HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Mariska Kerpel uit Utrecht.
Mariska Kerpel (1991) studeerde in 2014 af als fotograaf aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht.
Over haar werk
“Ik zie mijzelf als poëtisch beeldmaker, omdat ik vaak werk vanuit symbolen en metaforen. Belangrijke onderwerpen in mijn werk zijn de mens, de natuur en culturen en subculturen.
“Voor mijn afstudeerwerk Limelight, waarvan u hieronder een weerslag vindt, heb ik me verdiept in de wereld van transgenders. Samen met hen heb ik gezocht naar manieren om de frictie die zij tussen lichaam en geest voelen te verbeelden. Limelight verbeeldt uiteindelijk een wereld waarin de regels van de natuur – zoals wij die kennen – niet gelden. Zoals de transgender in transitie gaat, zo is de natuur dat ook gegaan in mijn serie. Want we zouden verbaasd zijn als er in de winter bloesem aan de bomen zou groeien, maar we zouden het aan de andere kant ook een prachtig verschijnsel vinden. Door middel van metaforen heb ik verbeeld hoe het voelt om in een verkeerd lichaam te zijn geboren, hoe het voelt om niet volledig man of volledig vrouw te zijn. Maar ik laat ook zien dat in dat er schoonheid in zit.”
Een schrijver die meer dan twintig keer in een psychiatrische inrichting heeft gezeten, dat moet wel een goede schrijver zijn. Als de belangrijkste thema’s in diens oeuvre dan ook nog eens worden samengevat als ‘hoerenbezoek, scatologie en slecht zittende kunstgebitten’ dan is de interesse van een adolescent natuurlijk al snel gewekt.
Ik hoorde voor het eerst van de schrijver A. Moonen (zeg: A punt Moonen, 1937 – 2007) toen ik met wat studiegenoten in de trein op weg naar huis vrolijk aan het bakkeleien was over de vraag wat het meest perverse boek is dat ooit is geschreven. ‘Woensdag gehaktdag’ van Richard Klinkhamer riep de een. Ada van Vladimir Nabokov overtroefde de ander. Een derde noemde schimpscheutend De Bijbel. Tim, een ietwat verlegen jongen met een beugel, hoorde het geredetwist geamuseerd aan en deed als laatste een duit in het zakje: De wurger van Delft van A. Moonen. Niemand van ons kende het boek noch de schrijver. Alleen al vanwege de titel heb ik het diezelfde middag nog besteld.
De verhalen die ik over de schrijver las prikkelden mijn zinnen. A. Moonen werd meer dan eens ‘de vieste schrijver van Nederland’ genoemd. Hij werd omschreven als eenzame man die zich liet leiden door zijn driften, net als de personages in zijn boeken. Een vieze man avant la lettre. Dat beeld komt het sterkst naar voren in een artikel dat Theodor Holman voor De Groene Amsterdammer schreef. Hierin beschrijft hij een bezoek aan Moonen op diens verjaardag. Holman: “Hij ontving ons gekleed in netkousen met jarretels en paarse pumps en droeg zijn Franse broekje – zo was ik al eens vaker ontvangen, ook als ik gewoon met hem ging schaken.” Daarna vertrouwde de schrijver hem nog even droogjes toe dat zijn vriend Yilmaz hem die middag dertien keer van achteren had genomen, om zich daarna hardop af te vragen: “Hoe doen die Turken dat toch?”
Een andere onvergetelijke passage uit het artikel is het moment dat de columnist de schrijver bezoekt wanneer die een psychose blijkt te hebben. “Moonen had zijn bed tegen de wand gezet, had hier en daar tegen de muur gepist en op de grond gekakt, was voortdurend met een dildo in de weer die hij in zijn kont stopte, en schreeuwde onsamenhangende dingen. (-) Nooit zal ik vergeten dat ’s nachts de dienstdoende huisarts kwam, een hindoestaanse dokter die luisterde naar de naam Samdoeharsingh of iets dergelijks. Een wat burgerlijke, oudere man. Toen Moonen hem zag, ging hij met zijn rug voor de arts staan, bukte zich en dreef een dildo in zijn reet, waarop de arts tegen mij zei met een zwaar accent: ‘Volgens mij is deze mijnheer homofiel.’”
En zo gaat het nog wel even door.
Tim spreek ik al lang niet meer. De wurger van Delft staat ongelezen in de kast – het boek bleek toch niet aan mij besteed. En toch houd ik van A. Moonen. Niet eens zozeer om de verhalen die hij zelf schreef, maar juist om de verhalen die over hem geschreven werden. Ik heb behoefte aan een nieuwe literaire gek. Ik heb behoefte aan iemand die af en toe eens wat reuring veroorzaakt in de saaie literaire wereld. Ik heb behoefte aan een nieuwe A. Moonen – desnoods inclusief netkousen en paarse pumps.
HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Saskia Boelsums uit Nieuw-Schoonebeek.
Saskia Boelsums (Amstelveen, 1960) studeerde grafische en ruimtelijke vormgeving aan Academie Minerva in Groningen. Sinds 2013 heeft zij zich volledig toegelegd op fotografie.
Over haar werk “Ik maak graag grote thematische series zodat ik onderwerpen uitgebreid kan onderzoeken en er mee kan experimenteren. Het is mijn uitdaging om het materiaalonderzoek waar ik vroeger als beeldend kunstenaar al mee bezig was verder te ontwikkelen en uit te drukken in fotografie.
“De technische mogelijkheden van de fotografie gebruik ik om die beelden vast te leggen en te vormen naar mijn eigen inzicht. Wat me daarbij vooral fascineert is licht en dan vooral de natuurlijke lichtval op vrijwel alle denkbare materialen, variërend van buitenlucht tot menselijke huid. Ook water heb ik ontdekt als een schitterend materiaal. Het heeft de geweldige eigenschap dat het geen eigen vorm heeft en zich naadloos aanpast aan iedere omgeving. Daarnaast heeft water een unieke transparantie, prachtige kleuren en fantastische reflecties. Vooral hoe licht zich gedraagt in water en wat het effect is van water op materie vind ik ontzettend interessant. De foto van de citroen met al die reflecties is een goed voorbeeld van wat ik bedoel. De inhoud van de hele koelkast heeft in het water gelegen bij deze serie foto’s.
“Het drieluik met Peter (mijn model) is het slot van een enorme reeks foto’s waarbij ik het kader rond het model steeds kleiner heb gemaakt en waarbij hij steeds minder fysieke ruimte kreeg. De foto’s van Peter op een paard en Peter als buschauffeur komen voort uit de herinnering aan buiten spelen. Ik speelde dat ik een paard had en heb mijn model in het zadel gezet. Op dezelfde manier is ook de bus met buschauffeur en passagiers ontstaan. Tijdens het spelen zag ik dat het een foto werd van een man met zijn verleden, de vrouwen achter zich, de relaties. Herinneringen, trofeeën.”
Na haar succesvolle debuutalbum De Koek (2011) en het eveneens lyrisch ontvangen Het is (2013) presenteert singer-songwriter Eefje de Visser (1986) op vrijdag 8 januari haar derde album: Nachtlicht.
De Volkskrant noemt het een ‘wonderschoon, modern popalbum’ en roemt haar dromerige muziek en poëtische mijmeringen. 3voor12 noemt het een van de tien meest veelbelovende platen van 2016. Vanaf aanstaande zondag trekt ze met de gelijknamige clubtour door het land om haar nieuwe repetoire de wereld in te sturen. Reden voor HP/De Tijd om haar te onderwerpen aan een ‘zelfportret’ – een maandelijkse serie vragen, gebaseerd op de beroemde questionnaire van Marcel Proust.
Wat is uw huidige gemoedstoestand?
Tevreden, omdat de plaat af is en ik een leuke tijd tegemoet ga denk ik. En omdat ik koffie voor m’n neus heb staan.
Wie zijn uw helden?
Lastig, maar als ik er drie moet noemen: Fiona Apple, Frank Ocean en Christine and The Queens.
Aan wie ergert u zich?
Aan mensen die heel dwingend zijn in hun mening. Mensen die geen begrip hebben voor mensen die een andere mening hebben, die willen dat jij denkt wat zij ook denken.
Lijkt u op uw vader?
Als mensen mijn vader zien, dan zien ze meteen dat ik zijn dochter ben. Ik, en al mijn broers en zussen eigenlijk, hebben hetzelfde donkere haar, dezelfde donkere wenkbrauwen, dezelfde ogen en – ook hele leuk – dezelfde neus.
Lijkt u op uw moeder?
Qua gezicht lijk ik dus op mijn vader, maar qua figuur op mijn moeder. En ik heb ook wel haar introverte kant denk ik.
Wat zijn uw dagdromen?
Ik dagdroom veel over mijn nieuwe tournee, wat ik ga doen, hoe het decor er uit gaat zien, hoe het licht er uit gaat zien, wat de volgorde van mijn liedjes gaat zijn en hoe dat dan allemaal samen gaat komen. Ik stel me dan altijd voor dat ik in het publiek sta en mezelf zie spelen.
Wat is uw grootste angst?
Eenzaamheid. Ik kan op zich goed alleen zijn, maar ik heb ook graag mensen om me heen.
Bidt u weleens? Ik geloof dat het wel goed is om af en toe stil te staan bij wat je hebt, maar ik ben daar een beetje te ongeduldig voor, ik kan daar de rust niet voor vinden. Maar ik neem me wel voor om dat meer te gaan doen. Ik vind het belangrijk dat wanneer je ouder wordt, je ook wijzer wordt. En bezinning – je kunt dat bidden noemen – helpt daarbij.
Heeft u ooit een mystieke ervaring gehad? Ik vind het gebruik van paddo’s altijd wel een soort van iets mystieks hebben. Het is dan net alsof je alles weer voor het eerst ziet, als een kind die de wereld ontdekt. Toen ik na gebruik naar mijn gitaar keek, zag ik de houtnerfjes, de vorm, de kleur. Alsof ik hem nog nooit eerder had gezien. Alles was opeens heel intens. Het is jammer dat er zo’n taboe rust op bepaalde drugs, en dat er zoveel vooroordelen zijn over het gebruik van drugs, omdat het gebruik van bepaalde drugs ook iets spiritueels kan hebben. Alcohol – een drug dat algemeen getolereerd wordt – heeft daarentegen vaak alleen maar een nare uitwerking op mensen.
Bent u aantrekkelijk? Ik denk dat ik als ik goed in mijn vel zit wel aantrekkelijk kan zijn. Maar dat geldt voor iedereen. Ik val dan ook niet per se op knappe mannen, maar mannen die chill zijn met zichzelf en hun omgeving.
Wat is uw definitie van geluk?
Jezelf en de mensen om je heen accepteren.
Waar schaamt u zich voor?
Voor uitspraken die ik doe in interviews. Je moet tijdens een interview altijd denken: ga ik eerlijk antwoord geven op deze vraag of lul ik er een beetje omheen? Toen het een tijdje niet zo goed met me ging heb ik daar veel teveel over gezegd, terwijl ik achteraf dacht: dit wilde ik helemaal niet vertellen. Ik zou liever alleen maar muziek willen maken zonder daarover (of over mezelf) te apraten.
Bent u monogaam?
Jaaa. Behoorlijk.
Wanneer heeft u voor het laatst gehuild?
Deze week ergens denk ik. Waarom dat was? Goh. Ik denk dat ik ruzie had gehad. Met m’n vriendje.
Hoe moedig bent u?
Als ik zie dat iemand in mijn omgeving onrecht wordt aangedaan dan bemoei ik me daar wel mee. Ik moet zeggen dat ik verder vrij ongedisciplineerd ben en soms weinig ruggengraat heb – in die zin ben ik helemaal niet moedig.
Van wie heeft u het meest geleerd?
Muzikaal gezien van mijn ome Ruud. Hij heeft me veel verteld over arrangementen en sound en is streng geweest op mijn gitaarspel. Ome Ruud zat samen met mijn vader en moeder in een band en heeft heel veel supermooie liedjes geschreven die zo de wereld over hadden gekund, liedjes in de stijl van Neil Yong en Crosby, Still & Nash, maar ze zijn nooit uitgebracht. Daar is hij te eigenwijs voor.
Welke eigenschap waardeert u in een vrouw?
Gezelligheid. Een beetje een kakelkontje, daar hou ik wel van.
Welke eigenschap waardeert u in een man? Authenticiteit. Dat ze zichzelf zijn, zonder zich aan te passen.
Als u iets aan uzelf kon veranderen, wat zou dat dan zijn?
Ik zou wel wat meer discipline willen hebben, wat minder willen lanterfanten. Ik heb mijn school niet afgemaakt, heb allerlei plannen gehad waar ik nooit iets mee heb gedaan. Als ik iets strenger voor mezelf ben kan ik meer muziek gaan maken en meer uit het leven halen.
Hoe ontspant u zich?
Ik ga superveel zwemmen en naar de sauna, dat vind ik fantastisch. Ook omdat je daar geen telefoon mee naar toe kunt nemen.
Van wie houdt u het meest?
Ik denk van mijn vriendje, Pieterjan.
Gelooft u in God?
Niet echt, maar ik ben er soms wel mee bezig. Ik ben niet gelovig opgevoed, heb het geloof ook een tijdje totale onzin gevonden, maar nu merk ik dat het spirituele me wel trekt. Het idee dat alles en iedereen met elkaar in verbinding staat vind ik een aantrekkelijke gedachte. Het is zonde om het spirituele gedeelte uit je leven te bannen door alleen maar rationeel naar alles te kijken.
Waaraan bent u het meest gehecht?
Ik heb een heel goede vriend waar ik ook wel mee samen ben geweest, Marcel. Dat is iemand die veel voor me heeft betekent of nog steeds veel voor me betekent, ook al zijn we niet meer samen.
Welk leed heeft u anderen berokkend?
Ik ben soms wel egoïstisch geweest. Dat ik teveel met mijn eigen carrière bezig ben geweest en teveel in mijn eigen wereldje leef. In de liefde heeft me dat wel eens in de weg gestaan.
Wat beschouwt u als uw grootste mislukking?
Ik heb wel dingen gedaan die ik anders zou doen, maar die zie ik niet echt als mislukkingen. Ik heb ooit muziek gemaakt die ik nu niet meer zou maken en waar ik toen misschien ook niet achterstond, maar dat zie ik niet als een mislukking. Niemand kan nooit ergens spijt van hebben.
Wanneer was u het gelukkigst?
De afgelopen twee jaar. Niet alleen omdat ik van m’n muziek kon gaan leven en veel met muziek bezig ben geweest, maar ook omdat ik emotioneler ben geworden. Ik huil veel sneller, maar leuke dingen komen ook meer binnen.
Wat is de beste plek om te wonen?
Gent. Mijn vriend woont daar, ik ben daar dus veel, en het is een heel leuke stad om te wonen. De mensen zijn daar heel erg trots op hun tolerante, linkse mentaliteit, en dat vind ik wel leuk. De Bourgondische cultuur – veel eten, drinken en feesten – spreekt me ook aan en het is ook nog eens een heel mooie oude stad.
Wie hoopt u nooit meer terug te zien?
De trainer van onze hond Tobias. Toen onze hond weer eens niet wilde luisteren op hondencursus trok ze hem via zijn riem omhoog en liet hem heel lang spartelen in de lucht.
Hoe is ongeluk te vermijden?
Ik denk dat ongeluk niet te vermijden is, maar om toch een antwoord te geven: door niet te doen wat andere mensen willen dat je doet.
Wat is uw devies?
Wees tolerant naar elkaar.
Het album Nachtlicht van Eefje de Visser is hier te bestellen. Een complete speellijst van de gelijknamige clubtour vindt u hier.
Meer dan zeventig jonge kunstenaars kregen dit jaar de kans om hun werk op de website van HP/De Tijd te tonen. En met succes: niet zelden hielden ze er een leuke opdracht aan over, of leverde het hen nieuwe contacten op. Omdat u vast niet edities van de rubriek heeft gezien, presenteren wij u in deze laatste week van het jaar de twaalf beste exposanten in het HP/De Tijd Expo-jaaroverzicht 2015.
“Met de fotoserie Streets of Insomnia verbeeld ik de belevingswereld van mijn slapeloosheid.Door een slaapstoornis lig ik namelijk vaak nachten wakker. Tijdens de warme zomernachten, als het buiten nog aangenaam is, maak ik dan vaak een wandeling door het Chassépark in Breda, daar waar ik woon. Door mijn oververmoeidheid lijken die wandelingen dan haast als een droom. Vooral als ik dan de volgende ochtend op mijn fiets richting de academie ga, wordt het vervreemdende van de slapeloosheid vermengd met de realiteit. De verwarring, het surrealistische en het eenzame is wat ik in deze serie probeer te verbeelden. Deze beelden laten een poëtische eenzaamheid zien die veel over mij en mijn belevingswereld vertelt.”
“Mijn werk heeft een duidelijke rode draad, of liever: een roze draad. Wat die roze draad is? De een noemt het camp, de ander noemt het vreemde snoepgoedesthetiek. (-) Ik negeer de definities van wat mooi is en lelijk. Ook vind ik het belangrijk dat ik mijn beelden kan idealiseren; ik vind het prachtig dat ik met behulp van Photoshop de overdaad nog beter kan accentueren. De esthetiek van mijn werk vind ik dan ook belangrijker dan de moraal ervan.”
“De mensen die ik heb gesproken voor dit project, zijn allemaal uitgeprocedeerde asielzoekers. Ze hopen ooit te kunnen terugkeren naar hun vaderland Somalië, maar daar is het nu nog niet veilig genoeg voor. Ik heb geprobeerd zo goed mogelijk te begrijpen wat hun situatie is en waarom ze hier zijn. Daardoor hoop ik met mijn werk enige nuance aan te kunnen brengen, en het abstracte begrip ‘uitgeprocedeerde asielzoeker’ een menselijk gezicht te geven.”
“De eerste vraag die mensen aan mij stellen als ik zeg dat ik regelmatig bij Richard Klinkhamer op bezoek ga, is: ‘Ben je dan niet bang?’ Nee, ik ben niet bang. Ik ben ervan overtuigd dat de moord op zijn vrouw Hannie (Richard Klinkhamer vermoordde zijn vrouw Hannie in 1991, begroef haar in de tuin en schreef er het boek Woensdag gehaktdag over – NM) een incident is geweest. Er was ruzie, de emoties liepen hoog op en toen gebeurde het. Meer niet. Ik heb niets van hem te vrezen. Hij vindt het altijd een feestje als ik bij hem op bezoek ga. Laatst zei hij wel dat als ik een man was geweest hij me allang had weggestuurd. Nu heeft hij, zo zei hij het tenminste, ook nog iets leuks om naar te kijken. Dat is de reden dat hij me tolereert in zijn leven denk ik. Hij krijgt niet vaak bezoek, dus altijd als ik kom is het feest.”
“De foto’s die ik op deze website heb getoond komen uit een fotoserie over Rein. Rein leeft in het verleden, hij heeft zich omringd met objecten die voor hem een bijzondere status hebben. Een herinnering aan een beter leven, een leven wat ooit is geweest. Rein was in de jaren ’80 een succesvol galeriehouder. Er waren veel feestjes, vrouwen, drank en kunst. Maar de tijd heeft niet stilgestaan. Alhoewel Rein in zijn hoofd nog steeds in die roemruchte jaren leeft, leeft zijn lichaam in het nu. Zijn lijf heeft medische hulp nodig, het huis waarin hij woont moet onderhouden worden, maar er zijn weinig mensen die dat voor hem willen doen. Rein heeft iedereen in de loop der jaren afgestoten, tolereert enkel drank en voorwerpen die hem herinneren aan vroeger. Ik vind het dan ook bijzonder dat hij mij met m’n camera wel heeft toegelaten in zijn leven.”
“Mijn werk gaat over de samenwerking tussen mens en natuur en mens en dier, en tegelijk over de controle van de een over de ander. In Animethic confronteer ik de kijker met het fenomeen proefdieren. Als dierenliefhebber betreed ik het domein waar de mens de complete controle over het dier heeft en portretteer laboratoriumdieren. Deze portretten laten het belang van het individuele dier zien, maar staan ook symbool voor een veel grotere groep. Door de dieren als krachtige individuen te laten zien, wil ik waardering oproepen voor de dieren die zich onbewust inzetten voor de wetenschap. Ook bevraag ik het verschijnsel dierproeven op zich en wil ik de kijker bewust maken van de situatie die zich binnen de muren van het laboratorium afspeelt.”
“Ik heb altijd van vervreemding en fantaseren gehouden, dagdromen. Als kind had ik allemaal theorieën over hoe de wereld in elkaar zat en dit wist ik op de academie te herontdekken en in mijn tekenen te verwerken. (-) Ik associeer op vorm, betekenis en werking en daarbij ontstaan nieuwe combinaties. Vaak verrassend, vreemd en grappig maar ook met een vreemd soort logica, in een fantastische en surreële wereld.Veel inspiratie vind ik in de trein of onderweg, waar mijn geest over en door het landschap zweeft en nieuweverbindingen legt tussen dingen die ik zie en vind.”
“Ik combineer graag objecten die in het echt niet samen voorkomen, waardoor surrealistische beelden ontstaan. Ik ben altijd op zoek naar beelden die een beetje mystiek blijven en de boodschap niet direct blootleggen, maar wel vragen oproepen die beantwoord kunnen worden door context, interpretatie en ‘nog eens kijken’.”
“Ik maak tekeningen, zowel op papier als op MDF – geperst board. Dagelijkse notities, krabbels en schetsen vormen de basis van mijn werk. De tekeningen zijn ingegeven door zeer persoonlijke motieven. Persoonlijke ervaringen worden al associatief tekenend vertaald naar een werk waarin de zoektocht naar een uitgebalanceerde compositie, en de juiste lijnen, vormen en kleuren, steeds meer de boventoon gaat voeren.” Joost Krijnen was dat jaar een van de vier winnaars van de Koninklijke Prijs voor Vrije Schilderkunst.
“Mijn werk kenmerkt zich door een gladde buitenkant met rauwe inhoud. Je ziet prachtige modellen, veelal vrouwen die je lijken uit te nodigen. ‘Kom hier.’ Maar in de sfeer zit altijd iets onheilspellends. Het donker, de erotische zweem en de soms beklemmende poses geven je het gevoel dat de buitenkant wel eens misleidend kan zijn. Zelfs een paard kan ineens eng lijken of een kat lijkt ineens een menselijke blik te hebben.”
Anouk van Kalmthout
Quantum Leap 2015 “In zowel mijn mode- als mijn autonome werk houd ik me vooral bezig met het creëren van een eigen setting. Dit doe ik in de studio maar ook buiten op plekken waarin ik iets moois in zie. Door middel van fotografie en vervolgens het toepassen van digitale technieken creëer ik surrealistische beelden die vergelijkbaar zijn met de onderwaterwereld: unheimlich doch esthetisch.”
“Ik houd van breekbare portretten. Hedendaags, mooi gestileerd, schilderachtige invloeden. Ik houd niet van geforceerde beelden door over the top gezichtsuitdrukkingen, poses of styling. Daarbij heb ik een fascinatie voor imperfectie. Iets waar andere misschien voor wegdraaien, daar zie ik de schoonheid in. Dat probeer ik dan vast te leggen. Het is nooit om te choqueren of provoceren. Het is altijd een verbeelding van mijn dromerige wereld en visie van wat in mijn ogen schoonheid is.”
Ben je een jonge kunstenaar (student of pas afgestudeerd) en heb je tien kunstwerken die je in HP/De Tijd Expo wilt tonen? Neem dan contact op.
HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Justine Tjallinks uit Amsterdam.
Justine Tjallinks (1984) studeerde cum laude af aan het Amsterdam Fashion Institute en werkte onder meer als Art Director voor modetijdschrift L’Officiel NL. Sinds twee jaar is ze werkzaam als fotograaf. Van 7 tot en met 16 januari 2016 is haar fotoserie Nudete zien in Meiner Gallery in Londen.
Over haar werk “Ik ben een fotograaf die werkt vanuit een concept en probeer zo weinig mogelijk aan het toeval over te laten, al improviseer ik in elke shoot toch altijd wel. Ik werk mijn ideeën van tevoren goed uit. Ik kies mijn modellen zeer zorgvuldig. Meestal zijn dat ‘echte’ mensen, geen modellen van bureaus. Ze hebben met elkaar gemeen dat ik een bepaalde fascinatie voor ze heb. Die fascinatie kan ontstaan door een bepaald uiterlijk kenmerk (albinisme, Syndroom van Down, flapoortjes), maar kan ook ontstaan omdat ik iemand een mooie uitstraling vind hebben.”
“Ik houd van breekbare portretten. Hedendaags, mooi gestileerd, schilderachtige invloeden. Ik houd niet van geforceerde beelden door over the top gezichtsuitdrukkingen, poses of styling. Daarbij heb ik een fascinatie voor imperfectie. Iets waar andere misschien voor wegdraaien, daar zie ik de schoonheid in. Dat probeer ik dan vast te leggen. Het is nooit om te choqueren of provoceren. Het is altijd een verbeelding van mijn dromerige wereld en visie van wat in mijn ogen schoonheid is.”
Via de website van JAN Magazine. Tekst: Azarakhsh Akbari.
“Soms stuit je ergens op en wil je dat met iedereen delen; zo heb ik dat met deze bundel die op de valreep mijn favoriet van 2015 is geworden! Een aantal weken geleden kreeg ik Gedichten die mannen aan het huilen maken cadeau, en sindsdien heeft het me niet losgelaten; wat een prachtige bloemlezing en wat een ontzettend lief en mooi boekje.”
“Mannen zijn over het algemeen niet zulke huilebalken; het is niet stoer en het beschadigt hun imago. Onzin, volgens Nick: ‘’Sterke mannen zoals Barack Obama of onze eigen Frans Timmermans hebben steeds minder moeite hun emoties tonen. En dat is ook goed; waarom zou je als man niet mogen huilen?”.
(-)
Een tijd geleden opperde Nick een nieuwe editie van ‘Poëzie in Carré’ te organiseren. Hij vertelt: ‘’Ik schreef dit artikel, mailde wat rond met mensen die me eventueel zouden kunnen helpen, maar uiteindelijk bleek het teveel moeite om iets te regelen. Totdat ik van een kennis hoorde dat ze nu toch bezig zijn met een Poëzie in Carré 2016. Carré wil dit zelf gaan organiseren, maar ze hebben het nog niet helemaal rond. Ik ben benieuwd of het ze gaat lukken. En het zou natuurlijk helemaal fantastisch zijn als een programma als De Wereld Draait Door hier ook een steentje aan bijdraagt. Dat is dé manier om een nieuwe generatie dichters in het zadel te hijsen. En dat is nodig.”
Nick Muller 
