Nick Muller

De fotografie van Anouk van Kalmthout: unheimisch maar esthetisch

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Anouk van Kalmthout uit Amsterdam.

Anouk van Kalmthout (Zoetermeer, 1991) studeerde dit jaar af aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag, afstudeerrichting: Fotografie.

Over haar werk
“Als modefotograaf in een wereld waar alles gebaseerd is op rede en wetenschap, ben ik op zoek naar een andere invalshoek. Mijn foto’s zijn fantasierijk en bevatten vaak organische elementen: luchten, sterren, bomen, water en ga zo maar door. Ten opzichte van het universum zijn we veel kleiner dan we denken. Dat brengt ook een onheilspellend gevoel met zich mee. Daar haal ik inspiratie uit.”
“In zowel mijn mode als mijn autonome werk houd ik me vooral bezig met het creëren van een eigen setting. Dit doe ik in de studio maar ook buiten op plekken waarin ik iets moois in zie. Door middel van fotografie en vervolgens het toepassen van digitale technieken creëer ik surrealistische beelden die vergelijkbaar zijn met de onderwaterwereld: unheimlich doch esthetisch.”

Meer werk van Anouk van Kalmthout vindt u hier.

Alexander Pechtold: ‘Dit kabinet kan iedere dag vallen’

Voor het decembernummer van HP/De Tijd (2015) hield ik een groot interview met Alexander Pechtold.

D66-leider Alexander Pechtold blikt, aan de vooravond van zijn vijftigste verjaardag, terug op tien roerige jaren in de landelijke politiek. Over dat omstreden interview in Opzij, zijn rivaliteit met Geert Wilders en de stand van ons land en de Europese Unie. ‘Europa heeft de apk nog niet gehaald.’

Uit het interview:

U wordt op 16 december vijftig.
“Ja. Spread the word.”

Ziet u daartegenop?
“Ik realiseer me heel goed dat ik zwaar over de helft ben. Maar veertig worden vond ik moeilijker. Tot je veertigste kun je nog fouten maken, moet het allemaal nog komen. Dat is – als je er heel hard aan trekt – nog een soort verlengde van de studententijd. Als je veertig wordt is dat over.”

Er zijn mannen die op de helft van hun leven een totaal nieuwe weg inslaan. Heeft u de afgelopen tien jaar weleens op het punt gestaan om de politiek de rug toe te keren?
Grapt: “Iedere week. Vooral op vrijdag.”

Dan: “Nee, gekheid. Het is heel gezond om je niet helemaal in dit wereldje mee te laten zuigen. Een carrière in de politiek is niet het grootste doel, het belangrijkste in je bestaan. We hadden destijds als gezin van Wageningen naar Den Haag kunnen verhuizen, maar ik ben blij dat ik dat niet heb gedaan. Ik moet er niet aan denken om bij de Albert Heijn collega’s tegen te komen.”

Een woordvoerder, die iets verderop aandachtig meeluistert met het gesprek, valt hem in de rede en mompelt geamuseerd: “Dijsselbloem.”

Pechtold: “O ja, Dijsselbloem kom ik inderdaad weleens tegen in de Albert Heijn.” Hij leunt voorover uit zijn stoel, richt zich tot het opnameapparaat en zegt op overdreven harde toon: “Maar het is een genot om jou daar tegen te komen, Jeroen!”

Het gehele interview – onder meer over Europa, D66 en Geert Wilders – is hier te lezen op Blendle.

ANP-1400_31877883

Expo: sinistere portretten van Jenny Boot

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Jenny Boot uit Sneek.

Jenny Boot (Sneek, 1969) studeerde in 2012 af aan de Fotoacademie in Amsterdam.

Over haar werk
“Mijn werk kenmerkt zich door een gladde buitenkant met rauwe inhoud. Je ziet prachtige modellen, veelal vrouwen die je lijken uit te nodigen. ‘Kom hier.’ Maar in de sfeer zit altijd iets onheilspellends. Het donker, de erotische zweem en de soms beklemmende poses geven je het gevoel dat de buitenkant wel eens misleidend kan zijn. Zelfs een paard kan ineens eng lijken of een kat lijkt ineens een menselijke blik te hebben.

“Bijna al mijn werk gaat over mijzelf. Ik heb de innerlijke noodzaak mijzelf en mijn diepe gevoelens in kunst tot expressie te brengen. Mijn modellen zijn een instrument, een object. Ik probeer tijdens het werken tot een eenwording te komen. Ik weet niet in hoeverre zij zich daarvan bewust zijn. Als het is gelukt dan is de foto ook gelukt.

“De foto’s die hieronder staat getoond zijn afkomstig uit verschillende series. Ik maak veelal losse beelden of drieluiken. Een aantal van deze zijn in opdracht gemaakt voor The public house of Art en gaan nu de hele wereld over naar verschillende art fairs.
De foto’s van de modellen met de ‘flemische’ kraag heb ik gemaakt omdat ik zoveel foto’s voorbij zie komen van modellen die zo’n molensteenkraag dragen. Alsof het dan gelijk kunst is. Mijn foto’s met kraag zijn dus ironisch bedoeld. Ik heb kragen gemaakt van onder meer tampons, maandverband en een deurmat.
De foto’s met de rode draad lijken een afspiegeling te zijn van wat er dit jaar zoal met me gebeurd, het lijkt nog onbewust te zijn, mijn foto’s lijken mij te vertellen wat er allemaal speelt in mijn leven. Iets wat zich – net als die draad – langzaam afwikkelt waardoor ik meer bij mijn eigen kern zal komen.”

Meer werk van Jenny Boot vindt u hier.

Fotoserie: ‘Ik ben ziek en dat heeft effect op mijn lichaam’

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Floortje Doedens uit Amsterdam.

Floortje Doedens (Amsterdam, 1987) is eindexamenstudent aan de Fotoacademie in Amsterdam.

Over haar werk
“Het overkoepelende thema in mijn werk is ‘vergankelijkheid’. Door zowel mijzelf als mijn omgeving te fotograferen probeer ik de schoonheid van vergankelijkheid, of anders gezegd: van het verval, gestalte te geven.

“Bij het fotograferen van mijn omgeving zoek ik naar een compositie die op het eerste gezicht een coherent geheel lijkt, maar dat uiteindelijk niet blijkt. Je ogen worden alle kanten op gestuurd. Dit geeft – hoe tegenstrijdig het ook klinkt – rust in het verhaal, omdat de beelden iets zacht poëtisch hebben.

“Bij de foto’s van mijn lichaam ligt dat anders. Ik draai er niet om heen: ik ben ziek en dat heeft effect op mijn lichaam. Het verval van mijn lichaam (door de ziekte van Crohn, red.) voltrekt zich geleidelijk – het zijn met name de bijwerkingen van medicijnen die van grote invloed zijn op mijn fysieke gesteldheid. Het is deze ziekte die me bewust heeft gemaakt van het verval van mijn lichaam, en in het verlengde: van het verval van mijn omgeving. Niets blijft zoals het is. Ik gebruik mijn ziekte als inspiratie, niet als leidmotief. Ik ben geen slachtoffer, maar een verteller die zich kwetsbaar opstelt om haar verhaal te vertellen.”

Meer werk van Floortje Doedens vindt u hier.

Expo: hoe fotografeer je de wind?

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Sjoerd Knibbeler uit Amsterdam.

Sjoerd Knibbeler (Weert, 1981) studeerde in 2008 af aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag, afstudeerrichting: Fotografie. Dit jaar won hij de Grand Prix du Jury op het dertigste Internationale Mode en Fotografie Festival in Hyères. Tot en met 20 december 2015 is zijn werk te te zien in de tentoonstelling Foam Talent 2015 in l’Atelier Neerlandais in Parijs.

Over zijn werk
Hoe fotografeer je de wind? Fotograaf Sjoerd Knibbeler stelde zichzelf als doel om het ogenschijnlijk onzichtbare (de lucht om ons heen) zichtbaar te maken. Door driedimensionale installaties te maken – we zien een ballon, papieren vliegtuigjes en zak gevuld met lucht – en die te fotograferen, weet hij dat wat we wel kunnen voelen maar niet kunnen zien in beeld te vangen. Eigenlijk is dat wat alle goede kunst doet: het vastleggen van dat wat we voelen, maar niet kunnen zien. De pijn die je voelt bij het zien van Christus aan het kruis van Zubarán, de brandende ogen bij het luisteren van To make you feel my lovevan Bob Dylan en de weerzin die je voelt bij het zien van Son of Saul. Knibbeler doet precies hetzelfde – maar dan avant à lettre.

Meer werk van Sjoerd Knibbeler vindt u hier.

Derde druk voor ‘Gedichten die mannen aan het huilen maken’

Zo vlak voor de feestdagen verschijnt de derde druk van Gedichten die mannen aan het huilen maken. Ik was al verbaasd dat er een tweede druk kwam, maar een derde druk had ik zeker niet verwacht.

Gisteren las ik het gedicht Koud van Remco Campert. Hij schrijft: ‘Winter nadert. / Ik voel het aan de lucht / En aan de woorden die ik schrijf. / Alles wordt klaarder: de straat / Is tot aan zijn eind te zien. De woorden / Hebben geen eind.’

Woorden hebben geen eind.
Poëzie heeft geen eind.

‘Poëzie is het vuur dat naar de mensen gebracht moet worden’, schreef ik in mijn voorwoord. De vuurdragers hebben hun werk goed gedaan.

11218537_10200468946883614_7055775662895332807_n (1)

Fotoserie: fascinatie voor vrouwen, seksualiteit en identiteit

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Gabriëlle de Kok uit Den Haag.

Gabriëlle de Kok (Dordrecht, 1988) studeerde in 2015 af als fotograaf aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag.

Over haar werk
“Als fotograaf richt ik mij vooral op het kijken, bekijken en gezien worden. In mijn fotografie wil ik de veelzijdigheid van een onderwerp laten zien, en in het bijzonder dat van een persoon en zijn identiteit. Niet het rechtlijnige, maar het veelzijdige – de paradox van het tegelijkertijd het een en ook het ander (willen) zijn – vind ik interessant. Ik wil mijn publiek zo laten reflecteren op vastgeroeste (denk)beelden, opgebouwd uit stereotypen en rolpatronen, om hier vervolgens los van te komen.

“De door mij gecompositioneerde taferelen spelen zich altijd af binnen een kader. Ik ga te werk als een regisseur, die het beeld zowel ter plaatste als achteraf construeert. Door een moment van beweging te verstillen, creëer ik spanning in het beeld. De omgeving is als een decor waarin de modellen fungeren als acteurs in een toneelstuk. Hierbij neemt het gebruik van lichaamstaal en emotie ook een belangrijke plek in. Mijn onderwerpen fotografeer ik vaak van een afstand. Zo wordt de kijker niet direct aangesproken en kan hierdoor vanuit een veilige positie het tafereel aanschouwen.

“Ik heb een persoonlijke fascinatie voor vrouwen, seksualiteit en identiteit. Vragen als: wie ben ik en wie zou ik willen zijn, zijn hierin leidend. Ontwikkelingen in de maatschappij, beeldcultuur en modewereld zijn hierbij ook van invloed. Ik vind het bijvoorbeeld belangrijk om als vrouwelijke beeldmaker een tegengeluid te bieden aan het eenzijdige beeld van vrouwen dat in de media geschapen wordt, door in mijn werk een divers en gevarieerd vrouwbeeld neer te zetten.”

Meer werk van Gabriëlle de Kok vindt u hier.

Meneer Aart wordt overvallen door einde Sesamstraat: ‘Ik denk dat ik er mee stop’

Sesamstraat verdwijnt per 1 januari 2016 van NPO1. Dat maakte een woordvoerder van de NPO donderdagavond bekend. Het populaire kinderprogramma is vanaf het nieuwe jaar alleen nog in een middaguitzending en op het themakanaal NPO Zappelin Xtra te zien.

Meer lezen over Meneer Aart wordt overvallen door einde Sesamstraat: ‘Ik denk dat ik er mee stop’

De culturele agenda van… Bart Van Loo

Bart Van Loo (1973) is een Vlaamse schrijver en conferencier, bekend als connaisseur van Franse chansons en literatuur in De Wereld Draait Door. Wat consumeert hij verder op cultureel gebied?

Meer lezen over De culturele agenda van… Bart Van Loo

Huilende vrouwen

Na Gedichten die mannen aan het huilen maken verschijnt volgende week de bloemlezing Gedichten die vrouwen aan het huilen maken.

Op uitnodiging van samensteller Isa Hoes vertellen ruim zestig bekendere Nederlandse vrouwen over de poëzie die hen de tranen naar de ogen jaagt. Het boek verschijnt op woensdag 4 november. RTL Late Night besteedt diezelfde dag aandacht aan de bundel.

Uit de najaarsfolder van de uitgeverij: