Hemelbestormers 2013: Jacco Gardner

In het kerstnummer van HP/De Tijd (nummer 10, 2013) was er aandacht voor vijf talenten die dat jaar boven zijn komen drijven. Geïnterviewd zijn: Jacco Gardner, Simone van Saarloos, Erik Scherder, Pieter Derks en Bauke Mollema.

Jacco Gardner

“Dit is zo’n Nederpopklassieker waar je twintig jaar later nog over praat”, schrijft 3voor12 over het dit jaar verschenen debuutalbum Cabinet of Curiosities van de 25-jarige Jacco Gardner. Met zijn psychedelische, jaren 60-achtige muziek trok hij het afgelopen jaar door heel Europa, deeden passant twee tournees door Amerika en wordt ondertussen bejubeld door de muziekcritici.

Hoogtepunt van 2013?
“Het was echt een geweldig jaar. Ik heb zoveel gezien en zoveel gedaan dat ik het me nauwelijks allemaal kan herinneren. Maar het mooiste moment van dit jaar was toch wel mijn verjaardag, toen het publiek in popzaal Flèche d’Or in Parijs spontaan Happy Birthday voor me begon te zingen. Kippenvel. Dat was echt heel vet, dat vreemde mensen in een vreemd land je zomaar toezingen.”

Dieptepunt van 2013?
“Ik heb niet echt veel dieptepunten gehad. We hebben wel eens pech gehad met de auto, maar voor de rest… Natuurlijk heb je wel eens optredens die niet helemaal lekker gaan. Laatst nog, in het Italiaanse Brescia. Het was heel druk, maar ik had het idee dat de mensen niet voor de muziek kwamen, maar meer voor de drank en de gezelligheid. Het was rumoerig, mensen hadden geen aandacht voor de muziek… Ik vroeg me echt af wat ik daar deed.”

Waar sta je over tien jaar?
“Ik denk over tien jaar niet zo intensief meer bezig ben met het maken van muziek als dat ik nu ben. Ik hoop dan een eigen platenlabel te hebben en veel muziek van veel verschillende muzikanten te kunnen produceren. In mijn hoofd is alles al uitgedacht, ik moet het alleen nog even concreet maken, ha!”

Jacco Gardner 2
Jacco Gardner

De nietsverhullende fotografie van Raquel Huijgen

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: fotografe Raquel Huijgen uit Rhoon.

Raquel Huijgen (1990) studeerde in juli af aan de Willem de Kooning Academie te Rotterdam, in de richting Autonome Beeldende Kunst. Op dit moment is ze, naast haar bijbaantje, bezig om een carrière in de kunstwereld van de grond te tillen.

Over haar werk
“Bedekken, verdwijnen, blootgeven en verhullen: het zijn zomaar wat begrippen die ik sober probeer te verbeelden in mijn fotoseries. Ik maak foto’s van een individu in een huiselijke omgeving en bevraag hierbij de plek en identiteit van de mens door deze fysiek samen te laten vallen met de omgeving. Zoals bijvoorbeeld met kleding. Wat betekent schoonheid, kan men zich daarmee kleden? Neemt schoonheid toe bij het verder verhullen of juist bij het zich ontdoen van de kleding? Ik geef dat gevecht weer tussen het naakt en kwetsbaar zijn en het verbergen met materialen. Laag na laag probeer ik in de buurt te komen van wat ik denk dat de maatschappij van ons mensen verwacht. En elke stap is er een, dichterbij en verder van de realiteit af.”

Meer werk van Raquel Huijgen vindt u hier.

RH1

RH2

RH3

RH4

RH5

RH6

RH7

RH8

 

RH9

RH10

Anne Laoût: een tweede huid van lijm

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Anne Laoût uit Almere.

Anne Laoût (Almere, 1993) zit op dit moment in het laatste jaar van de opleiding tot docent beeldende kunst & vormgeving aan de Hogeschool voor de Kunsten in Amsterdam. Op dit blog vertelt ze over het proces van haar afstudeerwerk.

Over haar werk:
“Ik ben in mijn werk nu ruim een jaar bezig met het combineren van de thema’s ‘de nieuwe mens’ en ‘techniek als tweede huid’. Ik houd ervan om te testen met verschillende materialen. Bijvoorbeeld in mijn werk Stalactite. Ik heb een afdruk gemaakt van het lichaam van het model, en over die afdruk met een lijmpistool transparante lijm ‘gedrupt’. Het uitgangspunt en inspiratie hierachter zijn de organische vorm van druipstenen, die ik wilde combineren met het menselijke lichaam in een draagbaar object.

“Een ander werk waarin dit tot uiting komt, is Pellicle. Dit werk bestaat volledig uit twee materialen: transparante lijm en vernis. Met lijm heb ik cirkels gevormd tot grote plakken, de openingen in de cirkels later ingevuld met een laagje vernis. De plakken lijm en vernis heb ik daarna verbogen tot de uiteindelijke vorm. Ik heb gespeeld met het concept ‘lamp’ en ‘lichtsculptuur’ en heb voor de esthetiek ook hier organische vormen als uitgangspunt genomen.”

Meer werk van Anne vindt u hier.

tumblr_m8jtzivMBJ1rt80v8

tumblr_m8jtzvIwVe1rt80v8

Anne3

 

Anne4

Anne5

Anne1

Anne2

Anne7

Anne8

Noortje Zijlstra is gefascineerd door baarden, dieren en eten

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: de 27-jarige Noortje Zijlstra uit Den Haag.

Noortje Zijlstra (Huizen, 1986) studeerde in 2010 af aan de Willem de Kooning Academie te Rotterdam, afstudeerrichting: mode. Na het derde studiejaar besloot ze, naast het maken van couture, zich te verdiepen in het maken van autonoom werk. Haar afstudeerwerk is dan ook een combinatie tussen mode ‘meisjes met baarden’ en een installatie ‘meisjes met baarden installatie’.

Over haar werk
“De thema’s in mijn werk zijn mijn fascinaties voor bepaalde zaken. Baarden, dieren, ‘weet wat je eet.’ Om een voorbeeld te geven: zie ‘Drumstick.’ Dat is een aanklacht tegen de vleesindustrie. Vroeger had mijn oma varkens in de achtertuin. Als het tijd was werd er een geslacht. Ze wist wat ze at. Ik denk dat veel mensen, als ze ’s avond hun stukje vlees op hun vork prikken, er niet bij stilstaan dat het stukje vlees dat ze in hun mond schuiven een levend wezen is geweest. Door het kuikentje te verbouwen tot een drumstick die uit een willekeurige supermarkt had kunnen komen wil ik mensen daarover na laten denken.”

Meer werk van Noortje Zijlstra vindt u hier.

SONY DSC

SONY DSC

drumstick670

SONY DSC

SONY DSC

SONY DSC

SONY DSC

SONY DSC

SONY DSC

Baarden

Cecilia Rebergen houdt van de falende mens

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: de 22-jarige Cecilia Rebergen uit Utrecht.

Cecilia Rebergen (Utrecht, 1991) studeerde van 2009 tot 2013 Fine Art and Design in Education aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht. Vanaf zaterdag 30 november is haar werk, net als dat van eerdere exposanten, te zien op de expositie CC: Casco Concreet in Utrecht.

Over haar werk
“Diverse ontwikkelingen in de technologie (steeds hogere gebouwen, steeds snellere vliegtuigen) geven ons het gevoel alsof de wereld maakbaar is en de mens onoverwinnelijk. Het falen van deze symbolen van onoverwinnelijkheid vind ik fascinerend. Ze blijken toch breekbaar te zijn, en slaan daardoor een gat in de fundamenten waar veel mensen onvoorwaardelijk in geloven. Aan de andere kant opent het afbreken van die symbolen, letterlijk en figuurlijk, plekken voor andere vormen van vooruitgang en optimisme. Op deze manier heeft mijn werk een actueel karakter: in afbraak en opbouw zie ik een metafoor voor de wereld van nu.”

Meer werk van Cecilia Rebergen vindt u hier.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

picture me falling detail

picture me falling installatie

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Expo: illugrafe Fieke van Dieren

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Fieke van Dieren uit Schiedam.

Fieke van Dieren (Blaricum, 1984) studeerde in 2009 af aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunst in Den Haag in de richting grafische kunst. Momenteel is haar werk onder meer te zien in het stadhuis van Leiden en in de Kunstsalon in Assen.

Over haar werk
“Mijn werk bestaat uit een combinatie van fotografie en illustratie. Dit zorgt ervoor dat een zekere gelaagdheid mijn werk ontstaat. Letterlijk, door de opbouw in lagen (net als bij een collage), maar ook figuurlijk in mijn streven naar diepgang. Ik werk niet met vaste thema’s of onderwerpen, en start mijn werk ook niet vanuit een filosofische gedachte, zoals veel kunstenaars wel doen. In mijn geval ontstaat het beeld vanzelf, en vanuit daar ontstaat weer een gedachte of een geschiedenis. In omgekeerde volgorde, dus.”

Meer werk van Fieke van Dieren vindt u hier.

01 snelweg

02 snelweg

03 Untitled

04 Galerie Koenders

05 Boszicht

Inspiring Spirits

08 Hollandsspoor

09 Untitled

10 Witte Reigers

Nieuw: HP/De Tijd exposeert korte (animatie)films

De korte film, of liever gezegd: de korte animatiefilm, maakt een flinke opmars. Het zijn niet alleen de grote bedrijven als Pixar die prachtige animaties kunnen maken. Neem bijvoorbeeld Edwin Schaap, student aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht, die onlangs een ontroerende animatie maakte over een misvormd jongetje.

Wij willen meer van dit soort werk gaan tonen. Onze intentie is om vanaf januari 2014 eenmaal per week een korte film op de website van HP/De Tijd te plaatsten. Het mag een animatiefilm zijn, een korte speelfilm, maak niet uit. Enig criterium: de film mag niet langer dan een paar minuten duren.

Iets insturen? Stuur me een mail o.v.v. Filmexpo. Mijn emailadres is: nickhpdetijd[at]gmail.com.  Ik hoor het graag!

UPDATE: Check de rubriek Film Op Vrijdag hier.

Joost Zwagerman reageert op kritiek: ‘Smaad en laster’

Het studentenblad Propria Cures meldt vandaag dat schrijver Joost Zwagerman vorig jaar 60.000 euro subsidie heeft gekregen van het Letterenfonds. En nog erger: zijn vriendin, werkzaam bij het Letterenfonds, zou daarvoor hebben gezorgd. De verontwaardiging op internet is groot. De schrijver zelf noemt het verhaal echter ‘complete onzin’ en reageert op het bewuste artikel.

U bent boos op Propria Cures.
“Nou, boos… Het is onjuist wat ze schrijven. In feite is het zelfs smaad en laster. De auteur van dit artikel schrijft op Twitter dat hij er zijn levenstaak van maakt mij ten val te brengen, te beschimpen en kapot te maken. En waarom? Om roem te vergaren.”

U heeft dus niet ten onrechte 60.000 euro aan subsidie opgestreken vorig jaar?
“Nee, daar klopt helemaal niets van! Als het zou kloppen, zou ik toch met het schaamrood op de kaken door het leven gaan? Ik zal het uitleggen: ik heb vorig jaar 25.000 euro subsidie aangevraagd voor een gedichtenbundel, en 35.000 euro voor een roman. Die beurs voor de dichtbundel kreeg ik vorig jaar, de beurs voor de roman kreeg ik dit jaar. En het is helemaal niet leuk om een werkbeurs aan te vragen hoor. Dat doe je alleen als je royalty’s zo laag zijn dat je niet van de pen kan leven.”

En dat is bij u dus het geval?
“Men denkt dat je als je regelmatig in de media verschijnt, enkele bestsellers en een Boekenweekgeschenk schrijft, dat je dan voor eeuwig geld hebt. Dat is niet zo. Mijn royalty’s voor 2012 bedroegen in totaal 4.000 euro. Ik had geen nieuw boek, er was geen verkoop van oude romans, de verkoop van mijn boeken was dat jaar nihil. En wie denkt dat ik mijn inkomen opschroef door het schrijven van stukken voor de Volkskrant en door zes keer per jaar te verschijnen in De Wereld Draait Door heeft het mis: ook dat zet geen zoden aan de dijk. Voor eens en voor altijd: ik ben geen rijke schrijver.”

Dat geloof ik niet.
“Het Letterenfonds heeft mijn belastingaangifte, daar staat alles in. Ik ga toch niet voor mijn lol een beurs aanvragen bij het Letterenfonds? Ik ben toch niet gek? Sterker nog: je moet die beurs die je krijgt bij je inkomen optellen, en dan mag je niet hoger uitkomen dan 45.000 euro bruto per jaar. De rest moet je terugbetalen. Logisch. Ik hoefde vorig jaar niets terug te betalen omdat ik niet boven die 45.000 euro uitkwam – dat zegt genoeg, lijkt me.”

Propria Cures suggereert dat uw vriendin, Maaike Pereboom, heeft geholpen bij het verkrijgen van subsidie.
“Dat is helemáál schandalig! Maaike werkt inderdaad bij het Letterenfonds, maar niet op de afdeling waar de subsidies worden verstrekt. Ze werkt bij de afdeling Buitenlandse schrijversreizen, die verzorgt dus reizen van schrijvers die naar het buitenland gaan, en heeft er dus helemaal niets mee te maken. Het is dus niet alleen niet waar, het is smaad en laster. Zowel over mij als mijn vriendin.”

Dat klinkt ernstig. Gaat u stappen ondernemen tegen het studentenblad en de auteur?
“Stappen? Daar vind ik het te onbelangrijk voor. Maar wel belangrijk genoeg om hier te vertellen dat het helemaal onjuist is wat hij beweert. Hij heeft geen onderzoek gedaan, hij heeft zijn eigen verhaaltje gemaakt uit de jaarverslagen, en is er enkel op uit om mij te beschadigen. That’s it.”

Lees ook:
Joost Zwagerman beticht Propria Cures van smaad en laster (AT5)

Writlit – schrijvers lezen ook

Voor de website van HP/De Tijd bedacht en verzorgde ik de rubriek Writlit – een rubriek, gebaseerd op een beroemde leeslijst van Ernest Hemingway, waarin twintig vooraanstaande literatoren uit het Nederlands taalgebied een klein college in cultuur gaven. Twintig zondagen op rij gaven onder meer Remco Campert, Joost Zwagerman en Cees Nooteboom aan wat een jonge schrijver absoluut moet lezen, en waarom. De rubriek liep van oktober 2013 tot en met februari 2014 en eindigde met een kleine tentoonstelling in de Openbare Bibliotheek van Amsterdam. Hierin waren fragmenten uit de interviews te lezen, de handgeschreven leeslijsten van de deelnemende schrijvers te bestuderen en de speciaal voor deze rubriek vervaardigde schrijversportretten van Anne Stolwijk en Rik Reimert te bewonderen.

Nieuwsgierig naar de rubriek? Kijk hier.

Writlit HP De Tijd OBA Amsterdam