Duurzaam ganzenoverlast bestrijden: ‘Alleen de snavel heeft nog geen bestemming’

Jaarlijks worden honderdduizenden ganzen gedood in Nederland. Het overgrote deel daarvan wordt vernietigd in een destructiefabriek. Dat is zonde, want bijna elk lichaamsdeel van de gans is te gebruiken voor consumptiedoeleinden.

Kunstenares Vera Knoot (21) uit Utrecht heeft zich ten doel gesteld om de duizenden ganzen die jaarlijks worden afgemaakt van de verbrandingsoven te redden en ze bereikbaar te maken voor de consument. Met haar afstudeerwerk Geese.project hoopt ze dat te bewerkstelligen. Zo is het haar als eerste ter wereld gelukt om ganzenleder te maken. “Mijn doel is om uiteindelijk grote schoenen- en tassenfabrikanten zover te krijgen dat ze ganzenleder gaan gebruiken voor hun producten. Dan is hun dood in ieder geval niet voor niets.”

Hoe ben je op het idee voor dit project gekomen?
“Ik liep vorig jaar op een biologische voedselmarkt, en daar zag ik een poelier een gans fileren. Eigenlijk vond ik dat best choquerend om te zien, maar tegelijkertijd vond ik mezelf ook hypocriet, want ik eet wel kip. Ik dacht: als ik er maar lang genoeg naar blijf kijken, gaat die walging misschien wel over. De poelier zag me kijken en vroeg of ik hem even wilde helpen met fileren. Dus dat deed ik. Hij vertelde me ondertussen dat er in Nederland jaarlijks zo’n 250.000 ganzen worden gedood en dat het overgrote deel simpelweg wordt vernietigd. Dat zette me aan het denken. Ik wilde iets bedenken om die ganzen een betere bestemming te geven dan de destructiefabriek.”

En toen dacht je: ik ga tassen maken van ganzenleder.
“Nee, dat niet. Ik wilde in eerste instantie kijken of ik leder kon maken van ganzenhuid. Het leer dat wij kennen is meestal afkomstig van koeien. Ganzenleer kennen wij eigenlijk helemaal niet. Terwijl: je kunt elke huid bewerken. Er zijn zelfs voorbeelden van boeken die een omslag hebben van mensenhuid, bijvoorbeeld in de bibliotheek van Harvard. Ik ging dus op onderzoek uit en toen bleek dat er nog geen recept was voor het looien van ganzenhuid, dus dat heb ik eerst gemaakt.”

geese leather dyed

 

geeseleather on a necklace

 

tanning tools - picture by laura cnossen

 

Leg eens uit?
“Om leder te maken moet je de huid conserveren. Dat doe je door de eiwitcellen van de huid als het ware aan elkaar te plakken: door de huid in verschillende baden te leggen verander je de consistentie van die eicellen en kan de huid niet meer gaan rotten. Met een looier uit Oosteind heb ik een recept gemaakt, dat wil zeggen de verschillende baden om een huid te conserveren samengesteld, om de huid tot leder te verwerken. Dat ging door middel van trial and error, maar het is gelukt. Inmiddels hebben we vijf lappen ganzenleder.”

Waarom werd dat nog niet eerder gedaan?
“Ik weet dat er wel leder wordt gemaakt van struisvogelhuid, maar van ganzen hoor je het niet zo vaak. Ik denk dat de dieren te klein zijn, en dat het dus te arbeidsintensief is om die huid te verwerken. Een deel van het leder dat ik heb gemaakt voor mijn afstudeerproject heb ik verwerkt in sieraden, maar je kunt er ook tassen en schoenen van maken. Daar is het materiaal heel goed geschikt voor.”

Voor de duidelijkheid: jij wilt alles van de afgemaakte ganzen gaan hergebruiken?
“Ja. Zoals ik al zei worden er jaarlijks ongeveer en kwart miljoen ganzen afgemaakt. Zo’n tien procent belandt, mede door inzet van Hollands Wild, al bij de consument. Maar met het overgrote deel wordt niets gedaan. En dat is gek: we verbouwen maïs voor de kippen die we uiteindelijk consumeren, maar knallen de vogels die de maïs opeten af en gooien ze – cru gezegd – gewoon weg. Dat klopt niet helemaal.”

Maar ik heb nog nooit gans in de supermarkt zien liggen.
“Nee, dat klopt. Daar is Hollands Wild dan ook heel hard mee bezig, om dat vlees bereikbaar te maken voor de consument. Nu is het vaak alleen nog bij de polier of in een restaurant te verkrijgen.”

butchering gear

 

skelet

 

Wat kan er met de rest van de gans gedaan worden?
“De veren worden al gebruikt als vulling voor kussens en dekens. De huid kan dus gebruikt worden voor het maken van duurzame tassen en schoenen, het vlees kan dus gegeten worden door de consument, de poten kunnen worden gevriesdroogd en dienen  als hondenknabbels, het karkas kan worden vermalen en verwerkt worden in porselein… Bone China heet dat. Dan maak je een soort gelatine van de botten en voeg je dat toe aan het porselein, zodat dat heel sterk wordt. Ik ben van plan daar ook iets mee te gaan doen, maar dat is nog toekomstmuziek. Dus alles van de gans kan worden gebruikt, behalve de snavel. Daar heb ik nog geen bestemming voor bedacht.”

Is het niet gewoon een idee om minder ganzen af te schieten?
“Er zijn te veel ganzen, dat is nu eenmaal zo. Ze kwamen naar Nederland om hier te overwinteren, en nu zitten ze er het hele jaar. Ze richten veel schade aan in de agrarische sector en verstoren de biodiversiteit in ons land. Bij een luchthaven als Schiphol zijn grote groepen ganzen heel gevaarlijk. Daarbij vind ik: jagen is prima, dat doet de mens al duizenden jaren, maar dan moet er wel iets met de dieren worden gedaan. Dat is mijn moraal. Het maken van ganzenleer is mijn manier om aandacht te vragen voor dit probleem.”

Meer informatie over het Geese.project vindt u hier.

Dichter Lévi Weemoedt: “Deze bundel had eigenlijk postuum moeten verschijnen”

Dit artikel is eerder verschenen op de website van HP/De Tijd.

Van dichter Lévi Weemoedt (pseudoniem van Izaäk van Wijk, 1948) verschijnt volgende week, na een adempauze van meer dan vijftien jaar, een nieuwe dichtbundel. Het had niet veel gescheeld of hij had de publicatie van Met enige vertraging, zoals de bundel met enige ironie is genoemd, niet mee kunnen maken. Meer lezen over Dichter Lévi Weemoedt: “Deze bundel had eigenlijk postuum moeten verschijnen”

Julie Vielvoije – muzische modefotografie vanuit Parijs

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Julie Vielvoije uit Bergschenhoek.

Julie Vielvoije (Rotterdam, 1994) zit in het vierde jaar van de opleiding Fotografie aan de Willem de Kooning Academie in Rotterdam. Momenteel is ze op uitwisseling naar Parijs en studeert ze tot het eind van dit jaar aan het Paris College of Art. Op dit blog verhaalt ze dagelijks over haar ervaringen in de Franse hoofdstad.

Over haar werk
“Mijn werk bevindt zich in de twilight zone tussen modefotografie en autonome concepten. Eerst bedenk ik de concepten vanuit dromen die ik droom en verhalen die ik hoor. Dat hoeven geen heldere dromen of verhalen te zijn, als ze maar een ander inzicht opleveren. Dan probeer ik mijn belevingswereld toonbaar te maken, door het in een foto vast te leggen. Inspiratie daarvoor kan overal vandaan komen. Mijn fotoserie Showgirls is bijvoorbeeld geïnspireerd op de film ‘The Great Gatsby’. Mijn collage Belladonna is ontstaan vanuit een verhuizing. De betreffende krantenfoto’s die ik in de collage heb verwerkt dienden als bescherming voor de glazen. Verder vind ik het werk van Gilbert & George erg interessant. Ze hebben een unieke stijl waarbij hun leven eigenlijk één grote performance is. Vooral hun collagewerk vind ik heel inspirerend. Ook het werk van Ariko Inaoka vind ik prachtig. Zij volgt al geruime tijd de tweeling Erna en Hrefna uit IJsland. De symmetrie en zachte kleuren houden mijn aandacht vast.”

Meer werk van Julie Vielvoije vindt u hier.

julie_vielvoije1_living-behind-glasses

 

julie_vielvoije2_living-behind-glasses

 

julie_vielvoije3_belladonna

 

julie_vielvoije4_showgirls

 

julie_vielvoije5_showgirls

 

julie_vielvoije6_showgirls (1)

 

julie_vielvoije7_tinch

 

julie_vielvoije8_tinch

 

julie_vielvoije9_tinch

 

julie_vielvoije10_living-behind-glasses

Kunstenaar herman de vries: ‘Ik heb mijn leven te danken aan lsd’

Hij schrijft zijn naam zelf altijd zonder hoofdletters, om ‘hiërarchieën te vermijden’. herman de vries (Alkmaar, 1931) is al meer dan zestig jaar actief als kunstenaar. In 1953 begint hij zich, als plantkundige van de Plantenziektekundige Dienst in Wageningen, bezig te houden met het maken van collages van gevonden materiaal. Blaadjes, steentjes, flarden van posters. Meer lezen over Kunstenaar herman de vries: ‘Ik heb mijn leven te danken aan lsd’

Djojko & Versteeg en de mens als weerspiegeling van het universum

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: kunstenaarsduo Danny Djojosoedarmo en Rik Versteeg uit Rotterdam.

Danny Djojosoedarmo (Dordrecht, 1993) is make-up artist en stylist. Rik Versteeg (Drunen, 1990) studeerde in 2013 af aan de Willem de Kooning Academie in Rotterdam, in de richting Fotografie. In de zomer van 2012 kregen ze een relatie. Sinds vorig jaar werken ze samen: “Door samen te werken kunnen we onze individuele skills versterken en zo een eigen wereld scheppen die zowel realiteit als fictie toont.”

Over hun werk
“De basis voor de fotoserie The Appearance of the Subconcious Mind, waarvan u hieronder een selectie ziet, is gebaseerd op de aardse elementen. In de oudheid werd er aanzienlijk veel aandacht besteed aan het begrijpen van de elementen, omdat deze werden beschouwd als de bouwstenen van het universum. Velen geloofden dat deze bouwstenen ook deel uitmaakten van hun eigen innerlijke zelf. Wijze mannen zagen zichzelf in die tijd dan ook als een weerspiegeling van het universum. Ze bestudeerden de sterren en de natuur, en gebruikten de verkregen informatie als een methode om hun schepper en zichzelf beter te begrijpen.
Ieder van ons leeft nu midden in de natuur, zelfs zij die in steden en dorpen wonen, en velen van ons vinden rust als zij wandelen door de natuur of langs de kust. Echter nemen maar weinig mensen de moeite om de natuur daadwerkelijk te bestuderen. Als wij de zorg nemen om eerdergenoemde oude overtuigingen te volgen, zouden wij kunnen zien dat de natuur zélf de sleutel zou kunnen zijn tot innerlijke kennis en onze eigen natuur, en de rol die wij (individuen) spelen in het grote Kosmische Plan.”

Meer werk van Djojo en Versteeg vindt u hier.

DV The Ethereal Bride

 

DV The Ferocious Sovereign

 

DV The Forsaken

 

DV The lovebirds-Selfportrait

 

DV The Luminous Maiden

 

DV The Malicious

 

DV The Ominous Siren

 

DV The Preserver of the Obscurity

 

DV The Terrestrial Palladin

Maurice Nuiten: filosofie en fotografie

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Maurice Nuiten uit Breda.

Maurice Nuiten (Roosendaal, 1990) studeert Fotografie aan de Willem de Kooning Academie in Rotterdam. Na een opleiding tot grafisch vormgever te hebben afgerond, besloot hij zich volledig te storten op de kunst. De eerste drie jaar van de studie Autonome Beeldende Kunst volgde hij aan AKV Sint Joost in Breda, maar zijn afstudeerjaar – dit jaar – volgt hij in Rotterdam.

Over zijn werk
“De wereld om mij heen is mijn filmset: daarin treed ik op als acteur, regisseur en toeschouwer. Het werk ontstaat dan ook op het moment dat ‘de werkelijkheid’ botst met mijn ‘persoonlijke werkelijkheid.’ In die vervreemding zit, denk ik, de kracht van mijn kunst.
Het menselijk lichaam en de natuur zijn de bouwstenen voor mijn werk. De keuze om als basis fotografie te gebruiken is omdat dit medium het dichtst in de buurt komt van wat we met ons oog waarnemen – en dus de vervreemding zo het best overkomt. Vaak ga ik gewoon op pad met een idee en laat mezelf verrassen met wat er gebeurt. Het moment zelf is natuurlijk wat uiteindelijk de foto maakt. Door alleen te werken met mijzelf en mensen die dicht bij me staan probeer ik mijn werk zo puur mogelijk te houden, al maak ik soms wel eens een uitstapje door met modellen te werken. Wat ook heel belangrijk is, is de presentatie van mijn werk. Het moet echt een ervaring zijn voor het publiek om er naar te kijken. Dat doe ik door fotografische werken op de grond te leggen of aan het plafond te hangen, of door met korte teksten en bewegend beeld te werken. Ik hoop dat het werk zo nog beter binnenkomt bij de toeschouwer.
Mijn grootste inspiratiebronnen? Plato, omdat hij in Allegorie van de grot beschrijft hoe wij in een grot leven waarin we een werkelijkheid voorgeschoteld krijgen. Maar ook Louis Carrol (schrijver van Alice in Wonderland) is een voorbeeld voor me. Daar waar zin en onzin elkaar ontmoeten en fantasie de boventoon voert, daar haal ik mijn inspiratie.”

Meer werk van Maurice Nuiten vindt u hier.

TT Arms

 

tt Bloem

 

tt Hideaway

 

tt I find myself in everything around me

 

TT Image of Perspective

 

tt In the evening you sad down by the talbe

 

tt Tell no man

 

tt What is dreaming_

 

TT Zonder Titel 2013

 

tt Zonder titel 2014

Go Back To The Desert – Sanja Marušić

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Sanja Marušić uit Amsterdam.

Sanja Marušić (Amsterdam, 1991) studeerde in 2013 af aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag in de richting fotografie. Dit jaar maakte ze samen met haar vriend (die bassist is bij Go Back To The Zoo) een roadtrip door de woestijn van Californië. Onderstaand werk is daar een selectie uit.

Over haar werk
“De fotoserie California is always on my mind gaat over jong zijn, en de vrijheid voelen om alles te kunnen doen en overal heen te gaan. Je enthousiast en levendig voelen, maar tegelijkertijd het gevoel klein en eenzaam te zijn in deze vreemde landschappen. Een van mijn inspiratiebronnen is de Britse kunstenaar David Hockney. (De titel van de fotoserie is een quote van hem.) Hij vertrok in 1964 als jonge schilder naar Californië en schilderde alles wat hij zag. Als buitenstaander. Het is vaak makkelijker om een land vast te leggen voor iemand die er oorspronkelijk niet vandaan komt dan voor inwoners zelf. Ik merk dat dit voor mij ook een goede werkwijze is. Ik word vooral geïnspireerd door mijn omgeving en ik kan deze veel helderder zien als ik op reis ben. Californië trok Hockney aan door het exotische, de palmbomen. Maar tegelijkertijd ook de weelde van de omgeving in contrast met de dorre woestijn. Ook ik vind dit het meest aantrekkelijke van deze streek. Daarnaast is het licht daar heel filmisch. (Hoe kan het ook anders met de filmindustrie die daar floreert). Het vele zonlicht, de harde schaduwen en de blauwen luchten – voor mijn werk is het ideaal.”

Meer werk van Sanja Marušić vindt u hier.

20140313DSC_0357_2DSC_0411DSC_1279DSC_8573DSC_8854DSC_9259DSC_9318DSC_9598DSC_9643