan overal vandaan komen. Mijn fotoserie Showgirls is bijvoorbeeld geïnspireerd op de film ‘The Great Gatsby’. Mijn collage Belladonna is ontstaan vanuit een verhuizing. De betreffende krantenfoto’s die ik in de collage heb verwerkt dienden als bescherming voor de glazen. Verder vind ik het werk van Gilbert & George erg interessant. Ze hebben een unieke stijl waarbij hun leven eigenlijk één grote performance is. Vooral hun collagewerk vind ik heel inspirerend. Ook het werk van Ariko Inaoka vind ik prachtig. Zij volgt al geruime tijd de tweeling Erna en Hrefna uit IJsland. De symmetrie en zachte kleuren houden mijn aandacht vast.”

Meer werk van Julie Vielvoije vindt u hier.

Chelsea Hotel #2 van Leonard Cohen

Dit artikel verscheen, naar aanleiding van de tachtigste verjaardag van Leonard Cohen, op de website www.nummervandedag.nl

Running for the money and the flesh

Popular Problems, het album dat Cohen dit weekend uitbracht om zijn 80e verjaardag te vieren. — Popular Problems, het album dat Cohen dit weekend uitbracht om zijn tachtigste verjaardag te vieren.

Meer lezen over Chelsea Hotel #2 van Leonard Cohen

Djojko & Versteeg en de mens als weerspiegeling van het universum

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: kunstenaarsduo Danny Djojosoedarmo en Rik Versteeg uit Rotterdam.

Danny Djojosoedarmo (Dordrecht, 1993) is make-up artist en stylist. Rik Versteeg (Drunen, 1990) studeerde in 2013 af aan de Willem de Kooning Academie in Rotterdam, in de richting Fotografie. In de zomer van 2012 kregen ze een relatie. Sinds vorig jaar werken ze samen: “Door samen te werken kunnen we onze individuele skills versterken en zo een eigen wereld scheppen die zowel realiteit als fictie toont.”

Over hun werk
“De basis voor de fotoserie The Appearance of the Subconcious Mind, waarvan u hieronder een selectie ziet, is gebaseerd op de aardse elementen. In de oudheid werd er aanzienlijk veel aandacht besteed aan het begrijpen van de elementen, omdat deze werden beschouwd als de bouwstenen van het universum. Velen geloofden dat deze bouwstenen ook deel uitmaakten van hun eigen innerlijke zelf. Wijze mannen zagen zichzelf in die tijd dan ook als een weerspiegeling van het universum. Ze bestudeerden de sterren en de natuur, en gebruikten de verkregen informatie als een methode om hun schepper en zichzelf beter te begrijpen.
Ieder van ons leeft nu midden in de natuur, zelfs zij die in steden en dorpen wonen, en velen van ons vinden rust als zij wandelen door de natuur of langs de kust. Echter nemen maar weinig mensen de moeite om de natuur daadwerkelijk te bestuderen. Als wij de zorg nemen om eerdergenoemde oude overtuigingen te volgen, zouden wij kunnen zien dat de natuur zélf de sleutel zou kunnen zijn tot innerlijke kennis en onze eigen natuur, en de rol die wij (individuen) spelen in het grote Kosmische Plan.”

Meer werk van Djojo en Versteeg vindt u hier.

Maurice Nuiten: filosofie en fotografie

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Maurice Nuiten uit Breda.

Maurice Nuiten (Roosendaal, 1990) studeert Fotografie aan de Willem de Kooning Academie in Rotterdam. Na een opleiding tot grafisch vormgever te hebben afgerond, besloot hij zich volledig te storten op de kunst. De eerste drie jaar van de studie Autonome Beeldende Kunst volgde hij aan AKV Sint Joost in Breda, maar zijn afstudeerjaar – dit jaar – volgt hij in Rotterdam.

Over zijn werk
“De wereld om mij heen is mijn filmset: daarin treed ik op als acteur, regisseur en toeschouwer. Het werk ontstaat dan ook op het moment dat ‘de werkelijkheid’ botst met mijn ‘persoonlijke werkelijkheid.’ In die vervreemding zit, denk ik, de kracht van mijn kunst.
Het menselijk lichaam en de natuur zijn de bouwstenen voor mijn werk. De keuze om als basis fotografie te gebruiken is omdat dit medium het dichtst in de buurt komt van wat we met ons oog waarnemen – en dus de vervreemding zo het best overkomt. Vaak ga ik gewoon op pad met een idee en laat mezelf verrassen met wat er gebeurt. Het moment zelf is natuurlijk wat uiteindelijk de foto maakt. Door alleen te werken met mijzelf en mensen die dicht bij me staan probeer ik mijn werk zo puur mogelijk te houden, al maak ik soms wel eens een uitstapje door met modellen te werken. Wat ook heel belangrijk is, is de presentatie van mijn werk. Het moet echt een ervaring zijn voor het publiek om er naar te kijken. Dat doe ik door fotografische werken op de grond te leggen of aan het plafond te hangen, of door met korte teksten en bewegend beeld te werken. Ik hoop dat het werk zo nog beter binnenkomt bij de toeschouwer.
Mijn grootste inspiratiebronnen? Plato, omdat hij in Allegorie van de grot beschrijft hoe wij in een grot leven waarin we een werkelijkheid voorgeschoteld krijgen. Maar ook Louis Carrol (schrijver van Alice in Wonderland) is een voorbeeld voor me. Daar waar zin en onzin elkaar ontmoeten en fantasie de boventoon voert, daar haal ik mijn inspiratie.”

Meer werk van Maurice Nuiten vindt u hier.

Go Back To The Desert – Sanja Marušić

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Sanja Marušić uit Amsterdam.

Sanja Marušić (Amsterdam, 1991) studeerde in 2013 af aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag in de richting fotografie. Dit jaar maakte ze samen met haar vriend (die bassist is bij Go Back To The Zoo) een roadtrip door de woestijn van Californië. Onderstaand werk is daar een selectie uit.

Over haar werk
“De fotoserie California is always on my mind gaat over jong zijn, en de vrijheid voelen om alles te kunnen doen en overal heen te gaan. Je enthousiast en levendig voelen, maar tegelijkertijd het gevoel klein en eenzaam te zijn in deze vreemde landschappen. Een van mijn inspiratiebronnen is de Britse kunstenaar David Hockney. (De titel van de fotoserie is een quote van hem.) Hij vertrok in 1964 als jonge schilder naar Californië en schilderde alles wat hij zag. Als buitenstaander. Het is vaak makkelijker om een land vast te leggen voor iemand die er oorspronkelijk niet vandaan komt dan voor inwoners zelf. Ik merk dat dit voor mij ook een goede werkwijze is. Ik word vooral geïnspireerd door mijn omgeving en ik kan deze veel helderder zien als ik op reis ben. Californië trok Hockney aan door het exotische, de palmbomen. Maar tegelijkertijd ook de weelde van de omgeving in contrast met de dorre woestijn. Ook ik vind dit het meest aantrekkelijke van deze streek. Daarnaast is het licht daar heel filmisch. (Hoe kan het ook anders met de filmindustrie die daar floreert). Het vele zonlicht, de harde schaduwen en de blauwen luchten – voor mijn werk is het ideaal.”

Meer werk van Sanja Marušić vindt u hier.

Cis en Mien

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Romi Tweebeeke uit Tilburg.

Romi Tweebeeke (Almere, 1989) begon in 2009 met de studie Fotografie aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag. In haar afstudeerjaar stapte ze over naar AKV Sint Joost in Breda. “Ik fotografeer meer met mijn hart dan met mijn hoofd, en daar kreeg ik in Breda meer vrijheid voor dan in Den Haag.” In 2014 studeerde ze af met het project Cis en Mien: Bij de tijd.

Over haar werk
“Ik heb een soort radar voor ouderen. Ik kan niet over straat lopen of ik zie wel iemand die ik zou willen volgen. Soms resulteert dit in een vlug beeld in de openbare ruimte, maar liever werk ik aan langlopende projecten. Tijdens een langlopend project vind ik het belangrijk dat het onderwerp mij niet meer ziet. Ik ben graag een vlieg aan de muur. Ik aanschouw, klik en vraag – dat is volgens mij de beste manier van werken.”

“Ik las in een krant dat kinderen die nu worden geboren makkelijk 130 jaar oud kunnen worden. Dat fascineert me mateloos. De verschillende levensfases verschuiven en we hebben als ware ‘extra’ tijd om te besteden. Hoe kunnen we deze ‘extra’ tijd invullen? Deze vraag prober ik te beantwoorden door op zoek te gaan naar bijzondere en vaak ook verborgen verhalen. Zo kwam ik terecht bij de Brabantse zussen Cis en Mien. Eén keer per week, een half jaar lang fotografeerde ik ze. Cis en Mien zijn een eeneiige tweeling, al 89 jaar onafscheidelijk. Ze wonen hun hele leven al samen onder één dak en zijn allebei nooit getrouwd geweest. Het zijn dames van de klok, alles gebeurt op een vast tijdstip en vaste dag. Cis en Mien laten ons eigenlijk zien hoe je met een strak regime jezelf, maar ook elkaar prima staande kunt houden in de vierde levensfase.”

“Wat ik nu ga doen weet ik nog niet, maar het voelt als mijn levensmissie om meer van dit soort bijzondere verhalen zichtbaar te maken. Oud worden heeft een negatief imago, en dat wil ik veranderen. Oud worden kan namelijk ook leuk zijn!”

Meer werk van Romi Tweebeeke vindt u hier, het boek Cis en Mien: Bij de tijd bestellen kan hier.

Zelfportret: Jett Rebel

Dit artikel is in het voorjaar van 2014 verschenen op de website van HP/De Tijd.

Hij won enkele weken geleden de Edison voor Beste Nieuwkomer, de 3FM Award voor Beste Nieuwkomer en de Serious Talent Award – ook van 3FM.

Vorige week vrijdag verscheen zijn allereerste album: Venus & Mars, een bundeling van twee eerder verschenen EP’s. En als klap op de vuurpijl trapt hij vanavond zijn Venus & Mars Tour af in een uitverkocht Rotown.

Kortom, de ster van Jett Rebel, het alter ego van Jelte Tuinstra (Den Haag, 1991) is rijzende. Reden om de 23-jarige Tuinstra te onderwerpen aan een Zelfportret: een klassieke serie vragen, gebaseerd op de vermaarde questionnaire van Marcel Proust.

Wat is uw huidige gemoedstoestand?
Vrolijk. Het is een behoorlijk intense periode waarin ik nu leef, een periode met heel veel veranderingen, maar ik word er heel vrolijk van, merk ik. Alles gaat nu zoals ik ooit had gehoopt dat het zou gaan.

Meer lezen over Zelfportret: Jett Rebel

Settia Tin is altijd op zoek naar ‘de naakte mens’

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Settia Tin uit Den Haag.

Settia Tin (Roosendaal, 1991) studeert Fotografie aan de Willem de Kooning Academie in Rotterdam. Ze hoopt volgend jaar januari af te studeren en daarna aan het werk te kunnen als portretfotografe.

Over haar werk
“Kenmerkend voor de uitstraling van mijn werk vind ik de verstilling en de sereniteit.
In mijn werk toon ik het liefst de verborgen kant van een persoon, een kant die liever niet getoond wordt. De kwetsbaarheid. Dit kan te maken hebben met het uiterlijk of het innerlijk: ouderdomsverschijnselen, of een man die een traan laat. Het interesseert mij wat er achter een persoon schuilt, en toon liever de andere kant dan wat wij gewend zijn om te zien – het liefst zonder dit in scène te zetten. Ik creëer de situatie natuurlijk wel door middel van de setting en mijn rol als fotografe, maar ik fotografeer enkel wat daaruit ontstaat. Ik laat het liever aan toeval over.”

“De werkwijze van de Nederlandse fotografe Rineke Dijkstra zie ik als een mooi voorbeeld. Voor haar is het vastleggen van de eigenheid, van een mens zonder masker, de ideale portretfoto. Zij ensceneert weinig en laat het veel afhangen aan toeval, al hoewel het moment hier wel een grote rol in speelt. Door bijvoorbeeld net bevallen moeders te fotograferen of de stierenvechters na hun wedstrijd, zoekt ze wel naar een echtheid van deze mensen. Voor mij is zij daarom zeker inspirerend.”

Meer werk van Settia Tin vindt u hier.

Sieb Posthuma (1960-2014): een lieve illustrator

In Memoriam voor HP/De Tijd.

Schrijver en illustrator Sieb Posthuma is gisteren in zijn woonplaats Amsterdam overleden. Meer lezen over Sieb Posthuma (1960-2014): een lieve illustrator

Risja Steeghs – hoe een tekenbeet je leven beïnvloedt

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Risja Steeghs uit Reuver.

Risja Steeghs (Reuver, 1991) was door een tekenbeet maandenlang aan bed gekluisterd.
Ze maakte er een fotodocumentaire over, Teek on me, om aandacht te genereren voor de vrijwel onbekende gevolgen van de Ziekte van Lyme. Tijdens die dagen dat ze alleen op haar slaapkamer verbleef, is ze begonnen met kleine collagewerkjes van familiefoto’s – ze had haar passie gevonden. Momenteel heeft ze een atelier op de NDSM-werf in Amsterdam, alwaar ze deze maand uit bed gaat beginnen aan haar professionele kunstenaarschap. En voor de liefhebbers: tot en met 30 augustus is haar werk te zien in de zomerexpositie van Outsider Art Amsterdam, het fotoboek Teek on me is hier te koop.

Over haar werk
“Ik maak collagewerkjes van oude, verloren verhalen die door middel van borduursels, knoopjes en gedroogde bloemen een nieuw leven en een nieuw verhaal krijgen. Ik ga heel erg op mijn intuïtie af. Ik zoek en verzamel foto’s waarvan ik het gevoel heb dat er een verborgen verhaal in zit. Daar ga ik dan mee verder, ik zoek uit gedroogde bloemen, kraaltjes en papier de dingen bij elkaar die het beeld afmaken. Terwijl ik bezig ben zie ik hele verhalen voor me van verloren liefdes, geheime affaires of kinderen die liever indianen zijn. De techniek waarmee ik dit doe, heb ik mezelf aangeleerd in bed. Zonder computer, maar met schaar, naald en draad maak ik alle werkjes met de hand.”

Meer werk van Risja Steeghs vindt u hier.