Nick Muller

Gedichten die mannen aan het huilen maken in Doopsgezind NL, een uitgave van de Algemene Doopsgezinde Sociëteit.

Via de website van de Zwarte Cross:

Ruim zestig vooraanstaande Nederlandse mannen – auteurs, acteurs, muzikanten, kunstenaars en politici – vertellen over het gedicht dat hen, elke keer als ze het lezen, ontroert. Samensteller van deze bloemlezing is de 23-jarige Nick Muller uit Doetinchem, die in het dagelijks leven journalist is bij HP/De Tijd. Voor de Zwarte Cross maakt hij een selectie van de gedichten die gekozen zijn, en vertelt over het verhaal achter het gedicht. Waarom huilt Bennie Jolink om het gedicht Ben Ali Libi van Willem Wilmink? Welk gedicht nam André Kuipers mee de ruimte in? En bij welk gedicht houdt Matthijs van Nieuwkerk het niet droog? U hoort het. Ook vrouwen zijn van harte welkom.

Vrijdag 24 juli 2015, Theater Tipi. Aanvang: 19:00 uur.

Rapper Typhoon komt binnenkort met een nieuwe plaat: Moro Lobi. Ook gaat hij volgend jaar de theaters in met zijn eigen theatertour. Dat zegt hij in een interview in het zomernummer van HP/De Tijd, dat vanaf morgen in de schappen ligt.

De nieuwe EP (want dat is het, het zal geen album worden) zou eigenlijk deze zomer al verschijnen, maar het eclatante succes van zijn album Lobi da Basi en de zegetocht die daarop volgde zorgde voor vertraging. “Het verhaal van Lobi da Basi is nog niet klaar”, zegt Typhoon veelbelovend. Over de nieuwe muziek wil hij nog niet veel kwijt omdat het nogwork in progress is, maar wel geeft hij van één nummer vast de titel prijs. “Het nummer ‘Zolen boven m’n kruin’ is geïnspireerd op een schilderij dat Marit Otto (kunstenares uit Zwolle – red.) ooit maakte. Het is een schilderij waarop je de onderkant van schoenzolen ziet. Dat beeld raakte me meteen: dat was zo herkenbaar voor de situatie waar ik lange tijd in heb gezeten, dat gevoel van onderdrukking… Dat je jarenlang tegen een glazen plafond aan kijkt, ziet waar je heen wilt, maar er niet bij kunt en letterlijk de zolen van de mensen die boven je staan ziet. Jammer genoeg had Marit het schilderij al met iemand geruild voordat ik ‘m kon kopen, want ik had ‘m heel graag thuis aan de muur willen hangen.”

Theatertour
Verder zegt Typhoon dat hij volgend jaar het land door wil met zijn eigen theatertour. Concrete plannen daarvoor zijn er nog niet, maar dat hij het theater in gaat staat vast. “Theater is heel intiem: je kunt je niet verschuilen achter het bombastische van een concert. Je kunt jezelf niet ontzien. Je staat daar gewoon naakt op een podium. Juist omdat het spelen in zo’n zaal zo oncomfortabel is, zie ik het als een grote uitdaging.” (via)

Het gehele interview van Nick Muller met Typhoon staat in het zomernummer van HP/De Tijd, dat vanaf dinsdag 30 juni in de schappen ligt. Lees hem hier digitaal, of sluit hier een voordelig (proef)abonnement af.

Lees ook:
Typhoon bij GIEL! over zijn nieuwe plaat (3FM, 30 juni 2015)
Typhoon komt met nieuwe plaat (AD, 29 juni 2015)
Typhoon komt met nieuwe EP en theatertour (3voor12, 29 juni 2015)
Typhoon komt met nieuwe plaat Moro Lobi (Nu.nl, 29 juni 2015)

Mannen huilen niet om poëzie. Of toch wel? In de bundel Gedichten die mannen aan het huilen maken vertellen meer dan zestig vooraanstaande Nederlandse en Vlaamse mannen welk gedicht hen de tranen naar de ogen jaagt. HP/De Tijd licht de komende weken enkele van deze ‘huilende mannen’ uit. Deze week: troubadour Lucky Fonz III (pseudoniem van Otto Wichers, 1981) over het gedicht Immortelle LXXII van Piet Paaltjens.

“Soms, als je een mooie vrouw ziet van wie je weet dat ze al een geliefde heeft, overvalt je een kort gevoel van jaloezie — heel even maar, en dan ga je weer door. Maar af en toe gaat zo’n moment veel verder en dieper dan alleen jaloezie: haar onbeschikbaarheid is dan zo ondraaglijk dat het voelt alsof je hele leven mislukt is omdat je haar niet kunt krijgen. Je denkt: ‘Wat een waardeloos leven heb ik eigenlijk zonder zo’n mooie vrouw!’ Het voelt dan alsof het paradijs is weggelegd voor slechts een enkeling — alleen voor de luitenant, in het geval van dit gedicht.”

“Ik ken dat gevoel al mijn hele leven, en niemand weet dat gevoel zo goed te beschrijven als Piet Paaltjens. Ook de details in het gedicht, bijvoorbeeld dat de rode wijn ‘wel goed’ smaakte (terwijl het op zo’n moment natuurlijk niets meer uitmaakt of de wijn smaakt of niet) is een subtiele schijnbeweging om de heftige laatste twee regels vol te doen laten aankomen. Dat zijn wangen aan het eind van het gedicht ook niet zomaar ‘bleekjes’ zijn maar ‘onherroepelijk wit’ is natuurlijk ook niet uit de lucht gegrepen. Het is het wit van een verse grafsteen, de kleur van de absolute vergankelijkheid. En het enige medicijn dat er tegen die vergankelijkheid is, loopt zomaar aan zijn neus voorbij.”

Immortelle LXXII
Piet Paaltjens (pseudoniem van François Haverschmidt, 1835 – 1894)

Wij zaten met ons vieren
In den tuin van de sociëteit.
“Kijk, jongens!” riep Sand, “wat passeert daar
Een eeuwig knappe meid.”
“Ja” zei Kaai, “dat’s een pracht van een meisje!
Zoo zijn er geen twaalf in ’t land!”
“Ik hoor,” zuchtte Haas, “ze is in stilte
Geëngageerd met een luitenant.”
“Wat mankeert je, Paal?” riep Sand weer,
“Je wordt zoo bleek als de dood!
Neem wat dubbelgebeide!” — “Neen, Dundas!”
Schreeuwde Haas, “breng gauw een glas rood!”
Wel dronk ik, om Haas te pleizieren,
Het rood uit, — ook smaakte ’t wel goed, —
Maar op geen van mijn beide wangen
Herriep het den rozengloed.
Sinds ik weet, dat een luitnant in stilte
Mag bluffen op háár bezit,
Zien mijn vroeggeknakte wangen
Onherroepelijk marmerwit.

De bundel ‘Gedichten die mannen aan het huilen maken’ is onder meer te koop via de website van AKO.