Goed nieuws! De tweede druk van Gedichten die mannen aan het huilen maken (Prometheus, 2015) ligt vanaf 16 september in de winkel.
Een borst als ballon – en meer surrealistische beelden van Lizette Schaap
HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Lizette Schaap uit Alkmaar.
Lizette Schaap (Alkmaar, 1987) is fotograaf en ingenieur. In 2012 behaalde ze de Bachelor of Build Environment aan Hogeschool InHolland in Alkmaar. In december van dit jaar hoopt ze af te studeren aan de Fotoacademie Amsterdam.
Over haar werk
“In deze samenleving krijg ik het gevoel dat ik voor mijn dertigste al veel bereikt moet hebben, dat ik elke dag moet rennen en altijd moet denken aan de toekomst. Mijn project3P’s, waarvan u hieronder een weerslag ziet, heeft als doel om te gaan met de haast die de samenleving je opdringt en je bewust in het nu laten leven. Mijn ontevredenheid over de huidige samenleving is de drijfveer waaruit dit project voortkomt. Ik voel me niet op mijn gemak bij de snelheid waarmee wij leven en het consumptiegedrag dat daarbij hoort, en waarmee we – vooral op plaatsen waar niet op deze manier geconsumeerd wordt – schade aanrichten.”
“Met het duurzaamheidsprincipe 3P’s (People, Planet en Profit) kwam ik in aanraking tijdens mijn opleiding Bouwkunde. Deze drie P’s zouden met elkaar in balans moeten zijn. Is dat niet het geval, dan lijden de andere elementen daaronder. Wordt er bijvoorbeeld bij het bouwen van een appartementencomplex alleen aan de winst gedacht, dan lijdt het milieu daaronder en zeer waarschijnlijk ook het comfort van de mensen die er moeten gaan leven. In mijn fotoproject gaat de aandacht naar People en Planet. Het element Profit is hierin de balans verstorende factor. Binnen dit project maak ik meerdere series waarin ik me in verschillende thema’s verdiep, waaronder de relatie tussen afval en dode vogels,slowing down en luisteren naar je lichaam.”
“Ik combineer graag objecten die in het echt niet samen voorkomen, waardoor surrealistische beelden ontstaan. Ik ben altijd op zoek naar beelden die een beetje mystiek blijven en de boodschap niet direct blootleggen, maar wel vragen oproepen die beantwoord kunnen worden door context, interpretatie en ‘nog eens kijken’. Door het werken aan dit project ben ik zelf bewuster gaan leven. Dat doel heb ik in ieder geval bereikt. Hopelijk kan ik ook een beetje bewustzijn creëren bij de mensen die mijn werk zien: dat de toeschouwer bijvoorbeeld even stilstaat bij de gevolgen van klimaatverandering. Hoe meer je blootgesteld wordt aan beelden en verhalen over dit thema, hoe meer het in je bewustzijn nestelt. Voor mij is er een groot verschil tussen ‘iets weten’ en je ‘ergens bewust van zijn’. Iedereen weet dat de aarde opwarmt, maar lang niet iedereen staat daar zo af en toe bij stil en denkt na over de gevolgen en over wat hij zelf kan doen. Aan dat ‘af en toe’ hoop ik bij te dragen met mijn werk.”
Meer werk van Lizette Schaap vindt u hier.
Minister Ard van der Steur over De Asielzoeker, De Kast & Hendrick Goltzius
In de HP/De Tijd van deze maand geeft Ard van der Steur, minister van Veiligheid en Justitie, zijn culturele smaak prijs.
Over De Asielzoeker van Arnon Grunberg:
“Wie naar mijn smaak de beste schrijver is van Nederland? Arnon Grunberg. Zijn mooiste boek, en dat is misschien kwetsbaar om te zeggen omdat mijn departement verantwoordelijk is voor het vluchtelingenbeleid, vind ik De Asielzoeker. Het boek gaat over een volkomen onwerkelijke situatie waarin een man zich tot de gang laat verbannen, letterlijk onder de kapstok slaapt, omdat zijn vrouw een asielzoeker in huis – en bed! – heeft genomen. De manier waarop hij dat vertelt, en de manier waarop hij de sympathie die je voelt voor de hoofdpersonen in het boek gaandeweg laat veranderen, vind ik magistraal.”
Over De Kast:
“Als ik muziek luister, is dat meestal klassieke muziek. Dat begint ’s morgens al met de wekkerradio: die staat op Radio4. De radio in de keuken ook. En ’s avonds, als ik dan na een lange dag werken thuis kom, zet ik graag een cd op. Mijn laatst gekochte cd is het album 7 Layers van Dotan. Ik zag hem op de uitreiking van de Edison Awards, en dacht: die jongen is fantastisch, daar wil ik meer van weten. Ik luister dus niet alleen klassieke muziek, maar ook best veel naar popmuziek. Het album van Kovacs moet ik nog kopen. Dat meisje heeft een indrukwekkende stem. En waar ik vroeger heel erg fan van was, en nog steeds wel: De Kast. Zij zongen deels in het Fries, deels in het Nederlands en hebben waanzinnig mooie nummers gemaakt. In nije dei vind ik nog steeds een van de mooiste nummers die ik ken.”
Over Hendrick Goltzius
“Ik ben kleurenblind, dus ik ervaar kunst anders dan de meeste mensen. Hoe anders weet ik niet, want ik weet niet wat andere mensen zien en zij weten niet wat ik zie, maar het is daardoor denk ik dat abstracte kunst niet noodzakelijkerwijs mijn meest preferente aandachtsgebied is. Ik hou van realistische kunst, en dan met name de olieverfschilderijen van de oude meesters uit de Gouden Eeuw. Zelf verzamel ik die kunst niet omdat ik dat niet kan betalen, dus als u bij mij thuis kijkt ziet u vooral zestiende-, zeventiende- en achttiende-eeuwse grafiek en negentiende-eeuwse schilderkunst. Hendrick Goltzius is mijn favoriete kunstenaar. Dat komt voor een deel door mijn vader, die verzamelaar was van de portretprenten van Goltzius. Na zijn dood heb ik de verzameling van hem overgenomen. Niet veel mensen zullen weten wie Hendrick Goltzius is, maar naar mijn smaak is hij – na Rembrandt van Rijn – de beste kunstenaar die Nederland ooit heeft gehad.”
Het gehele interview van Nick Muller met Ard van der Steur leest u hier op Blendle. U kunt hier het hele tijdschrift inzien, of hier een voordelig (proef)abonnement afsluiten.
Zelfportret Frank Lammers: “Ik erger me aan een groot deel van de Nederlandse bevolking”
Frank Lammers (Mierlo, 1972) is acteur. Hij speelt de hoofdrol in J. Kessels, de verfilming van de gelijknamige roman van P.F. Thomése en de openingsfilm van het Nederlands Film Festival in Utrecht, en maakt later dit jaar zijn regiedebuut met de speelfilm Of ik gek ben.
Wat is uw huidige gemoedstoestand?
Eh, nouja, mwah. Ik heb me weleens beter gevoeld. M’n moeder is ziek, heb ik net gehoord. Dus dat vind ik niet zo leuk.
(NB: niet lang na dit interview is de moeder van Frank Lammers overleden.)
Wie zijn uw helden?
Romario, omdat hij een briljant voetballer is. Ghandi, omdat hij moreel superieur is. En Martin Luther King. Die had lef.
Aan wie ergert u zich?
Aan een groot deel van de mensheid, vrees ik. Een zeer naar percentage. Zeker nu ik zie hoe er door de regering en een groot deel van de bevolking zo hardvochtig wordt omgegaan met de vluchtelingenproblematiek.
Bent u aantrekkelijk?
Ik ben een filmster, hallo.
Wat is uw grootste angst?
Dat mijn moeder doodgaat. En dat m’n kinderen iets overkomt.
Gelooft u in God?
Nee, maar als hij wel bestaat, dan bij dezen: excuses.
Bidt u weleens?
Ik geloof niet in God, maar als ik mijn dochter in bed leg doe ik met haar altijd een klein gebedje wat ik van mijn moeder heb geleerd: ‘Dank u lieve heertje, dank u lieve vrouwtje, dank u engeltje zoet, die mij vannacht bewaren moet, voor water en vuur in het kranken uur, nu tot in de dood, iedereen wordt groot, en nu ga je lekker bedje slapen.’
Hoe ontspant u zich?
Ik kijk graag sport, ik kaart graag en slapen vind ik ook heel lekker. De eerste twee weken van een vakantie slaap ik altijd. De hele dag.
Het hele Zelfportret met Frank Lammers leest u hier op Blendle. U kunt hier het hele tijdschrift inzien, of hier een voordelig (proef)abonnement afsluiten.
Fotoserie: adoptiekind Simone Hoang herinnert zich haar eerste levensjaren
HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Simone Hoang uit Amsterdam.
Simone Hoang (IJsselstein, 1982) studeert in december af aan de Fotoacademie Amsterdam.
Over haar werk
“De fotoserie Ký ức//Memento, waarvan u hieronder een selectie ziet, is een nog steeds lopend onderzoek naar herinneringen. De eerste acht jaar van mijn leven heb ik bij mijn biologische moeder gewoond, die Vietnamees is. Ik ben daarna geadopteerd door Nederlandse ouders. Van die eerste acht jaar kan ik me bijna niets meer herinneren. Dit gegeven neem ik als uitgangspunt om mijn herinneringen, zover ik die heb aan die tijd, als universeel thema te behandelen.”
“Mijn onderzoek uit zich in verschillende projecten. Zo werd ik begin dit jaar opgemerkt door drukkerij Lenoirschuring in Amstelveen, die mij tot mijn grote verrassing besloten te gaan sponsoren. Het resultaat is een in offset gedrukt boek, in een oplage van honderd exemplaren, dat nu in de collectie van het Stedelijk Museum, Huis Marseille, het Nederlands Fotomuseum, PhotoQ, Foam Editions en Liefhertje en De Grote Witte Reus is opgenomen.”
“Het boek is tweeledig; het is namelijk ook mijn portfolio. Voor mij is een portfolio niet zozeer dat je laat zien wat je kan, maar vooral wie je bent als fotograaf. ‘Ký ức’ is Vietnamees voor herinnering, of eigenlijk het ontbreken ervan. Deze titel dekt voor mij de lading. Niet alleen inhoudelijk, maar ook vanwege zijn abstracte typografische uitstraling. De meeste mensen waar ik mijn werk aan laat zien spreken geen Vietnamees en voor hen blijft de titel, zonder uitleg, ontastbaar. Dat suggestieve komt altijd terug in mijn werk. Ik houd van details die verwijzen naar mijn werkwijze, maar die niet in eerste instantie alles onthullen. Zo heeft het boek een rode omslag van lee filter, die verwijst naar de verpakking van Vietnamese kokosnootsnoepjes die ik als kind at. En heeft het boek, vanwege offset druk, een nostalgische geur.”
“Mijn manier van werken is onderzoekend, waarbij het proces even belangrijk is als het resultaat. In sommige gevallen misschien wel belangrijker. Ik werk het liefst met een midden- en groot formaat camera, omdat het me verrast, me dwingt om me volledig te concentreren en me rust geeft.”
Meer werk van Simone Hoang vindt u hier.
Anderen over ‘Gedichten die mannen aan het huilen maken’
Huilende mannen in Doopsgezind NL
Gedichten die mannen aan het huilen maken in Doopsgezind NL, een uitgave van de Algemene Doopsgezinde Sociëteit.
Portretserie: het zware leven van een zwerfhond
HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: de 27-jarige Joke Schut uit Rotterdam.
Joke Schut (Nijkerk, 1988) studeerde in 2013 af aan de Willem de Kooning Academie in Rotterdam, afstudeerrichting: digitale fotografie.
Over haar werk
“Tijdens mijn studie op de Willem de Kooning Academie heb ik een voorliefde ontwikkeld voor documentaireportretten. Deze voorliefde is nog steeds in mijn werk terug te vinden. Mijn werk gaat veelal over het alledaagse. Momenten die te maken hebben met mijn eigen leven, of er juist compleet niets mee te maken hebben. Vanuit mijn nieuwsgierigheid duik ik onbevangen in deze ‘werelden’ waar ik ter plaatse observeer en het verhaal creëer.
“In de fotoserie Shelterdogs laat ik het leven van vele zwerfhonden in de bergen van Istanbul zien. Sommige zijn perfect op hun gemak in deze habitat, anderen zijn op sterven na dood. In de zomer hebben ze een gebrek aan vocht en overlast van ongedierte (teken met name), in de winter hebben ze last van een gebrek aan voedsel en warmte. In deze serie laat ik het leven zien van deze honden tijdens de wintermaanden in de bergen, en in de asielen waar deze zwerfhonden worden opgevangen om later – hopelijk – ondergebracht te kunnen worden bij gastgezinnen elders in Europa.”
Meer werk van Joke Schut vindt u hier.
Nick op de Zwarte Cross
Via de website van de Zwarte Cross:
Ruim zestig vooraanstaande Nederlandse mannen – auteurs, acteurs, muzikanten, kunstenaars en politici – vertellen over het gedicht dat hen, elke keer als ze het lezen, ontroert. Samensteller van deze bloemlezing is de 23-jarige Nick Muller uit Doetinchem, die in het dagelijks leven journalist is bij HP/De Tijd. Voor de Zwarte Cross maakt hij een selectie van de gedichten die gekozen zijn, en vertelt over het verhaal achter het gedicht. Waarom huilt Bennie Jolink om het gedicht Ben Ali Libi van Willem Wilmink? Welk gedicht nam André Kuipers mee de ruimte in? En bij welk gedicht houdt Matthijs van Nieuwkerk het niet droog? U hoort het. Ook vrouwen zijn van harte welkom.
Vrijdag 24 juli 2015, Theater Tipi. Aanvang: 19:00 uur. 
Typhoon: ‘De westerse samenleving ondersteunt het idee van witte superioriteit’
In het zomernummer van HP/De Tijd geeft rapper Typhoon (pseudoniem van Glenn de Randamie, 1984) zijn culturele smaak prijs. Hij vertelt daarin onder meer over het schilderij dat hem inspireerde voor het nieuwe nummer Zolen boven m’n kruin, waarom hij verslingerd is aan het boek Verslaafd aan liefde van Jan Geurtz en waarom Kendrick Lamar ‘de Messi onder de rappers’ is.
Typhoon laat zich in het interview ook uit over onder andere onze geschiedschrijving, en maakt een paar statements: “Laten we als land eens eerlijk zijn over onze zwarte bladzijdes. Steek die hand eens in eigen boezem. Herschrijf die geschiedenisboeken eens. Waar ik me bijvoorbeeld dood aan erger, zijn de geschiedenisboeken op school. Want hoe komt het bijvoorbeeld dat er een Tweede Wereldoorlog is gekomen? Don’t come with that bullshit van een Adolf Hitler die het kwaad personifieert. Zo zwart-wit is het niet. Nee, er is een hele westerse samenleving die het idee van witte superioriteit ondersteunde en ondersteunt. Daar komt dat vandaan. En we hebben er blijkbaar geen moer van geleerd. Een van de eerste daden na de Tweede Wereldoorlog, toen we vijf jaar lang zelf hadden ondervonden was het was om vernederd te worden, om onderdrukt te worden, was het ondersteunen van het apartheidsregime in Zuid-Afrika. Dat is als een moeder die een klap geeft aan haar oudste zoon, die vervolgens weer een klap geeft aan zijn jongere broertje, die weer aan de jongste en die weer aan de kat. Wil je daadwerkelijk iets veranderen, dan moet je ons handelen inzichtelijk gaan maken.”
Power to the people
Ook pleit Typhoon voor een totaal andere invulling van overheidstaken: “Er komt een punt dat we doorkrijgen dat we niet meer afhankelijk moeten zijn van de overheid, maar dat we het allemaal zelf moeten gaan doen. Power to the people. En dat punt gaat komen, ook in Nederland, en daar kijk ik heel erg naar uit. De eerste stappen naar zijn al gezet. Kijk naar zo’n love-movement, waar Lobi da Basi misschien ook wel een van de aanjagers van is, maar ook in de bezetting van het Maagdenhuis en de Occupy-beweging. We voelen met z’n allen dat de manier waarop de wereld geregeerd wordt niet meer bij ons past, dat we de macht zelf naar ons toe moeten trekken. We voelen met z’n allen dat ons lichaam ziek is, en dat we daar iets aan moeten doen. Misschien weten we nog niet precies hoe we beter kunnen worden, want we zijn geen doktoren, maar we proberen al eens wat. I might not see the day, maar beetje bij beetje gaan we naar een wereld waarin we niet meer afhankelijk zijn van een systeem, zelfvoorzienend zijn en zelf richting gaan geven. Daar kijk ik echt naar uit.”
Het gehele interview van Nick Muller met Typhoon leest u in het zomernummer van HP/De Tijd, dat nu in de schappen ligt. Lees hem hier digitaal, of sluit hier een voordelig (proef)abonnement af.
Lees ook:
Kwoot du jour. Maar wie zei het? (Van Rossem op GeenStijl, 10 juli 2015.)
Wat rapper Typhoon zegt ist einfach nicht wahr (Willem Jan Hilderink op The Post Online, 10 juli 2015.)
Nick Muller 