Poëzie in de Soos, Hilversum

Lezing. Dinsdag 16 februari in De Soos in Hilversum.

Via de website: Op deze middag is Nick Muller te gast. Hij is de samensteller van de bundel ‘Gedichten die mannen aan het huilen maken’. Het is een prachtige selectie gedichten, waarin bekende Nederlanders vertellen over dat ene gedicht dat ze niet met droge ogen kunnen lezen. Nick is journalist bij HP/de Tijd.

Kent u zelf zo’n gedicht?

Nick kiest voor de pauze een tiental gedichten uit zijn bundel en na de pauze bent u aan de beurt. Meld aan de werkgroep het gedicht of het lied dat u altijd weer ontroert. In dat laatste geval kunnen wij dat wellicht via YouTube laten zien en horen. Ook de organisatoren van deze middag maken hun keuze (denk aan Ellen Warmond en Charles Aznavour) en zo verwachten we een zeer mooie en ontroerende middag.

Diktatur der Schönheit: verzet tegen de schoonheidspropaganda

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Wiebke Zander uit Breda.  Meer lezen over Diktatur der Schönheit: verzet tegen de schoonheidspropaganda

Boeken die ik gelezen wil hebben

Dit is een lijst met literaire klassiekers waarvan ik vind dat ik ze gelezen moet hebben. Bij de boeken die ik reeds heb gelezen zal ik een eenregelige recensie plaatsen. De lijst wordt zo nu en dan aangevuld. Mocht u een aanvulling hebben, laat het dan weten in de reactiepanelen.

Achebe, C. – Things fall apart
Alberts, A. – De vergaderzaal
Babel, I. – De rode ruiterij
Babel, I. – Verhalen
Balzac, H. de – Eugénie Grandet
Balzac, H. de – Vader Goriot
Bellow, S. – Herzog
Boelgakov, M. – De meester en Margarita
Bomans, G. – Erik of het klein insectenboek
Bordewijk, F. – Bint
Bordewijk, F. – Karakter
Borges, J.L. – De bibliotheek van Babel
Bromfield, L. – De regen kwam
Brönte, E. – Woeste hoogten
Bukowski, C. – Pulp
Calvino, I. – Zes lessen voor het nieuwe millenium
Camus, A. – De vreemdeling
Céline, L.F. – Reis naar het einde van de nacht
Cervantes, M. de – Don Quichotte
Cheever, J. – Falconer
Claus, H. – Het verdriet van België
Coetzee, J.M. – In ongenade
Conrad, J. – Nostromo
Couperus, L. – Eline Vere
Couperus, L. – De Stille Kracht
Couperus, L. – Iskander
Dante – De goddelijke komedie
Döblin, A. – Berlin Alexanderplatz
Dostojevski, F. – Misdaad en straf
Dostojevski, F. – De idioot
Dostojevski, F. – De gebroeders Karamazov
Eeden, F. van – Van de koele meren des doods
Eliot, G. – Middlemarch
Ellison, R. – Onzichtbare man
Elsschot, W. – Lijmen/Het been
Elsschot, W. – Villa des Roses
Elsschot, W. – Kaas
Elsschot, W. – Tsjip
Ende, M. – Momo en de tijdspaarders
Erasmus, D. – Lof der zotheid
Euripides  – Medea
Christiane F. – Die Kinder von Bahnhof Zoo
Faulkner, W. – Het geraas en het gebral
Flaubert, G. – Madame Bovary
Flaubert, G. – De leerschool der liefde
Foer, J.S. – Alles is verlicht
Goethe, J.W. von – Faust I en II
Goethe, J.W. von – De Italiaanse reis
Gogol, N. – Dode Zielen
Gogol, N. – De Revisor
Gontsjarov, I. – Oblomov
Grass, G. – De blikken trommel
Hamsun, K. – Honger
Heine, H. – Reistaferelen
Hemingway, E. – De oude man en de zee
Hemingway, E. – En de zon gaat op
Hemingway, E. – Parijs is een feest
Hemingway, E. – A farewell to arms
Hermans, W.F. – Nooit meer slapen
Hermans, W.F. – De tranen der acacia’s
Hilsenrath, E. – De Nazi en de kapper
Hugo, V. – De klokkenluider van de Notre Dame
Ibsen, H. – Een poppenhuis
Joyce, J. – Ulysses
Kafka, F. – Het proces
Kafka, F. – Metamorfosen
Kafka, F. – Het slot
Kafka, F. – Verzamelde verhalen
Kehlmann, D. – Het meten van de wereld
Kellendonk, F. – Mystiek lichaam
Loo, T. de – De tweeling
Malaparte, C. – Kaputt
Mann, T. – De toverberg
Márquez, G.M. – Honderd jaar eenzaamheid
Márquez, G.M. – Liefde in tijden van cholera
Multatuli – Woutertje Pieterse
Multatuli – Max Havelaar
Musil, R. – De man zonder eigenschappen
Nabokov, V. – Pnin
Nabokov, V. – Bleek Vuur
Nabokov, V. – Geheugen, spreek
Nabokov, V. – Een lach in het donker
Nescio – De uitvreter
Nescio – Titaantjes
Nietzsche, F. – Aldus sprak Zarathoestra
Orwell, G. – 1984
Ovidius – Metamorfosen
Pessoa, F. – Het boek der rusteloosheid
Pirsig, R. – Zen en de kunst van het motoronderhoud
Poe, E.A. – The Narrative of Arthur Gordon Pym of Nantucket
Poe, E. A. – Alle verhalen
Proust, M. – Op zoek naar de verloren tijd
Quenaeu, R. – Zazi dans le metro
Roth, J. – Hotel Savoy
Roth, P. – Sabbaths theater
Rushdie, S. – Middernachtskinderen
Sallinger, J.D. – De vanger in het graan
Saramago, J. – De stad der blinden
Sartre, J.P. – De Walging
Schierbeek, B. – Het boek ik
Scott Fitzgerald, F. – Tender is the night
Sereny, G. – Albert Speer
Simenon – De pluchen beer
Slauerhoff, J.J. – Het verboden rijk
Stendhal – Rood en zwart
Svevo, I. – Bekentenissen van Zeno
Swift, J. – Gullivers reizen
Verhalen van duizend en een nacht
Theijssen, T. – Kees de Jongen
Tolstoj, L. – Oorlog en Vrede
Tolstoj, L. – De Dood van Ivan Iljitsj
Twain, M. – De lotgevallen van Huckleberry Finn
Walschap, G. – Houtekiet
Whitman, W. – Grashalmen
Wiener, L.H. – Herinneringen aan mijn uitgevers
Woolf, V. – Mrs. Dalloway
Woolf, V. – Naar de vuurtoren
Yourcenar, M. – Hadrianus’ gedenkschriften

Fotoserie: de 100 gezichten van Paul Rooyackers

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Ursula van de Bunte uit Elburg.

Ursula van de Bunte (Amsterdam, 1969) studeert op dit moment Photographic Design aan de Fotovakschool in Apeldoorn, doceert Fotografie aan het CIBAP in Zwolle en heeft haar eigen fotostudio in Elburg.

Over haar werk
“Na jarenlang foto’s gemaakt te hebben voor particuliere en zakelijke klanten maak ik eindelijk vrij werk. Mijn enige onderwerp is mijn vriend Paul Rooyackers, schrijver van boeken met in de titels steeds het getal honderd. Daarom ben ik nu bezig met een serie: ‘De 100 van Rooyackers’ – honderd portretten van hem.

“De fotoserie is ontstaan via een besloten Facebookgroep van fotografen waarop iedere dag een woord werd gepost. Naar aanleiding van ‘het woord van de dag’ maakte iedereen elke dag een foto. Iedere foto is binnen een of enkele uren gemaakt. Een hele klus, maar je leert snel beslissingen nemen, attributen te regelen en je studio op te bouwen – en dat alles met bestaand licht. Het werd de kunst om met minimale middelen tot een zo groot mogelijk resultaat te komen. Het fotograferen van ‘het woord van de dag’ werd bijna een verslaving.”

Meer werk van Ursula van de Bunte vindt u hier.

LIJDEN

OMHULLEN

OVERVLOED

ROZE

UITBUNDIG

VOEDSEL

ZACHT

VERDRONKEN

VISSEN

WIJSHEID

Fotoserie: de rauwe schoonheid van BDSM

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Menno van der Meulen uit Arnhem.

Menno van der Meulen (Leeuwarden, 1968) studeerde in 2014 af aan de Fotoacademie in Amsterdam.

Over zijn werk
“In het tweede jaar van de Fotoacademie in Amsterdam onderzoek gedaan naar de Nederlandse porno-industrie. Ik portretteerde zowel mannelijke als vrouwelijke pornoacteurs, wilde alles van ze weten. Ik vroeg me af hoe ze in de porno-industrie zijn beland, waarom ze voor dit werk hebben gekozen en of ze gelukkig zijn met wat ze doen. Daar is eigenlijk mijn fascinatie voor deze wereld ontstaan. Mijn docent Jaap Bijsterbosch noemde mij altijd een fotojournalist: iemand die niet alleen een onderwerp wil fotograferen, maar er ook alles van wil weten. Daar had hij gelijk in.
“Met BDSM – bestaande uit Bondage & Discipline (BD), Dominance & Submission (DS) en Sadism & Masochism (SM) – heb ik de meeste affiniteit. Voor mij is BDSM een extra laag die wordt toegevoegd aan de connectie tussen twee of meerdere mensen. Tijdens de BDSM-events waar ik fotografeer, maak ik mijzelf deelgenoot van de energie die vrijkomt door het spel. Daarmee bedoel ik: de spanning die je voelt tussen de dominante en de onderdanige. Als ik die energie niet voel, kan ik het spel ook niet fotograferen. Ik stuurde een echtpaar een keer een foto van een event. Ze vonden het zo mooi dat ik de spanning die zij ten tijde van het nemen van de foto voelden in beeld had weten te vangen, dat ze in tranen uitbarstten. Dat is het mooiste compliment dat je als fotograaf kunt krijgen.”

Meer werk van Menno van der Meulen vindt u hier.

auf-den-bauch 2014_resize

auf-der-ruckseite 2014_resize

Der Anblick meines eigenesn todes 2013_resize

Der Mann_der Lag 2013_resize

eines-nachmittags 2014_resize

Frauen der Lus 2015_resize

Liebe #1 2015_resize

manner-ohne-nerven 2015_resize

me_web 2012_resize

pervers oder 2014_resize

Polizei 2014_resize

sextraterristrial life 2014_resize

Een transgender, of: de schoonheid van bloesem in de winter

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Mariska Kerpel uit Utrecht.

Mariska Kerpel (1991) studeerde in 2014 af als fotograaf aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht.

Over haar werk
“Ik zie mijzelf als poëtisch beeldmaker, omdat ik vaak werk vanuit symbolen en metaforen. Belangrijke onderwerpen in mijn werk zijn de mens, de natuur en culturen en subculturen.
“Voor mijn afstudeerwerk Limelight, waarvan u hieronder een weerslag vindt, heb ik me verdiept in de wereld van transgenders. Samen met hen heb ik gezocht naar manieren om de frictie die zij tussen lichaam en geest voelen te verbeelden. Limelight verbeeldt uiteindelijk een wereld waarin de regels van de natuur – zoals wij die kennen – niet gelden. Zoals de transgender in transitie gaat, zo is de natuur dat ook gegaan in mijn serie. Want we zouden verbaasd zijn als er in de winter bloesem aan de bomen zou groeien, maar we zouden het aan de andere kant ook een prachtig verschijnsel vinden. Door middel van metaforen heb ik verbeeld hoe het voelt om in een verkeerd lichaam te zijn geboren, hoe het voelt om niet volledig man of volledig vrouw te zijn. Maar ik laat ook zien dat in dat er schoonheid in zit.”

Meer werk van Mariska Kerpel vindt u hier.

1

 

2

 

3

4

 

5

 

6

 

8

 

9

 

12 (1)

 

19

De vieste schrijver van Nederland

Verschenen in De Titaan 08, 2015.

Een schrijver die meer dan twintig keer in een psychiatrische inrichting heeft gezeten, dat moet wel een goede schrijver zijn. Als de belangrijkste thema’s in diens oeuvre dan ook nog eens worden samengevat als ‘hoerenbezoek, scatologie en slecht zittende kunstgebitten’ dan is de interesse van een adolescent natuurlijk al snel gewekt.

Ik hoorde voor het eerst van de schrijver A. Moonen (zeg: A punt Moonen, 1937 – 2007) toen ik met wat studiegenoten in de trein op weg naar huis vrolijk aan het bakkeleien was over de vraag wat het meest perverse boek is dat ooit is geschreven. ‘Woensdag gehaktdag’ van Richard Klinkhamer riep de een. Ada van Vladimir Nabokov overtroefde de ander. Een derde noemde schimpscheutend De Bijbel. Tim, een ietwat verlegen jongen met een beugel, hoorde het geredetwist geamuseerd aan en deed als laatste een duit in het zakje: De wurger van Delft van A. Moonen. Niemand van ons kende het boek noch de schrijver. Alleen al vanwege de titel heb ik het diezelfde middag nog besteld.

De verhalen die ik over de schrijver las prikkelden mijn zinnen. A. Moonen werd meer dan eens ‘de vieste schrijver van Nederland’ genoemd. Hij werd omschreven als eenzame man die zich liet leiden door zijn driften, net als de personages in zijn boeken. Een vieze man avant la lettre. Dat beeld komt het sterkst naar voren in een artikel dat Theodor Holman voor De Groene Amsterdammer schreef. Hierin beschrijft hij een bezoek aan Moonen op diens verjaardag. Holman: “Hij ontving ons gekleed in netkousen met jarretels en paarse pumps en droeg zijn Franse broekje – zo was ik al eens vaker ontvangen, ook als ik gewoon met hem ging schaken.” Daarna vertrouwde de schrijver hem nog even droogjes toe dat zijn vriend Yilmaz hem die middag dertien keer van achteren had genomen, om zich daarna hardop af te vragen: “Hoe doen die Turken dat toch?”

Een andere onvergetelijke passage uit het artikel is het moment dat de columnist de schrijver bezoekt wanneer die een psychose blijkt te hebben. “Moonen had zijn bed tegen de wand gezet, had hier en daar tegen de muur gepist en op de grond gekakt, was voortdurend met een dildo in de weer die hij in zijn kont stopte, en schreeuwde onsamenhangende dingen. (-) Nooit zal ik vergeten dat ’s nachts de dienstdoende huisarts kwam, een hindoestaanse dokter die luisterde naar de naam Samdoeharsingh of iets dergelijks. Een wat burgerlijke, oudere man. Toen Moonen hem zag, ging hij met zijn rug voor de arts staan, bukte zich en dreef een dildo in zijn reet, waarop de arts tegen mij zei met een zwaar accent: ‘Volgens mij is deze mijnheer homofiel.’”

En zo gaat het nog wel even door.

Tim spreek ik al lang niet meer. De wurger van Delft staat ongelezen in de kast – het boek bleek toch niet aan mij besteed. En toch houd ik van A. Moonen. Niet eens zozeer om de verhalen die hij zelf schreef, maar juist om de verhalen die over hem geschreven werden. Ik heb behoefte aan een nieuwe literaire gek. Ik heb behoefte aan iemand die af en toe eens wat reuring veroorzaakt in de saaie literaire wereld. Ik heb behoefte aan een nieuwe A. Moonen – desnoods inclusief netkousen en paarse pumps.

Fascinerend: de experimentele fotografie van Saskia Boelsums

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Saskia Boelsums uit Nieuw-Schoonebeek.

Saskia Boelsums (Amstelveen, 1960) studeerde grafische en ruimtelijke vormgeving aan Academie Minerva in Groningen. Sinds 2013 heeft zij zich volledig toegelegd op fotografie.

Over haar werk
“Ik maak graag grote thematische series zodat ik onderwerpen uitgebreid kan onderzoeken en er mee kan experimenteren. Het is mijn uitdaging om het materiaalonderzoek waar ik vroeger als beeldend kunstenaar al mee bezig was verder te ontwikkelen en uit te drukken in fotografie.

“De technische mogelijkheden van de fotografie gebruik ik om die beelden vast te leggen en te vormen naar mijn eigen inzicht. Wat me daarbij vooral fascineert is licht en dan vooral de natuurlijke lichtval op vrijwel alle denkbare materialen, variërend van buitenlucht tot menselijke huid. Ook water heb ik ontdekt als een schitterend materiaal. Het heeft de geweldige eigenschap dat het geen eigen vorm heeft en zich naadloos aanpast aan iedere omgeving. Daarnaast heeft water een unieke transparantie, prachtige kleuren en fantastische reflecties. Vooral hoe licht zich gedraagt in water en wat het effect is van water op materie vind ik ontzettend interessant. De foto van de citroen met al die reflecties is een goed voorbeeld van wat ik bedoel. De inhoud van de hele koelkast heeft in het water gelegen bij deze serie foto’s.

“Het drieluik met Peter (mijn model) is het slot van een enorme reeks foto’s waarbij ik het kader rond het model steeds kleiner heb gemaakt en waarbij hij steeds minder fysieke ruimte kreeg. De foto’s van Peter op een paard en Peter als buschauffeur komen voort uit de herinnering aan buiten spelen. Ik speelde dat ik een paard had en heb mijn model in het zadel gezet. Op dezelfde manier is ook de bus met buschauffeur en passagiers ontstaan. Tijdens het spelen zag ik dat het een foto werd van een man met zijn verleden, de vrouwen achter zich, de relaties. Herinneringen, trofeeën.”

Meer werk van Saskia Boelsums vindt u hier.

01

02

 



05

06

07

08

09

10

11

12

 

13

14

15