In zijn woonplaats Fort Worth is dichter en wetenschapper Leo Vroman overleden. Hij werd 98 jaar oud. Meer lezen over Postuum: de nieuwe carrière van Leo Vroman
Auteur: Nick Muller
Postuum: de nieuwe carrière van Leo Vroman
In zijn woonplaats Fort Worth is dichter en wetenschapper Leo Vroman overleden. Hij werd 98 jaar oud.
Leo Vroman (1915 – 2014) geldt als een van de meest vooraanstaande Nederlandse dichters van de vorige eeuw. Een van Vromans meest gewaardeerde gedichten is Vrede, met de bekende regels: Kom vanavond met verhalen / hoe de oorlog is verdwenen / en herhaal ze honderd malen: / alle malen zal ik wenen. In het buitenland verwierf hij met name faam als wetenschapper – naar hem is het Vroman-effect genoemd. Leo Vroman woonde van 1947 tot aan zijn dood in de Verenigde Staten.
Computerkunstenaar
Door de jaren heen had ik met enige regelmaat contact met Leo Vroman – meer als journalist dan als bewonderaar. Enkele maanden geleden spraken we elkaar voor het laatst. Op Skype. Want Leo Vroman was nog erg bij de tijd. Zo hield hij een blog bij, maakte regelmatig scans en digitale foto’s en verstuurde bijna maandelijks – al dan niet automatisch – een LinkedIn-invitation.
Tijdens dat laatste gesprek vertelde hij me over zijn ‘nieuwe carrière’: hij was nu ook computerkunstenaar. Grappend vroeg ik of hij tekeningen maakte in Paint. ‘Nee zeg. Ik schrijf programma’s waar mijn computer prentjes van maakt. Wacht, ik zal je er een sturen.’ Even later hoorde ik een geluidje van mijn telefoon. En dat geluidje betekent: er is mail.
‘Zie je?’ Dit is een van mijn eerste prentjes.’ Gelijk daarna volgde een uitleg van het door hem gebruikte programma. ‘Het is eigenlijk heel simpel. Ik gebruik TrueBasic als taal. Dan is het gewoon: SET MODE “COLOR”, SET WINDOW 1,2400,1,1800, OPTION ANGLE DEGREES, FOR Y=1 TO 1800, SET COLOR MIX(A) 0,0,0, SET COLOR A…’ en er volgde nog een minutenlange opsomming van tientallen onbegrijpelijke codes. Soms verbeterde hij zichzelf en begon opnieuw een code voor te lezen – bang dat ik hem op een fout zou betrappen. Na zijn voordracht zei ik heel eerlijk dat ik er niets van had begrepen. Heel even voelde ik me meer bejaard dan de bijna-eeuwling op mijn beeldscherm.
Toen was het even stil. Twee minuten later maakte mijn telefoon opnieuw een geluidje. Opnieuw een mail van Leo Vroman, wederom met een afbeelding in de bijlage. Dezelfde als die hij eerder tijdens ons gesprek had gestuurd, dacht ik. Niet dus.
Bijgesloten tekst verklaarde alles: ‘Ik wou die krul liever volledig zien dus zette ik .5* voor de r in de regels let x= en let y=. Echt wel mooier zo hè?’
Ik antwoordde braaf ‘ja.’
722 prentjes
Tijdens het gesprek ontstond het idee om zijn computerprentjes op de website van HP/De Tijd tentoon te stellen. Dat vond hij een leuk idee. ‘Heb je Dropbox? Ik heb 722 prentjes op deze computer staan, dan zal ik ze naar je toesturen.’ Oef. ‘Ik denk dat je beter een selectie kunt maken, Leo’. Hij lijkt me niet te horen.
Terwijl hij probeert in te loggen op zijn Dropbox-account vertelt hij wat hij met al die kunstwerkjes doet. ‘De prentjes print ik uit, in kleur. De doos waarin ik ze bewaar weegt inmiddels al vier pond.’ Een deel van de prints geeft hij weg. ‘Aan vrienden die wel eens eten aan onze deur hangen en daar niet voor betaald willen worden.’
Ik vraag hem opnieuw of hij een selectie van tien werken naar me op wil sturen, zodat ik deze in het nieuwe jaar een keer kan plaatsen op de website. Deze keer hoort hij het wel. Ik stel hem voor in een van de eerste maanden van het nieuwe jaar zijn werk tentoon te stellen in de wekelijkseExpo. Dat lijkt hem leuk. Dezelfde avond ontvang ik een mail. Zijn laatste mail. ‘Hierbij een selectie met zowel min of meer realistische als abstracte prentjes. Voor meer informatie kun je natuurlijk altijd bellen. Warme groet, L.’
Warme groet, Leo.
> Leo Vroman (97): ‘Als Romney wint, emigreer ik’ (23 oktober 2012)
> Leo Vroman is jarig: ‘Ik heb geen leeftijd, leeftijden zijn kinderachtig’ (10 april 2013)
> Een zomerherinnering van Leo Vroman (14 juli 2013)
Shai Langen vervormt het menselijk lichaam
HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: de 24-jarige Shai Langen uit Amsterdam.
Shai Langen (Amsterdam, 1989) studeert Product Design aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht, en zit in zijn laatste jaar. Momenteel is hij bezig met zijn afstudeerwerk, waarbij hij zijn focus legt op de toekomst van het lichaam. ‘Met name genetische manipulatie biedt allerlei mogelijkheden om onze lichamelijke beperkingen te beperken. Maar hierdoor kan de vorm van ons lichaam wel drastisch veranderen, en daardoor ook ons besef van identiteit.’
Over zijn werk
‘Ik ben gefascineerd door het menselijk lichaam en de maakbaarheid daarvan. In mijn werk probeer ik de grenzen van het lichaam op te zoeken door middel van materiaal. Ik zie het lichaam als iets plastisch, een materiaal wat een transformatie kan ondergaan. Het is dan ook niet voor niets dat ik een drang voel om dat materiaal te vervormen, iets anders te zijn dan wat het is. In mijn werk wordt het lichaam een abstract voorwerp en kan het allerlei betekenissen dragen. Ik houd van deze artificiële lichamen voor wat ze kunnen betekenen – omdat ze het zoveel beter doen dan mijn eigen lichaam.’
Meer werk van Shai Langen vindt u hier.
Plasticity from Shai Langen on Vimeo.
Inèz van Dillen, het kwetsbare individu
HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: de 51-jarige Inèz van Dillen uit Den Haag.
Inèz van Dillen (Den Bosch, 1962) studeerde vorig jaar af aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag, nadat ze haar studie na een ziekbed van ruim twintig jaar weer had hervat. Van 15 februari tot 13 april 2014 wordt haar werk tentoongesteld in Galerie de Queeste in Heerde.
Over haar werk
“Mijn etsen en tekeningen bestaan uit zeer fijne lijnen die ledematen en figuren vormen – maar waarvan de anatomie verwrongen en geschonden is. Deze figuren situeren zich ergens tussen leven en dood, tussen lust en vergankelijkheid. Het gaat mij om de uitdrukking van de huid, die als een fragiel oppervlak het lichaam beschermt. Ik wil in mijn werk mijn fascinatie voor het kwetsbare individu zichtbaar maken. De spanning tussen de huid en de transparantie daarvan moet zichtbaar worden in mijn werk. Deze manier van werken, met transparante acryl, laat zien dat je de wereld niet helemaal kunt vatten. Ik laat de kijker zien dat de werkelijkheid niet volledig te naderen is, dat er altijd iets ontbreekt, en in dat ontbrekende stuk mag de kijker zijn verbeelding loslaten en betekenissen genereren.”
Meer werk van Inèz van Dillen vindt u hier.
Onno Hoes
GeenStijl over het interview met Onno Hoes in HP/De Tijd, februari 2014. Meer links vindt u hieronder.
Links:
De culturele smaak van Onno Hoes: Cabellut en Nick & Simon (HP/De Tijd, 12 februari 2014.)
Onno Hoes snapt Albert Verlinde niet (Johnny Quid op GeenStijl, 12 februari 2014.)
Onno Hoes snapt paparazzi niet (Nu.nl, 12 februari 2014.)
Relatie Albert Verlinde en Onno Hoes nog steeds in gevaar (Evert Santegoeds in ShowVandaag (SBS6) , 12 februari 2014.)
Celien Brijder – samen alleen
HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: de 23-jarige Celien Brijder uit Leerdam.
Celien Brijder (Nieuwegein, 1990) studeerde in 2013 af aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht, afstudeerrichting: Fine arts and Design. Op dit moment is ze freelance kunstenaar en werkt ze parttime als docent beeldende vorming.
Over haar werk
“Wij krijgen constant behoeftes en verplichtingen opgelegd. Uiterlijk, seks, gezinsleven, ouderdom, carrière en vriendschappen – alles speelt mee. Wij moeten met z’n allen voldoen aan de ideaalbeelden die ons door onze cultuur als normaal worden gezien. Met dit in het achterhoofd concludeer ik dat we steeds minder met elkaar bezig,en steeds meer met onszelf. Er ontstaat dus een bepaalde afstand tot de mensen om je heen.”
“Ik kijk als het ware als een buitenstander naar onze cultuur en verwerk dat in mijn werk. Ik maak gebruik van verschillende beeldtalen en materialen waardoor er een contrast ontstaat tussen personen en handelingen. De personen maken ook geen contact met elkaar of de toeschouwer. Door een reliëf te laten ontstaan tussen verschillende delen van een schilderij ontstaat er niet alleen een figuurlijke afstand, maar ook een letterlijke afstand in mijn werk.”
Meer werk van Celien Brijder vindt u hier.
Zachte winter inspireert The Garlic Myth tot het maken van een serie winterdieren
HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: The Garlic Myth uit Utrecht.
The Garlic Myth (pseudoniem van Daniël Roozendaal, 1984) studeerde in 2009 af aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht, in de richting illustratie. Sedertdien maakt hij jaarlijks talloze tekeningen en schilderijen. (Hieronder vindt u, zoals u van ons gewend bent, een beknopt overzicht van zijn kunnen.)
Over zijn werk
“Het vertrekpunt in mijn werk is altijd analoog. Allereerst maak ik gedetailleerde potloodtekeningen over gekleurde verf- of stiftvlakken heen. Dat zijn meestalportretten. Deze tekeningen digitaliseer ik en bewerk ik met Photoshop. Wat ik dan exact doe? Dat kan van alles zijn: ik voeg dingen toe, bewerk kleuren en knip en plak net zo lang tot het naar mijn zin is. De basis van mijn kunst bestaat kortom uit handwerk, de digitale nabewerking vormt de rest.”
Door het uitblijven van sneeuw en vorst kwam hij op het idee voor zijn serie Winter Animals: “Ik vind het fijn als het ’s winters goed koud is, zodat je extra blij bent als het weer voorjaar en zomer wordt. Aangezien de winter nog niet aanwezig is, terwijl ik me herinner dat dat vroeger rond deze tijd wel zo was, heb ik, misschien wel uit een soort nostalgisch verlangen, deze serie gemaakt.”
Meer werk van The Garlic Myth vindt u hier.
Klaas Gubbels – zelfportret
Dit interview is eerder verschenen op de website van HP/De Tijd.
Beeldend kunstenaar Klaas Gubbels is beroemd geworden met zijn tafels en koffiekannen, maar de laatste jaren legt hij zich meer toe op de ‘supersaaie stillevens’. Meer lezen over Klaas Gubbels – zelfportret
Vera Cornel: ‘Ik leef in mijn eigen bubbel’
HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: de 20-jarige Vera Cornel uit Rotterdam.
Vera Cornel (1993) studeerde vorig jaar af aan het Grafisch Lyceum te Rotterdam, afstudeerrichting Fotografie. Cornel woont in Rotterdam en werkt sinds kort als freelance fotograaf.
Over haar werk
“In mijn werk laat ik mijn gevoel spreken. Ik kan namelijk geen beelden maken waar ik niets bij voel. In het dagelijks leven heb ik relatief veel moeite om mijn gevoelens te uiten, maar via beeld lukt dat gek genoeg wel. Wanneer ik iemand portretteer praat ik eerst een poos met hem of haar, pas dan kan ik aan de slag. Ik moet eerst weten wat voor een soort persoon het is voordat ik hem of haar op de foto zet. Inspiratiebronnen heb ik niet echt. Ja, mijn opa. Door hem ben ik gaan fotograferen. Ik volg geen nieuws, lees geen blogs en zoek ook niet bewust naar het werk van andere fotografen. Ik leef in mijn eigen bubbel waarin alles mag en kan.”
Meer werk van Vera Cornel vindt u hier.
Joop Braakhekke haalt uit naar televisiecollega’s
“Ik ben een restaurateur met kookneigingen, geen kok,” zegt Joop Braakhekke ferm.
In de nieuwe editie van HP/De Tijd vertelt de televisiekok (want dat is hij wel) over de welhaast poëtische culinaire boeken van J.W.F Weremeus Buning, zijn omvangrijke collectie kunst, en over, hoe kan het ook anders, koken. “Er is in Nederland nog steeds geen betere televisiekok dan ik.” Een voorproefje. Meer lezen over Joop Braakhekke haalt uit naar televisiecollega’s
Nick Muller 