expo – Pagina 5 – Nick Muller

Rik Reimert, zwart-wit

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Rik Reimert.

Rik Reimert (Deventer, 1985) studeerde Vrije Kunst aan de ArtEZ Hogeschool voor de Kunsten in Arnhem. Dat hield hij een jaar vol, ‘want ik was achteraf veel te jong voor deze studie’. Na het afronden van de studie journalistiek aan de Hogeschool Windesheim in Zwolle werkte hij als windsurfleraar in Griekenland en als kelner in Oostenrijk. Voor HP/De Tijd maakte Rik de afgelopen maanden tien schrijversportretten, die vanaf 2 april 2014 worden tentoongesteld op de derde etage van de Openbare Bibliotheek Amsterdam. Momenteel woont en werkt hij in Duitsland en verdient hij de kost met (portret)tekenen.

Over zijn werk
“Ik houd van analoog. In alle vormen, van muziek tot kunst tot fotografie. Natuurlijk gebruiken we in het dagelijks leven computers, smartphones en tablets – maar is het niet heerlijk om op zondagochtend een lp op te zetten en te genieten het gekraak van de plaat en de prachtige beelden die de hoes sieren? Daarom verkies ik pen en papier boven de computer om mee te werken. Je moet – omdat het analoog is – heel geconcentreerd te werk gaan, het is echt een ambacht. Elke lijn die ik zet is definitief en kan niet meer worden uitgegumd. En daarbij: wat is er mooier dan een zwarte lijn op een vel blanco papier zetten? Niets.”

Meer werk van Rik Reimert vindt u hier.

Shai Langen vervormt het menselijk lichaam

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: de 24-jarige Shai Langen uit Amsterdam.

Shai Langen (Amsterdam, 1989) studeert Product Design aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht, en zit in zijn laatste jaar. Momenteel is hij bezig met zijn afstudeerwerk, waarbij hij zijn focus legt op de toekomst van het lichaam. ‘Met name genetische manipulatie biedt allerlei mogelijkheden om onze lichamelijke beperkingen te beperken. Maar hierdoor kan de vorm van ons lichaam wel drastisch veranderen, en daardoor ook ons besef van identiteit.’

Over zijn werk
‘Ik ben gefascineerd door het menselijk lichaam en de maakbaarheid daarvan. In mijn werk probeer ik de grenzen van het lichaam op te zoeken door middel van materiaal. Ik zie het lichaam als iets plastisch, een materiaal wat een transformatie kan ondergaan. Het is dan ook niet voor niets dat ik een drang voel om dat materiaal te vervormen, iets anders te zijn dan wat het is. In mijn werk wordt het lichaam een abstract voorwerp en kan het allerlei betekenissen dragen. Ik houd van deze artificiële lichamen voor wat ze kunnen betekenen – omdat ze het zoveel beter doen dan mijn eigen lichaam.’

Meer werk van Shai Langen vindt u hier.

Plasticity from Shai Langen on Vimeo.

Inèz van Dillen, het kwetsbare individu

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: de 51-jarige Inèz van Dillen uit Den Haag.

Inèz van Dillen (Den Bosch, 1962) studeerde vorig jaar af aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag, nadat ze haar studie na een ziekbed van ruim twintig jaar weer had hervat. Van 15 februari tot 13 april 2014 wordt haar werk tentoongesteld in Galerie de Queeste in Heerde.

Over haar werk
“Mijn etsen en tekeningen bestaan uit zeer fijne lijnen die ledematen en figuren vormen – maar waarvan de anatomie verwrongen en geschonden is. Deze figuren situeren zich ergens tussen leven en dood, tussen lust en vergankelijkheid. Het gaat mij om de uitdrukking van de huid, die als een fragiel oppervlak het lichaam beschermt. Ik wil in mijn werk mijn fascinatie voor het kwetsbare individu zichtbaar maken. De spanning tussen de huid en de transparantie daarvan moet zichtbaar worden in mijn werk. Deze manier van werken, met transparante acryl, laat zien dat je de wereld niet helemaal kunt vatten. Ik laat de kijker zien dat de werkelijkheid niet volledig te naderen is, dat er altijd iets ontbreekt, en in dat ontbrekende stuk mag de kijker zijn verbeelding loslaten en betekenissen genereren.”

Meer werk van Inèz van Dillen vindt u hier.

Zachte winter inspireert The Garlic Myth tot het maken van een serie winterdieren

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: The Garlic Myth uit Utrecht.

The Garlic Myth (pseudoniem van Daniël Roozendaal, 1984) studeerde in 2009 af aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht, in de richting illustratie. Sedertdien maakt hij jaarlijks talloze tekeningen en schilderijen. (Hieronder vindt u, zoals u van ons gewend bent, een beknopt overzicht van zijn kunnen.)

Over zijn werk
“Het vertrekpunt in mijn werk is altijd analoog. Allereerst maak ik gedetailleerde potloodtekeningen over gekleurde verf- of stiftvlakken heen. Dat zijn meestalportretten. Deze tekeningen digitaliseer ik en bewerk ik met Photoshop. Wat ik dan exact doe? Dat kan van alles zijn: ik voeg dingen toe, bewerk kleuren en knip en plak net zo lang tot het naar mijn zin is. De basis van mijn kunst bestaat kortom uit handwerk, de digitale nabewerking vormt de rest.”

Door het uitblijven van sneeuw en vorst kwam hij op het idee voor zijn serie Winter Animals: “Ik vind het fijn als het ’s winters goed koud is, zodat je extra blij bent als het weer voorjaar en zomer wordt. Aangezien de winter nog niet aanwezig is, terwijl ik me herinner dat dat vroeger rond deze tijd wel zo was, heb ik, misschien wel uit een soort nostalgisch verlangen, deze serie gemaakt.”

Meer werk van The Garlic Myth vindt u hier.

Vera Cornel: ‘Ik leef in mijn eigen bubbel’

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: de 20-jarige Vera Cornel uit Rotterdam.

Vera Cornel (1993) studeerde vorig jaar af aan het Grafisch Lyceum te Rotterdam, afstudeerrichting Fotografie. Cornel woont in Rotterdam en werkt sinds kort als freelance fotograaf.

Over haar werk
“In mijn werk laat ik mijn gevoel spreken. Ik kan namelijk geen beelden maken waar ik niets bij voel. In het dagelijks leven heb ik relatief veel moeite om mijn gevoelens te uiten, maar via beeld lukt dat gek genoeg wel. Wanneer ik iemand portretteer praat ik eerst een poos met hem of haar, pas dan kan ik aan de slag. Ik moet eerst weten wat voor een soort persoon het is voordat ik hem of haar op de foto zet. Inspiratiebronnen heb ik niet echt. Ja, mijn opa. Door hem ben ik gaan fotograferen. Ik volg geen nieuws, lees geen blogs en zoek ook niet bewust naar het werk van andere fotografen. Ik leef in mijn eigen bubbel waarin alles mag en kan.”

Meer werk van Vera Cornel vindt u hier.

De nietsverhullende fotografie van Raquel Huijgen

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: fotografe Raquel Huijgen uit Rhoon.

Raquel Huijgen (1990) studeerde in juli af aan de Willem de Kooning Academie te Rotterdam, in de richting Autonome Beeldende Kunst. Op dit moment is ze, naast haar bijbaantje, bezig om een carrière in de kunstwereld van de grond te tillen.

Over haar werk
“Bedekken, verdwijnen, blootgeven en verhullen: het zijn zomaar wat begrippen die ik sober probeer te verbeelden in mijn fotoseries. Ik maak foto’s van een individu in een huiselijke omgeving en bevraag hierbij de plek en identiteit van de mens door deze fysiek samen te laten vallen met de omgeving. Zoals bijvoorbeeld met kleding. Wat betekent schoonheid, kan men zich daarmee kleden? Neemt schoonheid toe bij het verder verhullen of juist bij het zich ontdoen van de kleding? Ik geef dat gevecht weer tussen het naakt en kwetsbaar zijn en het verbergen met materialen. Laag na laag probeer ik in de buurt te komen van wat ik denk dat de maatschappij van ons mensen verwacht. En elke stap is er een, dichterbij en verder van de realiteit af.”

Meer werk van Raquel Huijgen vindt u hier.

Anne Laoût: een tweede huid van lijm

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Anne Laoût uit Almere.

Anne Laoût (Almere, 1993) zit op dit moment in het laatste jaar van de opleiding tot docent beeldende kunst & vormgeving aan de Hogeschool voor de Kunsten in Amsterdam. Op dit blog vertelt ze over het proces van haar afstudeerwerk.

Over haar werk:
“Ik ben in mijn werk nu ruim een jaar bezig met het combineren van de thema’s ‘de nieuwe mens’ en ‘techniek als tweede huid’. Ik houd ervan om te testen met verschillende materialen. Bijvoorbeeld in mijn werk Stalactite. Ik heb een afdruk gemaakt van het lichaam van het model, en over die afdruk met een lijmpistool transparante lijm ‘gedrupt’. Het uitgangspunt en inspiratie hierachter zijn de organische vorm van druipstenen, die ik wilde combineren met het menselijke lichaam in een draagbaar object.

“Een ander werk waarin dit tot uiting komt, is Pellicle. Dit werk bestaat volledig uit twee materialen: transparante lijm en vernis. Met lijm heb ik cirkels gevormd tot grote plakken, de openingen in de cirkels later ingevuld met een laagje vernis. De plakken lijm en vernis heb ik daarna verbogen tot de uiteindelijke vorm. Ik heb gespeeld met het concept ‘lamp’ en ‘lichtsculptuur’ en heb voor de esthetiek ook hier organische vormen als uitgangspunt genomen.”

Meer werk van Anne vindt u hier.

Noortje Zijlstra is gefascineerd door baarden, dieren en eten

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: de 27-jarige Noortje Zijlstra uit Den Haag.

Noortje Zijlstra (Huizen, 1986) studeerde in 2010 af aan de Willem de Kooning Academie te Rotterdam, afstudeerrichting: mode. Na het derde studiejaar besloot ze, naast het maken van couture, zich te verdiepen in het maken van autonoom werk. Haar afstudeerwerk is dan ook een combinatie tussen mode ‘meisjes met baarden’ en een installatie ‘meisjes met baarden installatie’.

Over haar werk
“De thema’s in mijn werk zijn mijn fascinaties voor bepaalde zaken. Baarden, dieren, ‘weet wat je eet.’ Om een voorbeeld te geven: zie ‘Drumstick.’ Dat is een aanklacht tegen de vleesindustrie. Vroeger had mijn oma varkens in de achtertuin. Als het tijd was werd er een geslacht. Ze wist wat ze at. Ik denk dat veel mensen, als ze ’s avond hun stukje vlees op hun vork prikken, er niet bij stilstaan dat het stukje vlees dat ze in hun mond schuiven een levend wezen is geweest. Door het kuikentje te verbouwen tot een drumstick die uit een willekeurige supermarkt had kunnen komen wil ik mensen daarover na laten denken.”

Meer werk van Noortje Zijlstra vindt u hier.

Expo: illugrafe Fieke van Dieren

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Fieke van Dieren uit Schiedam.

Fieke van Dieren (Blaricum, 1984) studeerde in 2009 af aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunst in Den Haag in de richting grafische kunst. Momenteel is haar werk onder meer te zien in het stadhuis van Leiden en in de Kunstsalon in Assen.

Over haar werk
“Mijn werk bestaat uit een combinatie van fotografie en illustratie. Dit zorgt ervoor dat een zekere gelaagdheid mijn werk ontstaat. Letterlijk, door de opbouw in lagen (net als bij een collage), maar ook figuurlijk in mijn streven naar diepgang. Ik werk niet met vaste thema’s of onderwerpen, en start mijn werk ook niet vanuit een filosofische gedachte, zoals veel kunstenaars wel doen. In mijn geval ontstaat het beeld vanzelf, en vanuit daar ontstaat weer een gedachte of een geschiedenis. In omgekeerde volgorde, dus.”

Meer werk van Fieke van Dieren vindt u hier.

Hanneke Wetzer: haarkunst, haarkunst en huminals

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: de 34-jarige Hanneke Wetzer uit Eindhoven.

Hanneke Wetzer (Eindhoven, 1979) studeerde in 2010 af aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht als illustratief ontwerper. Na haar afstuderen heeft ze een doorstart gemaakt als autonoom beeldend kunstenaar. Thans is ze werkzaam als freelance illustrator, fotograaf en animator.

Over haar werk “Mijn werk kenmerkt zich door de zoektocht naar verbinding van uitersten, waarbij het vinden van een uniek beeld als drijfveer geldt. Toch weet elk element binnen dat beeld haar oorspronkelijke identiteit te behouden en op hetzelfde moment een nieuwe identiteit te creëren.”

Een eerder gevolgde studie Gezondheidswetenschappen heeft nog veel invloed op de thematische keuzes in mijn vrije werk. “Tezamen met mijn fascinatie voor de evolutietheorie van Darwin probeer ik door het gebruik van bic-pennen, grafiek, silliconenrubber en natuurlijke materialen nieuwe hybride soorten te creëren die de beperking van de huidige mens benadrukt alsook de potentie van de evolutie visualiseert.”

Meer werk van Hanneke Wetzer vindt u hier.