Nick Muller

Ilja Gort: ‘Van een slechte recensie word ik acuut genocidaal’

Ilja Gort (63) is wijnboer. In mei komt zijn nieuwste zoek uit: Uzi Baby, ‘een Quentin Tarantino-achtige actiethriller waarin enorm veel met uzi’s wordt geschoten.’

Meer lezen over Ilja Gort: ‘Van een slechte recensie word ik acuut genocidaal’

Rik Reimert, zwart-wit

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Rik Reimert.

Rik Reimert (Deventer, 1985) studeerde Vrije Kunst aan de ArtEZ Hogeschool voor de Kunsten in Arnhem. Dat hield hij een jaar vol, ‘want ik was achteraf veel te jong voor deze studie’. Na het afronden van de studie journalistiek aan de Hogeschool Windesheim in Zwolle werkte hij als windsurfleraar in Griekenland en als kelner in Oostenrijk. Voor HP/De Tijd maakte Rik de afgelopen maanden tien schrijversportretten, die vanaf 2 april 2014 worden tentoongesteld op de derde etage van de Openbare Bibliotheek Amsterdam. Momenteel woont en werkt hij in Duitsland en verdient hij de kost met (portret)tekenen.

Over zijn werk
“Ik houd van analoog. In alle vormen, van muziek tot kunst tot fotografie. Natuurlijk gebruiken we in het dagelijks leven computers, smartphones en tablets – maar is het niet heerlijk om op zondagochtend een lp op te zetten en te genieten het gekraak van de plaat en de prachtige beelden die de hoes sieren? Daarom verkies ik pen en papier boven de computer om mee te werken. Je moet – omdat het analoog is – heel geconcentreerd te werk gaan, het is echt een ambacht. Elke lijn die ik zet is definitief en kan niet meer worden uitgegumd. En daarbij: wat is er mooier dan een zwarte lijn op een vel blanco papier zetten? Niets.”

Meer werk van Rik Reimert vindt u hier.

Bananen gaan wereldwijd viraal

Uit: HP/De Tijd nummer 2, maart 2014. Geschreven door Edwin van Sas.

Soms lees je koppen waar je direct jeuk van krijgt. Zoals deze: ‘De kracht van social media’ op de site van De Bey Communicatie en Vormgeving B.V., die zo uit een Koefnoen-sketch had kunnen komen.

Wellicht is mijn hekel aan trainersclichés en managementjargon aangeboren, anders had ik ‘m overgehouden aan mijn baan als ‘beleidsadviseur’ op de Vrije Universiteit. Daar kreeg ik in mijn eerste week te horen dat ik weliswaar snel en helder kon schrijven, maar dat het niet ‘ambtelijk genoeg’ was. Want, leerde ik al snel, ondoorgrondelijke teksten met holle frases en stellingen waarmee iedereen het eens is, worden nu eenmaal sneller aangenomen dan beleidsteksten waarin ook de praktische consequenties worden genoemd. De speech waarin een vertrekkende collega bij BBZ, zoals mijn afdeling heette (Bureau Bestuurszaken, inderdaad), werd samengevat in vijf afkortingen, zal ik nooit meer vergeten.

Terug naar ‘De kracht van social media’. Ik klikte het artikel aan omdat Jurgen Steenwelle er het verhaal over deed over zijn opmerkelijke bananentekeningen. Deze Friese reclamemaker versiert de licht gebogen vruchten voor zijn dochters met prachtige dessins, waarvan u er hiernaast eentje kunt zien. Eten aantrekkelijk maken voor je kinderen blijkt dus ook anders te kunnen dan door een gevulde lepel met een enthousiast ‘Vvrrrroeem’ de mond van het kind in te rijden.

Steenwelles vrouw twitterde een paar van deze kunstwerken, en dat zag ‘onze’ Nick Muller, die het verhaal erachter opschreef en de foto’s op onze site zette. In ‘De kracht van…’ lezen we wat er daarna gebeurde: “Mijn verhaal ging vervolgens viral in Nederland. Alleen het artikel van HP/De Tijd kreeg al meer dan 16.000 likes op Facebook en werd bijna 250 keer gepost op Twitter.” En daar zou het niet bij blijven: het Jeugdjournaal en RTL Late Night besteedden er aandacht aan, en grote Amerikaanse sites als The Huffington Post en Buzzfeed pikten de fotoserie op, waarna Steenwelles bananen zelfs de Amerikaanse televisie (de Rachael Ray Show op CBS) haalden.

Voor deze ene keer zien we het social media-cliché door de vingers.

Gaan met die banaan (PDF)

Anne Stolwijk: schrijvers en letters

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Anne Stolwijk.

Anne Stolwijk (Doetinchem, 1989) studeerde in 2008 een jaar grafisch ontwerpen aan ArtEZ Hogeschool voor de Kunsten in Arnhem. Sinds 2011 werkt ze als autonoom kunstenaar. Op dit moment maakt ze zowel vrij werk als commerciële opdrachten. Voor HP/De Tijd maakte Anne de afgelopen maanden tien schrijversportretten, die vanaf 2 april 2014 worden tentoongesteld op de derde etage van de Openbare Bibliotheek Amsterdam.

Over haar werk
“Vervallen gebouwen oefenen een grote aantrekkingskracht op me uit. Ik hou van vergankelijkheid, van verscheurdheid, het gevoel van vervlogen tijden. Krantenpapier is daarom ook het perfecte materiaal om hier uitdrukking aan te geven. Het is een teer materiaal dat werkt met de tijd en de omgeving; het beeld staat nooit stil, het verval duurt voort. De beeldtaal van mijn werken wordt hierdoor versterkt. Het gebruik van krantenpapier maakt de gebouwen fragiel en geeft een emotionele lading aan het werk.

“Mijn werk is heel perfectionistisch. Sommige delen in mijn collagewerk zijn tot in detail uitgewerkt, op andere momenten laat ik het ook los en is er ruimte voor toeval. Daardoor ontstaat er een zekere gelaagdheid in mijn werk. Letterlijk, door de opbouw in lagen, maar ook figuurlijk, in mijn streven naar diepgang en een diepere betekenis. Wat betreft de portretten: ik probeer uit een dood materiaal (krantenpapier) iets ‘levends’ te maken. De ogen zijn hierbij van groot belang: pas als die spreken krijgt het portret een ziel.”

Meer werk van Anne Stolwijk vindt u hier.

Daan Heerma van Voss – zelfportret

Dit interview is eerder verschenen op de website van HP/De Tijd.

“Daan Heerma van Voss verstaat de kunst van het vertellen van grote verhalen. Het Land 32 is daarvan het grote bewijs. Hier is een groot nieuw talent aan het woord.” Dixit A F.Th. van der Heijden. Eerstgenoemde reageert koeltjes op deze loftuiting: “Ik zie het niet echt als een compliment, meer als een aanmoediging.” Meer lezen over Daan Heerma van Voss – zelfportret

Postuum: de nieuwe carrière van Leo Vroman

In zijn woonplaats Fort Worth is dichter en wetenschapper Leo Vroman overleden. Hij werd 98 jaar oud. Meer lezen over Postuum: de nieuwe carrière van Leo Vroman

Postuum: de nieuwe carrière van Leo Vroman

In zijn woonplaats Fort Worth is dichter en wetenschapper Leo Vroman overleden. Hij werd 98 jaar oud.

Leo Vroman (1915 – 2014) geldt als een van de meest vooraanstaande Nederlandse dichters van de vorige eeuw. Een van Vromans meest gewaardeerde gedichten is Vrede, met de bekende regels: Kom vanavond met verhalen / hoe de oorlog is verdwenen / en herhaal ze honderd malen: / alle malen zal ik wenen. In het buitenland verwierf hij met name faam als wetenschapper – naar hem is het Vroman-effect genoemd. Leo Vroman woonde van 1947 tot aan zijn dood in de Verenigde Staten.

Computerkunstenaar
Door de jaren heen had ik met enige regelmaat contact met Leo Vroman – meer als journalist dan als bewonderaar. Enkele maanden geleden spraken we elkaar voor het laatst. Op Skype. Want Leo Vroman was nog erg bij de tijd. Zo hield hij een blog bij, maakte regelmatig scans en digitale foto’s en verstuurde bijna maandelijks – al dan niet automatisch – een LinkedIn-invitation.

Tijdens dat laatste gesprek vertelde hij me over zijn ‘nieuwe carrière’: hij was nu ook computerkunstenaar. Grappend vroeg ik of hij tekeningen maakte in Paint. ‘Nee zeg. Ik schrijf programma’s waar mijn computer prentjes van maakt. Wacht, ik zal je er een sturen.’ Even later hoorde ik een geluidje van mijn telefoon. En dat geluidje betekent: er is mail.

‘Zie je?’ Dit is een van mijn eerste prentjes.’ Gelijk daarna volgde een uitleg van het door hem gebruikte programma. ‘Het is eigenlijk heel simpel. Ik gebruik TrueBasic als taal. Dan is het gewoon: SET MODE “COLOR”, SET WINDOW 1,2400,1,1800, OPTION ANGLE DEGREES, FOR Y=1 TO 1800, SET COLOR MIX(A) 0,0,0, SET COLOR A…’ en er volgde nog een minutenlange opsomming van tientallen onbegrijpelijke codes. Soms verbeterde hij zichzelf en begon opnieuw een code voor te lezen – bang dat ik hem op een fout zou betrappen. Na zijn voordracht zei ik heel eerlijk dat ik er niets van had begrepen. Heel even voelde ik me meer bejaard dan de bijna-eeuwling op mijn beeldscherm.

Toen was het even stil. Twee minuten later maakte mijn telefoon opnieuw een geluidje. Opnieuw een mail van Leo Vroman, wederom met een afbeelding in de bijlage. Dezelfde als die hij eerder tijdens ons gesprek had gestuurd, dacht ik. Niet dus.

Bijgesloten tekst verklaarde alles: ‘Ik wou die krul liever volledig zien dus zette ik .5* voor de r in de regels let x= en let y=. Echt wel mooier zo hè?’

Ik antwoordde braaf ‘ja.’

722 prentjes
Tijdens het gesprek ontstond het idee om zijn computerprentjes op de website van HP/De Tijd tentoon te stellen. Dat vond hij een leuk idee. ‘Heb je Dropbox? Ik heb 722 prentjes op deze computer staan, dan zal ik ze naar je toesturen.’ Oef. ‘Ik denk dat je beter een selectie kunt maken, Leo’. Hij lijkt me niet te horen.

Terwijl hij probeert in te loggen op zijn Dropbox-account vertelt hij wat hij met al die kunstwerkjes doet. ‘De prentjes print ik uit, in kleur. De doos waarin ik ze bewaar weegt inmiddels al vier pond.’ Een deel van de prints geeft hij weg. ‘Aan vrienden die wel eens eten aan onze deur hangen en daar niet voor betaald willen worden.’

Ik vraag hem opnieuw of hij een selectie van tien werken naar me op wil sturen, zodat ik deze in het nieuwe jaar een keer kan plaatsen op de website. Deze keer hoort hij het wel. Ik stel hem voor in een van de eerste maanden van het nieuwe jaar zijn werk tentoon te stellen in de wekelijkseExpo. Dat lijkt hem leuk. Dezelfde avond ontvang ik een mail. Zijn laatste mail. ‘Hierbij een selectie met zowel min of meer realistische als abstracte prentjes. Voor meer informatie kun je natuurlijk altijd bellen. Warme groet, L.’

Warme groet, Leo.

> Leo Vroman (97): ‘Als Romney wint, emigreer ik’ (23 oktober 2012)
> Leo Vroman is jarig: ‘Ik heb geen leeftijd, leeftijden zijn kinderachtig’ (10 april 2013)
> Een zomerherinnering van Leo Vroman (14 juli 2013)

Shai Langen vervormt het menselijk lichaam

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: de 24-jarige Shai Langen uit Amsterdam.

Shai Langen (Amsterdam, 1989) studeert Product Design aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht, en zit in zijn laatste jaar. Momenteel is hij bezig met zijn afstudeerwerk, waarbij hij zijn focus legt op de toekomst van het lichaam. ‘Met name genetische manipulatie biedt allerlei mogelijkheden om onze lichamelijke beperkingen te beperken. Maar hierdoor kan de vorm van ons lichaam wel drastisch veranderen, en daardoor ook ons besef van identiteit.’

Over zijn werk
‘Ik ben gefascineerd door het menselijk lichaam en de maakbaarheid daarvan. In mijn werk probeer ik de grenzen van het lichaam op te zoeken door middel van materiaal. Ik zie het lichaam als iets plastisch, een materiaal wat een transformatie kan ondergaan. Het is dan ook niet voor niets dat ik een drang voel om dat materiaal te vervormen, iets anders te zijn dan wat het is. In mijn werk wordt het lichaam een abstract voorwerp en kan het allerlei betekenissen dragen. Ik houd van deze artificiële lichamen voor wat ze kunnen betekenen – omdat ze het zoveel beter doen dan mijn eigen lichaam.’

Meer werk van Shai Langen vindt u hier.

Plasticity from Shai Langen on Vimeo.

Inèz van Dillen, het kwetsbare individu

HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: de 51-jarige Inèz van Dillen uit Den Haag.

Inèz van Dillen (Den Bosch, 1962) studeerde vorig jaar af aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag, nadat ze haar studie na een ziekbed van ruim twintig jaar weer had hervat. Van 15 februari tot 13 april 2014 wordt haar werk tentoongesteld in Galerie de Queeste in Heerde.

Over haar werk
“Mijn etsen en tekeningen bestaan uit zeer fijne lijnen die ledematen en figuren vormen – maar waarvan de anatomie verwrongen en geschonden is. Deze figuren situeren zich ergens tussen leven en dood, tussen lust en vergankelijkheid. Het gaat mij om de uitdrukking van de huid, die als een fragiel oppervlak het lichaam beschermt. Ik wil in mijn werk mijn fascinatie voor het kwetsbare individu zichtbaar maken. De spanning tussen de huid en de transparantie daarvan moet zichtbaar worden in mijn werk. Deze manier van werken, met transparante acryl, laat zien dat je de wereld niet helemaal kunt vatten. Ik laat de kijker zien dat de werkelijkheid niet volledig te naderen is, dat er altijd iets ontbreekt, en in dat ontbrekende stuk mag de kijker zijn verbeelding loslaten en betekenissen genereren.”

Meer werk van Inèz van Dillen vindt u hier.