Drieluik op de website van HP/De Tijd.
De mevrouw van het postkantoorloket, de uitbater van de videotheek, de man die fotorolletjes ontwikkelt – ze zijn in het nabije verleden allemaal werkloos geworden, simpelweg omdat hun baan is verdwenen. Meer lezen over Uitgestorven beroepen
HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Jantien de Boer uit Groningen.
Jantien de Boer (Groningen, 1984) studeerde in 2013 af als beeldend kunstenaar aan de Klassieke Academie voor Schilderkunst in Groningen. Sindsdien is ze fulltime werkzaam als kunstenaar en exposeert ze in diverse galeries in Nederland en België.
Over haar werk
‘Over het algemeen bestaat mijn werk uit beelden die moeilijk gedefinieerd kunnen worden. Ze roepen vragen op, denk ik, maar geven geen antwoorden. Mijn schilderijen zijn realistisch geschilderd maar zijn misschien wel het tegenovergestelde van realisme: ze zijn romantisch, theatraal, bijna fictief. Het zijn krachtige en soms confronterende beelden die tegelijk kwetsbaar zijn.’
‘Hoewel ik klassiek geschoold ben en mijn werk sterk aan de traditionele schilderkunst schatplichtig is, is het wat thematiek betreft onmiskenbaar hedendaags. Ik probeer techniek en concept te integreren: de uitvoering is voor mij minstens zo belangrijk als de inhoud van het werk. Ik werk graag in series, zodat hetzelfde onderwerp vanuit meerdere standpunten wordt benaderd.’
‘De serie The Painter, waarvan hieronder een selectie is getoond, is een serie semi-autobiografische schilderijen die de worsteling van de kunstenaar weergeeft. Het verbeeldt het moment waarop een goed idee moet sneuvelen voor iets beters. Kill your darlings. Een soms wanhopige strijd tegen jezelf, gestreden met verf.’
Meer werk van Jantien de Boer vindt u hier.
Altijd als ik voor het eerst bij iemand thuis ben kijk ik even in zijn of haar boekenkast.
Een boekenkast zegt namelijk veel over een persoon. Op het eerste oog: is iemand geordend of onachtzaam? Staan de boeken netjes op rij (misschien zelfs wel in een bepaalde volgorde – dat zijn vaak de ergste mensen) of zijn de boeken ogenschijnlijk achteloos in de kast gesmeten? Dan glijden je ogen langs de titels. Heleen van Royen of Margaret Atwood? James Worthy of Philip Roth? Een willekeurige boekenplank vertelt je meer over iemands ontwikkeling, smaak en interesses dan wat dan ook. Meer lezen over ‘Toon mij uw boekenkast en ik zeg u wie u bent’
HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Sophie de Vos uit Amsterdam.
Sophie de Vos (Harlingen, 1992) is derdejaars student Fine Art aan ArtEZ Hogeschool voor de Kunsten in Arnhem. Ondanks haar jonge leeftijd is haar werk al op diverse plaatsen in Nederland tentoongesteld. Vanaf oktober zal haar werk te zien zijn in galerie De Witte Slagerij in Rotterdam Crooswijk.
Over haar werk
“In mijn werk speelt het lichaam een belangrijke rol, net als mijn fascinatie voor menselijke interactie. De serie I’M FINE is daar een voorbeeld van. Deze foto’s maakte ik naar aanleiding van de vraag ‘Hoe gaat het met je?’ en het niet altijd oprechte antwoord ‘Goed’. De serie 15 MINUTES OF FAKING bevat dezelfde thematiek, namelijk de collectieve verwachting van het ophouden van schijn. Ik heb een aantal mensen in de fotostudio op een kruk gezet en gaf ze de opdracht een kwartier lang zo overtuigend mogelijk te glimlachen. Het tweeluik dat ik uiteindelijk gemaakt heb, is de ‘before and after’. De glimlach op de eerste foto is vaak nog behoorlijk oprecht, terwijl je in de tweede kunt zien dat de aandacht en het enthousiasme er niet meer zijn.”
Meer werk van Sophie de Vos vindt u hier.
Dit artikel is eerder verschenen op de website van HP/De Tijd.
Zie ook:
‘Recensent Arie Storm per direct weg bij TROS Nieuwsshow’ – NRC Handelsblad
‘Nieuws: Arie Storm weg bij TROS Nieuwsshow’ – Tzum Meer lezen over Literair recensent Arie Storm per direct weg bij TROS Nieuwsshow
Uit zijn broekzak haalt monsieur Roche een haak tevoorschijn.
Het is een dikke vishaak, gemaakt om marlijn en heilbot mee te vangen. Hij houdt de haak in zijn hand, kijkt ernaar, vouwt zijn broze, bijna doorzichtige hand om de haak en wrijft met zijn duim zachtjes over het bledje.
Monsieur Roche en de galeriehouder zitten al een poos zwijgzaam tegenover elkaar. De galeriehouder kijkt naar Roche, Roche kijkt naar buiten. Dromerig en melancholisch, zijn ogen zo dof als een beslagen badkamerspiegel. De betonnen gebouwen waar hij op uitkijkt zijn grauw, veel grauwer nog dan in de winter – zwarte zomermist is de oorzaak.
Voorzichtig: ‘Die haak die u daar heeft, is die van Pierre Fauré geweest?’
Na een korte stilte beaamt hij dat, zonder op te kijken, zacht en hees: ‘Ouais.’
Het is weer even stil.
Dan komt Emmanuelle binnen met de koffie. ‘Papa is een beetje moe’, zegt ze, terwijl ze met een okergele koffiekan de porseleinen koffiekopjes vult. ‘Helemaal op, versleten.’ De galeriehouder knikt begrijpend. ‘Ik zal mijn bezoek kort houden. Ik wil het alleen even over zijn vriend Pierre Fauré hebben.’
De blik van Roche blijft onveranderd – het bezoek lijkt hem weinig te interesseren – en hij blijft zwijgen.
Emmanuelle pakt een handgeschreven papiertje uit de lade van de tafel en schuift deze naar de galeriehouder toe. ‘Hier. Dit is de laatste brief die papa van Pierre heeft gehad. Leest u ‘m maar voor – misschien leeft hij er van op.’
De galeriehouder legt de brief voor zich neer en begint enigszins beschroomd het kladje te lezen.
‘Lieve Lou,
Mijn beste vriend. Mijn broeder. Mijn zielsverwant.
Ik kan het niet meer. Ik kan me er niet meer toe zetten om die lelijke, verroeste meccanodriehoek te schilderen. Als ik op zee ben wil ik schilderen wat ik zie, niet wat de mensen (die verdomde toeristen!) willen zien. Ik ben een kunstenaar, geen kitschenaar, godverdomme. Tot snel, P.’
‘Twee maanden later was-ie dood’, zegt Emmanuelle er meteen achteraan, en schuift het briefje weer naar haar toe. ‘Hij schoot zichzelf door zijn hoofd. Op zijn boot, zo’n oude zalmschouw. Na vier dagen werd hij gevonden door een visser – zijn hoofd was al half aangevreten door de vogels.’
De mondhoeken van de oude Roche hangen verder naar beneden. Hij wendt zijn blik naar de haak in zijn hand. ‘Die haak is het enige wat hij nog van Pierre heeft’, legt Emmanuelle uit. ‘Het was zijn gelukshaak. Zijn talisman. Hij had ‘m altijd bij zich, ook toen hij stierf.’ Ze roert door de koffie. ‘Met dat ding heeft-ie dus zijn oog uit zijn kop getrokken’, voegt ze er nog aan toe. De galeriehouder kijkt haar enigszins geschokt aan. ‘Opdat hij maar arbeidsongeschikt verklaard zou worden, hè. En dat gebeurde ook. Vanaf toen hoefde hij niet meer naar de fabriek en kon hij elke dag naar zee om te schilderen, dat wat hij het liefst deed.’
De oude man, nog steeds onbeweeglijk, fluistert zacht dat hij naar bed wil. De galeriehouder drinkt zijn nog hete koffie in enkele slokken op en staat op van zijn stoel. ‘Dan ga ik er maar weer eens vandoor’, zegt hij, en kucht. ‘Ik wil u alleen even zeggen dat de zeeportretten van uw vriend mateloos populair zijn. Maar ik hoorde dat u jarenlang bevriend met hem bent geweest, en ook werken voor hem hebt verkocht, dus ik wilde u dat even mededelen. Vandaar mijn bezoek.’
Voor het eerst kijkt de oude Roche op. Pierre Fauré, de man die bij leven geen zeeportret had verkocht, blijkt ineens populair te zijn. Pierre Fauré, de man die in het laatste halfjaar van zijn leven de Eiffeltoren, de Pont des Arts en wat al niet schilderde – op zee nota bene, om maar een beetje geld te vangen – blijkt gelijk te hebben gehad toen hij zei dat hij een miskend talent was. Pierre Fauré, de vriend voor wie hij in dat halfjaar elke zondagmiddag op de Champs-Élysées diens aquarellen verkocht, was zijn tijd, en dus ook zijn dood, vooruit. Roche brengt de haak naar mijn mond en kust het. ‘Pierre Fauré: artiste’ piept hij.
(Een poging tot proza voor Het Schrijversgenootschap.)
HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Uljana Orlova.
Uljana Orlova (Vilnius, 1985) studeerde in september 2013 af aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht, afstudeerrichting fotografie. Momenteel maakt ze werk voor De Belofte, een tentoonstelling waarin negen pas afgestudeerde kunstenaars mogen laten zien wat ze kunnen.
Over de fotoserie 1993-2013
‘1993-2013 is een serie publicaties (vijf boekjes) die het verhaal van mijn emigratie vertellen. Toen ik acht jaar oud was nam mijn moeder mij vanuit Litouwen mee naar Nederland – ze dacht dat we het hier beter zouden krijgen. Wat de precieze reden voor de emigratie is geweest laat ik liever in het midden, maar neem van mij aan dat er een goede reden is om met je kind onder de arm je vaderland te verlaten.’
‘Mijn moeder en ik kwamen uiteindelijk terecht in Egmond aan Zee, in 1993, en daar start dit verhaal. Het verhaal eindigt in 2013, als ik terug ben geweest naar mijn geboortegrond en heb onderzocht wat het voor mezelf betekent om asielzoeker te zijn. Deze zoektocht heb ik samengebracht in vijf boekjes, tezamen het project 1993-2013. Mijn afstudeeropdracht. De boekjes werden gepresenteerd in een afgesloten ruimte waar een camera de bezoekers in de gaten hield, verwijzend naar het gebrek aan privacy in het asielzoekerscentrum.’
Meer werk van Uljana Orlova vindt u hier.
De negende editie van De Belofte is vanaf 24 mei 2014 te bezichtigen in Kunstliefde, Nobelstraat 12a in Utrecht.
HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Rik Reimert.
Rik Reimert (Deventer, 1985) studeerde Vrije Kunst aan de ArtEZ Hogeschool voor de Kunsten in Arnhem. Dat hield hij een jaar vol, ‘want ik was achteraf veel te jong voor deze studie’. Na het afronden van de studie journalistiek aan de Hogeschool Windesheim in Zwolle werkte hij als windsurfleraar in Griekenland en als kelner in Oostenrijk. Voor HP/De Tijd maakte Rik de afgelopen maanden tien schrijversportretten, die vanaf 2 april 2014 worden tentoongesteld op de derde etage van de Openbare Bibliotheek Amsterdam. Momenteel woont en werkt hij in Duitsland en verdient hij de kost met (portret)tekenen.
Over zijn werk
“Ik houd van analoog. In alle vormen, van muziek tot kunst tot fotografie. Natuurlijk gebruiken we in het dagelijks leven computers, smartphones en tablets – maar is het niet heerlijk om op zondagochtend een lp op te zetten en te genieten het gekraak van de plaat en de prachtige beelden die de hoes sieren? Daarom verkies ik pen en papier boven de computer om mee te werken. Je moet – omdat het analoog is – heel geconcentreerd te werk gaan, het is echt een ambacht. Elke lijn die ik zet is definitief en kan niet meer worden uitgegumd. En daarbij: wat is er mooier dan een zwarte lijn op een vel blanco papier zetten? Niets.”
Meer werk van Rik Reimert vindt u hier.
Uit: HP/De Tijd nummer 2, maart 2014. Geschreven door Edwin van Sas.
Soms lees je koppen waar je direct jeuk van krijgt. Zoals deze: ‘De kracht van social media’ op de site van De Bey Communicatie en Vormgeving B.V., die zo uit een Koefnoen-sketch had kunnen komen.
Wellicht is mijn hekel aan trainersclichés en managementjargon aangeboren, anders had ik ‘m overgehouden aan mijn baan als ‘beleidsadviseur’ op de Vrije Universiteit. Daar kreeg ik in mijn eerste week te horen dat ik weliswaar snel en helder kon schrijven, maar dat het niet ‘ambtelijk genoeg’ was. Want, leerde ik al snel, ondoorgrondelijke teksten met holle frases en stellingen waarmee iedereen het eens is, worden nu eenmaal sneller aangenomen dan beleidsteksten waarin ook de praktische consequenties worden genoemd. De speech waarin een vertrekkende collega bij BBZ, zoals mijn afdeling heette (Bureau Bestuurszaken, inderdaad), werd samengevat in vijf afkortingen, zal ik nooit meer vergeten.
Terug naar ‘De kracht van social media’. Ik klikte het artikel aan omdat Jurgen Steenwelle er het verhaal over deed over zijn opmerkelijke bananentekeningen. Deze Friese reclamemaker versiert de licht gebogen vruchten voor zijn dochters met prachtige dessins, waarvan u er hiernaast eentje kunt zien. Eten aantrekkelijk maken voor je kinderen blijkt dus ook anders te kunnen dan door een gevulde lepel met een enthousiast ‘Vvrrrroeem’ de mond van het kind in te rijden.
Steenwelles vrouw twitterde een paar van deze kunstwerken, en dat zag ‘onze’ Nick Muller, die het verhaal erachter opschreef en de foto’s op onze site zette. In ‘De kracht van…’ lezen we wat er daarna gebeurde: “Mijn verhaal ging vervolgens viral in Nederland. Alleen het artikel van HP/De Tijd kreeg al meer dan 16.000 likes op Facebook en werd bijna 250 keer gepost op Twitter.” En daar zou het niet bij blijven: het Jeugdjournaal en RTL Late Night besteedden er aandacht aan, en grote Amerikaanse sites als The Huffington Post en Buzzfeed pikten de fotoserie op, waarna Steenwelles bananen zelfs de Amerikaanse televisie (de Rachael Ray Show op CBS) haalden.
Voor deze ene keer zien we het social media-cliché door de vingers.
HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Anne Stolwijk.
Anne Stolwijk (Doetinchem, 1989) studeerde in 2008 een jaar grafisch ontwerpen aan ArtEZ Hogeschool voor de Kunsten in Arnhem. Sinds 2011 werkt ze als autonoom kunstenaar. Op dit moment maakt ze zowel vrij werk als commerciële opdrachten. Voor HP/De Tijd maakte Anne de afgelopen maanden tien schrijversportretten, die vanaf 2 april 2014 worden tentoongesteld op de derde etage van de Openbare Bibliotheek Amsterdam.
Over haar werk
“Vervallen gebouwen oefenen een grote aantrekkingskracht op me uit. Ik hou van vergankelijkheid, van verscheurdheid, het gevoel van vervlogen tijden. Krantenpapier is daarom ook het perfecte materiaal om hier uitdrukking aan te geven. Het is een teer materiaal dat werkt met de tijd en de omgeving; het beeld staat nooit stil, het verval duurt voort. De beeldtaal van mijn werken wordt hierdoor versterkt. Het gebruik van krantenpapier maakt de gebouwen fragiel en geeft een emotionele lading aan het werk.
“Mijn werk is heel perfectionistisch. Sommige delen in mijn collagewerk zijn tot in detail uitgewerkt, op andere momenten laat ik het ook los en is er ruimte voor toeval. Daardoor ontstaat er een zekere gelaagdheid in mijn werk. Letterlijk, door de opbouw in lagen, maar ook figuurlijk, in mijn streven naar diepgang en een diepere betekenis. Wat betreft de portretten: ik probeer uit een dood materiaal (krantenpapier) iets ‘levends’ te maken. De ogen zijn hierbij van groot belang: pas als die spreken krijgt het portret een ziel.”
Meer werk van Anne Stolwijk vindt u hier.
