Stephen Hawking

10364002_4192991080464_1596507084322499054_n
Stephen Hawking en Nick Muller. Utrecht, 23 mei 2014.

Op 23 mei 2014 was Stephen Hawking – volgens velen een van de briljantste natuurkundigen aller tijden –  in Utrecht om op de Natuurkunde Olympiade PLANCKS een lezing te geven. Ik was een van de vijfhonderd mazzelaars die bij de lezing aanwezig mochten zijn en kreeg aan het eind van de bijeenkomst zelfs de gelegenheid om deze bijzondere man te ontmoeten. Een vraag stellen lukte niet – Hawking praat via een spraakcomputer en een spontane vraag beantwoorden kost teveel inspanning. Toen ik als een ware groupie vroeg of ik met hem op de foto mocht, knipperde hij met zijn ogen. ‘Stephen says it is okay’, zei zijn verpleger. Ik was zo blij met de foto dat ik er pas thuis achterkwam dat ik mijn gulp open heb staan en mijn overhemd heel raar in mijn broek zit gepropt.

Bericht op nos.nl:

Stephen Hawking spreekt in Utrecht

De wereldberoemde wetenschapper Stephen Hawking houdt vandaag een lezing in Utrecht. Publieke optredens zijn door zijn ziekte schaars geworden. Hawking lijdt aan ALS.

Hawking ging in op een uitnodiging van Nederlandse studenten. Hij houdt de lezing in het kader van de Natuurkunde Olympiade PLANCKS, waaraan 34 teams uit 14 landen meedoen. Het symposium start vanmiddag in het Beatrix Theater in Utrecht. De 500 kaarten waren binnen één minuut uitverkocht.

Zwarte gaten

Hawking verwierf wetenschappelijke wereldroem in de jaren 60 en 70, door zijn nieuwe visie op zwarte gaten en de ontstaanswijze van het heelal. “Hij was de eerste die de twee pijlers van de moderne natuurkunde, relativiteit en kwantumtheorie, op een gedurfde manier combineerde”, zegt Sander Bais, emeritus hoogleraar Natuurkunde aan de Universiteit van Amsterdam.

“Veel mensen zullen wel eens gehoord hebben van zwarte gaten. Die ontstaan als een zware ster instort door zijn eigen zwaartekracht. Er vormt zich dan een horizon rond een punt waar alle massa zich samentrekt. De theorie zei dat er niets maar dan ook niets uit een zwart gat kon komen, geen deeltjes, geen licht, geen informatie, niets.” En hier zorgde Hawking voor een radicaal keerpunt, aldus Bais. “Hij liet zien dat zwarte gaten helemaal niet zwart zijn, maar straling uitzenden. Daardoor verliezen ze steeds meer energie tot dat ze volledig verdampen. Die inzichten zorgen wereldwijd voor diepzinnige wetenschappelijk discussie.”

Verlamd
Hawkings lezingen klinken wat monotoon omdat hij spreekt via een spraakcomputer. “Die spraakcomputer stuurt hij aan met zijn pupillen”, verduidelijkt Bais. Op zijn 17de stelden artsen bij Hawking de diagnose Amyotrofische Laterale Sclerose (ALS). Een ziekte die de signaaloverdracht van zenuwcellen aantast, met spierverlamming als gevolg. De overlevingsprognose is gemiddeld drie tot vijf jaar.

Maar met de ziektevorm die Hawking trof, heeft hij inmiddels de leeftijd van 72 jaar bereikt. En nog steeds deelt hij zijn wetenschappelijke kennis graag met publiek, wanneer zijn gezondheidstoestand dat toelaat.

“Fysiek is Hawking totaal beperkt, zegt Bais. “Hij zit in een rolstoel en kan alleen zijn oog nog bewegen.” Het precieze thema van de lezing is zelfs voor de organisatie nog een verrassing, maar de overweldigende belangstelling verbaast Bais niets. “Hawking is de verpersoonlijking van denkkracht. Hij legt zo veel rust en efficiëntie in zijn taal en hij vertelt zo veel met zo weinig woorden. Ik bewonder hem om dat vermogen, om die kracht.”

Het meisje en de moordenaar: Laura Cnossen fotografeert Richard Klinkhamer

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Laura Cnossen uit Utrecht.

Laura Cnossen (Oosterwolde, 1993) is derdejaars student Fotografie aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht. Op dit moment werkt ze, naast andere (school)opdrachten, aan het project over schrijver-moordenaar Richard Klinkhamer.

Over haar werk
“De eerste vraag die mensen aan mij stellen als ik zeg dat ik regelmatig bij Richard Klinkhamer op bezoek ga, is: ‘Ben je dan niet bang?’ Nee, ik ben niet bang. Ik ben ervan overtuigd dat de moord op zijn vrouw Hannie (Richard Klinkhamer vermoordde zijn vrouw Hannie in 1991, begroef haar in de tuin en schreef er het boek Woensdag gehaktdag over – NM) een incident is geweest. Er was ruzie, de emoties liepen hoog op en toen gebeurde het. Meer niet. Ik heb niets van hem te vrezen. Hij vindt het altijd een feestje als ik bij hem op bezoek ga. Laatst zei hij wel dat als ik een man was geweest hij me allang had weggestuurd. Nu heeft hij, zo zei hij het tenminste, ook nog iets leuks om naar te kijken. Dat is de reden dat hij me tolereert in zijn leven denk ik. Hij krijgt niet vaak bezoek, dus altijd als ik kom is het feest.”

“Ik ken Richard Klinkhamer via fotografe Ilvy Nijokiktjien. Ik heb meegewerkt aan haar fotoboek Slagroomtaart en slingers, waarin ze honderd verjaardagen portretteert. Ik ging uit nieuwsgierigheid mee. In eerste instantie was ik nogal overweldigd door zijn huis: overal hangen foto’s, het is als het ware een grote collage. Hij was wel ontzettend aardig tegen ons, hij was blij met ons bezoek. Dat is hij nog steeds, iedere keer dat ik hem bezoek. Sinds afgelopen zomer hebben we bijna iedere week contact. Soms ga ik bij hem langs om foto’s te maken, soms spontaan een paar uurtjes om wat met hem te praten. Richard Klinkhamer schrijft nog steeds. Het eerste wat hij doet als ik bij hem kon is zijn laatst geschreven korte verhaal aan mij voorlezen. Na eentje vraagt hij altijd: “Je hebt wel even tijd toch?”, en dan komt de volgende. Laatst zaten we in de trein naar Rotterdam – we gingen kijken naar de tentoonstelling van Ilvy’s verjaardagen – en heeft hij mij een verhaal voorgelezen over zijn jeugd. Hij had het over kokosmatten, zwijntjesjagers. Hij zag aan me dat ik bepaalde woorden niet begreep – ik wist bijvoorbeeld niet dat een zwijntjesjager een fietsendief is. Daar heeft hij later ook nog weer een verhaal over geschreven: hoe hij aan mij kon zien dat ik bepaalde woorden niet begreep, omdat ik dan mijn wenkbrauw optrok.”

“In eerste instantie ben ik hem fotograferen omdat ik hem interessant vind. Hij leeft als een soort kluizenaar, gaat geen banden meer aan met mensen zodat hij na zijn overlijden ook niemand achterlaat. Ik wilde weten hoe hij leeft, hoe hij boodschappen doet, hoe hij de was doet… Ik wilde hem kortom beter leren kennen. Ik heb hem ook geportretteerd met een grootformaatcamera uit de jaren dertig. Ik hoop dat deze portretten, in combinatie met de foto’s van Richard Klinkhamer in het vreemdelingenlegioen en de foto’s van zijn interieur, de kijker aanzetten om zelf in te vullen wie de man is naar wie je kijkt. Ik vind dat hij dat verdient. Het is natuurlijk verschrikkelijk wat er is gebeurd, maar niet alle mensen zijn alleen maar goed of alleen maar slecht. Samen met Job van Rijn en Tom Jager heb ik een (nog niet gepubliceerd) boek gemaakt over hem gemaakt: De straat weet het wel, verwijzend naar een briefje dat hij kreeg toen hij in zijn huidige huis in de Jordaan kwam wonen. Daarop staat: ‘Wij zijn niet bang de straat weet het wel en zijn op onze hoede moet je nog een schep hebben voor het volgende slachtoffer we weten wie er woont en zijn er niet blij mee.’ Het boek is af, maar ik ben nog niet klaar. In principe ga ik door tot hij overlijdt; het lijkt me prachtig om zijn gezicht door de jaren heen te zien veranderen. Het zou mooi zijn als er aan het einde een verloop te zien is van zijn oude dagen. Tot die tijd blijf ik wekelijks contact met hem houden. En bang hoef ik niet te zijn, want: ‘De straat weet het wel.’”

Meer werk van Laura Cnossen vindt u hier.

HP1HP2HP3HP4HP5HP6HP8HP9HP10HP7

Fotoserie: doorlopend portret van een eetstoornis

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Barbara Michelle Edelman uit Utrecht.

Barbara Michelle Edelman (Woerden, 1988) zit in het tweede jaar van haar studie aan de Fotoacademie in Amsterdam, afstudeerrichting: autonome fotografie. Deze studie is in feite een vervolgopleiding: in 2013 studeerde ze af als all-round stylist aan de Akademie Vogue in Amsterdam.

Over haar werk
“In mijn werk onderzoek ik de relatie tussen het lichaam als object en de emotie die daarmee verbonden is. Wat zich van binnen afspeelt komt vaak pas tot uiting als een grens is overschreden. De sociale druk en de heersende norm van presteren in de huidige maatschappij is nauw verbonden met onze eigenwaarde. We passen ons constant aan, wat maakt dat we steeds meer onze grenzen naar perfectie verleggen. De onderliggende boodschap is verborgen achter esthetische beelden, de zachte tinten maskeren onze werkelijkheid.

“Ik heb gekozen om hieronder beelden te tonen uit twee verschillende fotoseries. De fotoserie ‘Hunger’ is een doorlopend zelfportret over mijn eigen naakte waarheid. In dit project laat ik zien wat het betekent om op te groeien met een eetstoornis. Ik herinner mij de eerste keer nog dat ik de innerlijke stem hoorde die me verleidde om over mijn grenzen heen te gaan. Geleidelijk aan ontstond er een vervormd lichaamsbeeld en ontwikkelde ik een angst voor eten. Door mijn gevoelens te verbeelden ontdek ik de patronen en handelingen waaraan ik me jaren krampachtig heb vastgehouden.

“De serie ‘For those who will never know’ gaat over het intense verlangen om jezelf te verbergen. Zeker wanneer je in een onzichtbare cirkel van ontkenning blijft hangen, wetende dat iets diep van binnen je aandacht verdient en moet worden geheeld. In dat geval moet je naar jezelf luisteren: niet luisteren naar je gevoel is de meest trieste manier om jezelf in de steek te laten.”

Meer werk van Barbara Michelle Edelman vindt u hier.

For those who will never know - I

For those who will never know - II

For those who will never know - III

For those who will never know - IV

For those who will never know - V

Hunger - I

Hunger - II

Hunger - III

Hunger - IV

Hunger - V

Flaporen als achtste schoonheid – een fotoserie van Caitlin Sas

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Caitlin Sas uit Beneden-Leeuwen.

Caitlin Sas (Dreumel, 1989) studeerde in 2014 af aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag, afstudeerrichting: fotografie. In datzelfde jaar verscheen het fotoboek Anders kijken, met daarin portretten van jonge mensen met albinisme. De Volkskrant riep het boek uit tot een van de mooiste fotoboeken van 2014. Momenteel werkt Sas aan het fotoproject ‘De 8ste schoonheid’, een serie over jonge mensen met flaporen.

Over haar werk
“In de hedendaagse wereld lijkt het streven naar uiterlijke perfectie één van de belangrijkste dingen. Miljoenen mensen maken iedere dag selfies, in de hoop dat mensen hun waardering erover uitspreken in de vorm van likes, hearts of comments. Met mijn foto’s wil ik op een positieve manier een bepaalde, vaak negatief ervaren aandoening, onder de aandacht brengen. Ook wil ik de maatschappij een spiegel voorhouden, zodat mensen zien dat schoonheid vaak in onze ‘imperfectie’ zit. De foto’s die ik heb geselecteerd voor dezeExpo zijn afkomstig uit twee van mijn projecten: de eerste zeven zijn gemaakt voor het project ‘Anders kijken’, de laatste drie voor het project ‘De 8ste schoonheid’.”

Anders kijken
“Het pigment melanine zorgt voor de kleur van onze ogen, onze huid en ons haar. Mensen met albinisme hebben dat pigment van nature niet. Een albino is iemand met te weinig pigment en heeft daarom vaak een lichte huid, oog- en haarkleur. Hun ogen zijn vaak overgevoelig voor licht en hun zicht is zeer beperkt. De huid verbrandt sneller en soms maken hun lichtschuwe ogen onwillekeurige bewegingen. Mijn fascinatie voor de elegantie van een albino heb ik vastgelegd in dit werk.”

De 8ste schoonheid
“Een bleke huid, een moedervlek boven je lip, kuiltjes in je wangen, sproeten… Deze uiterlijke kenmerken behoren tot de zeven schoonheden. Omdat deze schoonheden door de drager vaak ervaren worden als een ‘imperfectie’ werden deze in de zestiende eeuw daarom als iets moois of speciaals bestempeld, om de persoon die zo’n imperfectie heeft een beter zelfbeeld te geven. Daarom werd elk van deze ‘imperfecties’ gerekend tot een van de zeven schoonheden. Om deze reden zouden flaporen daar ook toe moeten behoren, als een achtste schoonheid.”

Meer werk van Caitlin Sas vindt u hier.


ANDERS KIJKEN
ccm-20131117-1734ANDERS KIJKENANDERS KIJKEN
ANDERS KIJKENPortretANDERS KIJKENPortret

 

ANDERS KIJKEN8steschoonheid-9471

Expo: de menselijke dieren van illustrator Ferdy Remijn

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Ferdy Remijn uit Rotterdam.

Ferdy Remijn (Kattendijke, 1986) studeerde in 2014 af aan de Willem de Kooning Academie in Rotterdam, afstudeerrichting: Illustratie. Sindsdien werkt hij als freelance-illustrator.

Over zijn werk
“Ik teken en schilder hyperrealistische dieren die soms menselijke karakteristieken vertonen. Alles wat ik doe is met de hand getekend, ik hou van het tastbare en het priegelen met zwarte fineliners om de juiste texturen neer te zetten. Omdat mijn illustraties ontzettend gedetailleerd zijn maak ik gebruik van collages die bestaan uit verschillende foto’s. Vaak biedt het beeldmateriaal inspiratie voor een nieuw werk, soms zijn het ideeën die ineens te binnen schieten. Ik vind het belangrijk dat mijn dieren een bepaalde levendigheid bewaken, alsof ze ieder moment met hun ogen kunnen knipperen. Het moet lijken alsof ze elk moment uit het papier kunnen springen.”

Meer werk van Ferdy Remijn vindt u hier.

Animal_typeface_-_Ferdy_Remijn_2013

 

Asian_elephant_-_Ferdy_Remijn_2014

 

Gloom_-_Ferdy_Remijn_2014

 

Hyperrealism_ant_-_Ferdy_Remijn_2013

 

I_like_your_beard_-_Ferdy_Remijn_2014

 

Kubism_polar_bears_-_Ferdy_Remijn_2013

 

Lagune_nautilus_-_Ferdy_Remijn_2014

 

Night_meeting_-_Ferdy_Remijn_2014

 

The_arrival_-_Ferdy_Remijn_2014

 

Young_wolf_-_Ferdy_Remijn_2013

Hero Brinkman

Het artikel: ‘Hero Brinkman over klassieke muziek’, dat ik woensdagavond 04 maart 2015 op deze website postte, was bedoeld als ankeiler voor het interview dat die dag in het maartnummer van HP/De Tijd was verschenen. Een paar quotes uit het interview om potentiële lezers nieuwsgierig te maken naar mijn artikel – meer niet. Maar al snel bleek dat velen zich aangesproken voelden door de uitspraken van de oud-PVV-politicus. Brinkman stelde onder meer dat klassieke muziek slechts voor een kleine elite is weggelegd, Radio 4 door ‘geen hond’ wordt beluisterd en dirigenten en orkestleden geen flauw benul hebben wat ze spelen. Een kleine samenvatting van de uitspraken vindt u hier. 

Binnen 24 uur was het stuk op mijn website al meer dan 15.000 keer bekeken. Ook op de website van HP/De Tijd, waar we het de volgende ochtend ook meteen maar gebracht hebben, kreeg het stuk nog eens enkele tienduizenden views. Via twitter en facebook kwamen duizenden reacties op de uitlatingen van Brinkman. Maar de mooiste reactie kwam van mezzosopraan Tania Kross en pianist Alexander Buskermolen. Het interview bewoog hen ertoe om een opera te schrijven: Hero Brinkman, de opera. Waar een interview al niet toe kan leiden.

Een kleine greep uit de reacties op de gewraakte uitspraken van Hero Brinkman vindt u hieronder.

Links:
Hero Brinkman: ‘Klassieke muziek is voor een kleine elite. Radio 4 – daar luistert toch geen hond naar?’ (HP/De Tijd, 05 maart 2015.)
Zien: Tania Kross zingt ‘Hero Brinkman, de opera’ (HP/De Tijd, 06 maart 2015.)
GeenStijl Klassiek: Hero Brinkman – De Opera (Pritt op GeenStijl, 06 maart 2015.)
En dat hekel ik (€) (Column van Theo Hakkert in Tubantia, 06 maart 2015.)
Hero Brinkman: Feiten zijn voor de elite, het gaat om de toon (Henri Drost op Cultureel Persbureau, 06 maart 2015.)
Hero Brinkman: klassieke muziek te toegankelijk (Satire van Linda Stoel en Lineke Brink op Collegium Musicum,  07 maart 2015.)
Bij mijn schoonouders luistert er wél een hond naar Radio 4 (€) (Merlijn Kerkhof in NRC Handelsblad,  10 maart 2015.)
Hero Brinkman vloog weer eens uit de bocht  (Column van Özcan Akyol in Nieuwe Revu, 18 maart 2015.)

Nieuwste namen

Eindelijk hebben we een datum: op vrijdag 15 mei 2015 verschijnt bij uitgeverij Prometheus de bundel Gedichten die mannen aan het huilen maken. Ruim zestig vooraanstaande Nederlandse en Vlaamse mannen geven daarin prijs welk gedicht hen ontroert, en waarom.

Eerder schreef ik al dat onder meer Arnon Grunberg, Jeroen Krabbé, Matthijs van Nieuwkerk, Emile Roemer en Typhoon een bijdrage aan het boek hebben geleverd. Later werden daar onder meer Rutger Hauer, Herman Brusselmans en Paul de Leeuw aan toegevoegd. Op dit moment kan ik melden dat ook oud-premier Dries van Agt, D66-voorman Alexander Pechtold en Arjen Lubach (fijn dat Zondag met Lubach weer is begonnen trouwens) een gedicht aan het boek hebben toegevoegd. Hoe tof is dat!

Gedichten die mannen aan het huilen maken is al via internet te bestellen, bijvoorbeeld via bol.com. Je kunt mij ook persoonlijk even een mailtje sturen, dan hou ik een exemplaar voor je gereserveerd.

A sense of home – Doris Jongerius fotografeert uitgeprocedeerde asielzoekers

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Doris Jongerius uit Utrecht.

Doris Jongerius (Utrecht, 1991) studeerde vorig jaar af aan de Koninklijk Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag, in de richting fotografie. Tot en met 8 maart 2015 is in het Fotomuseum in Den Haag nog werk van haar te zien op de tentoonstelling Zilveren Camera 2014.

Over haar werk
“Als documentairefotograaf werk ik met het begrip empathie. Ik beschouw het begrip als een confrontatie met mijzelf: hoe zie ik ‘de ander’ en hoe ga ik om met mijn vooringenomen standpunten? Ik kies ervoor om controversiële onderwerpen aan te pakken. Somalische asielzoekers bijvoorbeeld, in mijn fotoserie A sense of home. Want hoewel Somalië al zes jaar bovenaan de lijst van failed states staat, krijgen Somalische vluchtelingen zelden asiel in Nederland. Een aantal van hen verblijft daarom illegaal in een gekraakte parkeergarage in de Bijlmer.
“De mensen die ik heb gesproken voor dit project, zijn allemaal uitgeprocedeerde asielzoekers. Ze hopen ooit te kunnen terugkeren naar hun vaderland Somalië, maar daar is het nu nog niet veilig genoeg voor. Ik heb geprobeerd zo goed mogelijk te begrijpen wat hun situatie is en waarom ze hier zijn. Daardoor hoop ik met mijn werk enige nuance aan te kunnen brengen, en het abstracte begrip ‘uitgeprocedeerde asielzoeker’ een menselijk gezicht te geven.”

Het boek A sense of home is hier te koop.

Meer werk van Doris Jongerius vindt u hier.

A sense of home 1A sense of home 2A sense of home 3A sense of home 4A sense of home 5A sense of home 6A sense of home 7A sense of home 8A sense of home 9

De Rode Winkel van Princehaege – Claudia Broekhoff

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Claudia Broekhoff uit Breda.

Claudia Broekhoff (Breda, 1969) studeerde Grafische Vormgeving aan St. Joost in Breda, en was als grafisch ontwerper actief voor verschillende reclame- en ontwerpbureaus. Fotografie speelde in haar ontwerpen altijd al een belangrijke rol. Later besloot ze om een opleiding aan de School voor Fotografie in Breda te volgen, welke ze in 2013 met goede resultaten heeft afgerond. Op dit moment is ze bijna full-time als fotograaf werkzaam.

Over haar werk
“Iedereen in het voormalige dorpje Princenhage, nu een wijk in Breda, kent hem: de Rode Winkel. Het was een echte buurtwinkel, met een rode deur en rode schappen. Je kon er voor allerhande levensmiddelen terecht. En op woensdagmiddag, vaste prik, kwamen de kinderen na schooltijd van hun zakcentjes snoep kopen. Zo’n tien jaar geleden sluit eigenaar Frans van Nunen de rode deur van zijn winkel definitief. Het is mooi geweest. Aan het interieur verandert hij daarna vrijwel niets. De rode koffiemolen, de witte weegschaal, de sierlijke kassa, het houten ladekastje, het toonbankje – alles staat nog op zijn vaste plek. De snoepvitrine, nu leeg, op de toonbank. De sinterklaascadeautjes die vroeger in de etalage prijkten, staan op de bovenste plank. Daarnaast staat de pop met om de hals het bordje ‘Ben even weg’.
De winkel is nog gewoon in gebruik, door Frans zelf. Tussen het winkelassortiment hebben Frans z’n eigen spullen een plaatsje gekregen. De dagelijkse levensmiddelen en de post. Op een lage rode plank staan Frans z’n toiletspullen, de brylcreem en de scheerzeep. Hij gebruikt de brylcreem van zijn voorraad haarpommade, die op een hoger gelegen plank staat. Daarnaast, bij de trapopgang, hangen aan de kapstok twee schone lichtblauwe overhemden, een stofjas en een beige regenjas. In de winkelruimte wacht soms een ‘duifke in een kooike’, want Frans houdt postduiven. En hij stalt er het duivenvoer. Ook droogt hij er wasgoed aan een rekje. De winkel is het verlengde van de naastgelegen woonkamer. In de achterkamer aan de eettafel, genietend van zijn duiven, drinkt hij zijn koffie. Frans heeft veel verhalen. Over de winkel en hoe het vroeger ging. Over zijn familie, met foto’s erbij. Over zijn prijswinnende duiven en het duivenkrantje. Over zijn ziekenhuisbezoek en operaties. En over het ‘meiske’ dat hem altijd zo goed hielp in de winkel en nog vaak bij hem op bezoek komt.”

Meer werk van Claudia Broekhoff vindt u hier.

De Rode Winkel Prinsenhage Breda in 2013, 10 jaar gesloten

 

De Rode Winkel Prinsenhage Breda in 2013, 10 jaar geslotenDe Rode Winkel Prinsenhage Breda in 2013, 10 jaar geslotenDe Rode Winkel Prinsenhage Breda in 2013, 10 jaar geslotenDe Rode Winkel Prinsenhage Breda in 2013, 10 jaar geslotenDe Rode Winkel Prinsenhage Breda in 2013, 10 jaar geslotenDe Rode Winkel Prinsenhage Breda in 2013, 10 jaar geslotenDe Rode Winkel Prinsenhage Breda in 2013, 10 jaar gesloten

Nieuwe namen

De bundel Gedichten die mannen aan het huilen maken begint steeds meer vorm te krijgen. Even voor de duidelijkheid: in dit boek, dat dit voorjaar verschijnt bij uitgeverij Prometheus, geven ruim zestig vooraanstaande Nederlandse en Vlaamse mannen prijs welk gedicht hen ontroert. De laatste bijdragen druppelen deze en volgende week binnen. Enkele nieuwe bijdragers die we met trots aan de bundel toe mogen voegen zijn Rutger Hauer, Herman Brusselmans, Willem Aantjes, Paul de Leeuw en Herman van Veen. Andere namen die al prijs gegeven zijn vindt u hier.