HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Justine Tjallinks uit Amsterdam.
Justine Tjallinks (1984) studeerde cum laude af aan het Amsterdam Fashion Institute en werkte onder meer als Art Director voor modetijdschrift L’Officiel NL. Sinds twee jaar is ze werkzaam als fotograaf. Van 7 tot en met 16 januari 2016 is haar fotoserie Nudete zien in Meiner Gallery in Londen.
Over haar werk “Ik ben een fotograaf die werkt vanuit een concept en probeer zo weinig mogelijk aan het toeval over te laten, al improviseer ik in elke shoot toch altijd wel. Ik werk mijn ideeën van tevoren goed uit. Ik kies mijn modellen zeer zorgvuldig. Meestal zijn dat ‘echte’ mensen, geen modellen van bureaus. Ze hebben met elkaar gemeen dat ik een bepaalde fascinatie voor ze heb. Die fascinatie kan ontstaan door een bepaald uiterlijk kenmerk (albinisme, Syndroom van Down, flapoortjes), maar kan ook ontstaan omdat ik iemand een mooie uitstraling vind hebben.”
“Ik houd van breekbare portretten. Hedendaags, mooi gestileerd, schilderachtige invloeden. Ik houd niet van geforceerde beelden door over the top gezichtsuitdrukkingen, poses of styling. Daarbij heb ik een fascinatie voor imperfectie. Iets waar andere misschien voor wegdraaien, daar zie ik de schoonheid in. Dat probeer ik dan vast te leggen. Het is nooit om te choqueren of provoceren. Het is altijd een verbeelding van mijn dromerige wereld en visie van wat in mijn ogen schoonheid is.”
Via de website van JAN Magazine. Tekst: Azarakhsh Akbari.
“Soms stuit je ergens op en wil je dat met iedereen delen; zo heb ik dat met deze bundel die op de valreep mijn favoriet van 2015 is geworden! Een aantal weken geleden kreeg ik Gedichten die mannen aan het huilen maken cadeau, en sindsdien heeft het me niet losgelaten; wat een prachtige bloemlezing en wat een ontzettend lief en mooi boekje.”
“Mannen zijn over het algemeen niet zulke huilebalken; het is niet stoer en het beschadigt hun imago. Onzin, volgens Nick: ‘’Sterke mannen zoals Barack Obama of onze eigen Frans Timmermans hebben steeds minder moeite hun emoties tonen. En dat is ook goed; waarom zou je als man niet mogen huilen?”.
(-)
Een tijd geleden opperde Nick een nieuwe editie van ‘Poëzie in Carré’ te organiseren. Hij vertelt: ‘’Ik schreef dit artikel, mailde wat rond met mensen die me eventueel zouden kunnen helpen, maar uiteindelijk bleek het teveel moeite om iets te regelen. Totdat ik van een kennis hoorde dat ze nu toch bezig zijn met een Poëzie in Carré 2016. Carré wil dit zelf gaan organiseren, maar ze hebben het nog niet helemaal rond. Ik ben benieuwd of het ze gaat lukken. En het zou natuurlijk helemaal fantastisch zijn als een programma als De Wereld Draait Door hier ook een steentje aan bijdraagt. Dat is dé manier om een nieuwe generatie dichters in het zadel te hijsen. En dat is nodig.”
Domien Verschuuren (1988) is sinds 2006 radio-dj bij NPO 3FM en presenteert onder meer het avondprogramma Dit is Domien! Van vrijdag 18 december tot en met donderdag 24 december zit hij samen met collegae Giel Beelen en Paul Rabbering opgesloten in het Glazen Huis in Heerlen, om namens 3FM Serious Request geld op te halen voor het Rode Kruis.
Reden voor HP/De Tijd om hem te onderwerpen aan een ‘zelfportret’ – een maandelijkse serie vragen, gebaseerd op de beroemde questionnaire van Marcel Proust.
Wat is uw huidige gemoedstoestand? Een beetje gestrest. Ik heb vorige week mijn huis verkocht, ben verhuisd naar een tijdelijke tussenwoning, heb een nieuw huis gekocht – waar ook nog allerlei dingen voor geregeld moeten worden – en hop op dit moment van afspraak naar afspraak voor 3FM Serious Request. Alles lijkt nu bij elkaar te komen.
Wie zijn uw helden? Mijn ouders. Dat is vooral vanwege de manier waarop ik opgevoed ben. Ik kreeg ontzettend veel vrijheid en werd in alles wat ik deed gesteund. Dankzij hen leid ik nu het leven waarvan ik altijd had gedroomd. Maar ook vanwege de manier waarop zij omgaan met het leven en alle pieken en dalen die daar bij horen.
Aan wie ergert u zich?
Aan mensen die dingen niet vanuit hun hart doen, maar vanuit een gedachte om daar zelf beter van te worden, of daar een bepaalde status mee te krijgen. Wat ik heel heftig vind zijn BN’ers die zich niet inzetten voor één goed doel, maar voor dertig goede doelen. Dan vraag ik me af: doe je dat omdat al die dertig goede doelen je in het hart raken, of omdat je weet dat je in naam van dat goede doel weer even met je bek in RTL Boulevard terechtkomt?
Lijkt u op uw vader?
Ja en nee. Ik heb wel de drift van mijn vader overgenomen, en ook de wilskracht om iets te laten slagen. Al heeft hij daar meer geduld voor dan ik.
Lijkt u op uw moeder?
Ik schijn de ogen en de neus van mijn moeder te hebben. En ook qua karakter lijk ik wel op haar. Mijn moeder kan heel snel een mening over iets of iemand hebben en dat dan op een heel sarcastische manier verwoorden. Daar heb ik ook wel een handje van.
Wat zijn uw dagdromen? De enige dagdroom die ik heb, zeker in dit soort weken waarin ik heel erg druk ben, is dat ik denk: wat als ik mezelf nu laat verdwijnen? Dat ik vandaag besluit alles achter me te laten en gewoon voor drie maanden, zonder telefoon of pc of wat dan ook, naar Nieuw-Zeeland te vertrekken. Maar tegelijkertijd weet ik ook van mezelf dat ik dat nooit zou doen. Daar ben ik een veel te grote control freak voor.
Wat is uw grootste angst? Om een van mijn ouders te verliezen. Dat is het enige waar ik niet over wil nadenken en ook niet over kán nadenken. Dat is een te surrealistisch idee. Mijn vader heeft vijf jaar geleden een herseninfarct gehad waardoor hij rechtszijdig verlamd is geraakt. Mijn moeder zorgt nu voor hem. Na dat infarct is alles veranderd: opeens werd hun vergankelijkheid onderstreept en kwam voor het eerst het besef dat ze er op een dag niet meer zullen zijn. Dat idee hangt als een soort grijs wolkje boven mijn leven.
Bidt u weleens? Nooit. Ik ben overtuigd atheïst.
Heeft u ooit een mystieke ervaring gehad?
Nee. Maar een jaar of twaalf geleden kreeg ik van mijn toenmalige vriendin een klavertje drie uit Ierland, dat is daar het symbool voor geluk. Dat geplastificeerde blaadje heb ik al die tijd in mijn portemonnee gehad. Ik durfde hem al die tijd niet weg te gooien. Bang voor ongeluk. Maar twee maanden geleden kocht ik een nieuwe portemonnee en besloot ik hem toch in de prullenbak te gooien. En zie: ik ben er nog.
Bent u aantrekkelijk?
Als je me dit tien jaar geleden had gevraagd had ik volmondig ‘nee’ geantwoord, maar nu zou ik zeggen: ik vind mezelf wel aantrekkelijker dan ik me ooit wel eens heb gevonden. Doordat radio steeds meer televisie wordt en je constant – bijvoorbeeld op Facebook en Twitter – op je uiterlijk wordt beoordeeld, word je je daar ook steeds meer bewuster van. En als je maar vaak genoeg hoort dat je er leuk uit ziet dan ga je dat uiteindelijk vanzelf geloven.
Wat is uw definitie van geluk? Iedere dag kunnen doen wat je wilt doen en dat kunnen doen met diegenen met wie je dat wilt doen.
Waar schaamt u zich voor?
Ik schaam me het meest voor mijn korte lontje. Ik kan in een split-second omslaan van supervrolijk naar bloedchagrijnig omdat iets me niet aanstaat: van een vastgelopen computer tot een koud geworden kop koffie.
Bent u monogaam? Ik ben monogaam, maar ik vind aandacht van vrouwen en daarin de grens opzoeken wel interessant. Afgelopen zomer zijn mijn vriendin Caroline en ik even uit elkaar geweest, omdat acht jaar een monogame relatie hebben met dezelfde vrouw me ontzettend begon te benauwen. Ik dacht: ik ben 27 jaar, als ik van vrouwelijke aandacht wil genieten moet ik dat nu doen, en niet als ik veertig ben. Maar ik kwam er toen al snel achter: vrijgezel zijn is niets voor mij. Er zwemmen ongetwijfeld nog veel meer vissen in de zee, maar ik heb nu beet en die vis moet ik bij me houden. Daar word ik het gelukkigst van. Maar dat neemt niet weg dat ik flirten nog steeds heel erg leuk vind. Mijn vriendin trouwens ook.
Wanneer heeft u voor het laatst gehuild? Een week geleden. In ons oude appartement. Mijn vriendin en ik waren daar voor een laatste keer samen om de sleutels in te leveren. Ik deed nog een laatste rondje door het leeggehaalde huis en zag mijn vriendin op het balkon staan. Toen ik naar haar toe liep zag ik dat ze aan het huilen was, en toen schoot ik ook vol.
Hoe moedig bent u?
Niet. Ik denk dat ik alleen moedig ben op het moment dat het moet. Als ik iemand uit een brandend huis zou moeten redden dan zou ik dat doen.
Van wie heeft u het meest geleerd?
Ik heb van heel veel mensen heel veel geleerd. Ik heb van mijn ouders heel veel geleerd, ik heb van mijn vriendin heel veel geleerd en op zakelijk gebied heb ik heel veel van Michiel Veenstra geleerd. Toen hij bij de radio kwam heeft hij me onder zijn vleugels genomen.
Welke eigenschap waardeert u in een vrouw?
Eerlijkheid.
Welke eigenschap waardeert u in een man?
Vriendschap. En in het verlengde daarvan: loyaliteit.
Als u iets aan uzelf kon veranderen, wat zou dat dan zijn? Mijn onzekerheid wegnemen. Ik ben minder onzeker dan ik ben geweest, maar er blijft altijd een sublaag in je geweten zitten dat altijd onzeker is. En dat vind ik heel irritant. Soms komt dat op de meest onbenullige momenten naar boven, bijvoorbeeld als je op een zomerse zaterdagmiddag in je eentje een plekje moet zoeken op een vol terras.
Hoe ontspant u zich?
Dat vind ik moeilijk. Ik sta 24 uur per dag aan en kijk constant op mijn laptop, telefoon en check continu mijn mail, twitter en whatsapp. Maar als ik echt wil ontspannen leg ik mijn telefoon aan de kant, wat al een vrij groot probleem is, en ga ik een serie kijken.
Van wie houdt u het meest? Van mijn ouders.
Gelooft u in God?
Nee.
Waaraan bent u het meest gehecht?
Ik zou bijna zeggen: aan mezelf, maar dat klinkt zo narcistisch. Maar ik weet van mezelf wat ik aan mezelf heb en hoe ik met mezelf om moet gaan, en dat vind ik best wel comfortabel.
Welk leed heeft u anderen berokkend?
Binnen mijn relatie heb ik echt wel domme dingen gedaan. Het meest recente voorbeeld is die break-up, waar ik mijn vriendin heel veel pijn me heb gedaan. En door dat korte lontje kan ik soms ook echt onmogelijk tegen haar zijn. Om niets.
Wat beschouwt u als uw grootste mislukking?
Mijn studententijd in Tilburg. Daar heb ik namelijk helemaal niets mee gedaan. Ik heb daar geen vrienden gemaakt, heb me niet aangesloten bij een studentenvereniging en heb niet de moeite genomen om de stad te leren kennen. Ik heb, doordat ik zo snel mogelijk naar Hilversum wilde, de vrije periode van mijn studentenjaren weggeflikkerd en daar heb ik echt heel veel spijt van.
Wanneer was u het gelukkigst?
Nu. Ik zit op dit moment wel in de gelukkigste periode van mijn leven, denk ik. En dat geluk zit in kleine momenten: een diner met mijn ouders, mijn vriendin en mijn zusje bijvoorbeeld. Of een leuk moment op de radio. Of met m’n vrienden een avond in de kroeg hangen.
Wat is de beste plek om te wonen?
Ik ben niet zo’n globetrotter, maar als ik het dan dicht bij mezelf moet houden: Utrecht. Mijn vriendin en ik betrekken daar over zes maanden een nieuwe koopwoning en ik hoop dat dat de beste plek is om te wonen.
Wie hoopt u nooit meer terug te zien?
Dat zou ik oprecht niet weten. Ik koester jegens niemand zo’n wrok dat ik die persoon nooit meer hoef te zien.
Hoe is ongeluk te vermijden?
Niet.
Wat is uw devies? Zorg voor je eigen geluk, zonder dat je anderen daardoor uit het oog verliest.
In het jubileumnummer van HP/De Tijd (8 december 2015) geeft actrice, schrijfster en columnist Annemarie Oster (1942) haar culturele smaak prijs. Ze heeft het onder meer over beeldende kunst.
Oster: “Ik kom heel weinig in musea. Ook als ik in het buitenland ben, kun je me geen groter verdriet doen dan me mee te nemen naar een museum. Waarom? Omdat ik het altijd oervervelend vind om er geconfronteerd te worden met mijn medemensen. In de eerste plaats gaan ze altijd voor mijn neus staan. Dat krijg je als je niet zo groot bent. En dan die pretentieuze gezichten die ze trekken als ze naar een schilderij kijken. Bovendien houd ik er niet van om dingen te bekijken die nooit in mijn bezit zullen zijn. Daar ben ik veel te hebberig voor. Ik wandel ook nooit door een dure winkelstraat, omdat ik dan misschien kleren zie die ik graag wil hebben maar die ik niet kan betalen.
“Met moderne kunst heb ik he-le-maal niets. Het geklieder van Mark Rothko, Wassily Kandinsky en Kazimir Malevitsj vind ik ronduit schandelijk. De impressionisten vind ik wel heel erg mooi. Op instigatie van Jeroen Krabbé ben ik ooit eens naar Musée Marmottan Monet geweest. Daar hangen de beroemde vijverschilderijen van Claude Monet. Als je in Parijs bent: ga erheen. Iets dichter bij huis staat het Mauritshuis. Altijd als ik in Den Haag ben, moet ik even gaan kijken naar Gezicht op Delft van Johannes Vermeer. Een wonder. Hoe is het mogelijk dat iemand zoiets prachtigs heeft gemaakt? Datzelfde gevoel heb ik bij de portretten die Rembrandt in zijn latere jaren van zichzelf heeft geschilderd. Omdat ik zo van de oude Rembrandt houd, nam mijn man me mee naar de tentoonstelling Late Rembrandt in het Rijksmuseum, maar daar waren zo veel mensen dat het er gewoon stonk en ik na een paar minuten bijna kokhalzend het Museumplein op gerend ben.”
Het hele interview met Annemarie Oster leest u hier op Blendle. U kunt hier het hele tijdschrift inzien, of hier een voordelig (proef)abonnement afsluiten.
HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Anouk van Kalmthout uit Amsterdam.
Anouk van Kalmthout (Zoetermeer, 1991) studeerde dit jaar af aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag, afstudeerrichting: Fotografie.
Over haar werk “Als modefotograaf in een wereld waar alles gebaseerd is op rede en wetenschap, ben ik op zoek naar een andere invalshoek. Mijn foto’s zijn fantasierijk en bevatten vaak organische elementen: luchten, sterren, bomen, water en ga zo maar door. Ten opzichte van het universum zijn we veel kleiner dan we denken. Dat brengt ook een onheilspellend gevoel met zich mee. Daar haal ik inspiratie uit.”
“In zowel mijn mode als mijn autonome werk houd ik me vooral bezig met het creëren van een eigen setting. Dit doe ik in de studio maar ook buiten op plekken waarin ik iets moois in zie. Door middel van fotografie en vervolgens het toepassen van digitale technieken creëer ik surrealistische beelden die vergelijkbaar zijn met de onderwaterwereld: unheimlich doch esthetisch.”
Voor het decembernummer van HP/De Tijd (2015) hield ik een groot interview met Alexander Pechtold.
D66-leider Alexander Pechtold blikt, aan de vooravond van zijn vijftigste verjaardag, terug op tien roerige jaren in de landelijke politiek. Over dat omstreden interview in Opzij, zijn rivaliteit met Geert Wilders en de stand van ons land en de Europese Unie. ‘Europa heeft de apk nog niet gehaald.’
Uit het interview:
U wordt op 16 december vijftig. “Ja. Spread the word.”
Ziet u daartegenop? “Ik realiseer me heel goed dat ik zwaar over de helft ben. Maar veertig worden vond ik moeilijker. Tot je veertigste kun je nog fouten maken, moet het allemaal nog komen. Dat is – als je er heel hard aan trekt – nog een soort verlengde van de studententijd. Als je veertig wordt is dat over.”
Er zijn mannen die op de helft van hun leven een totaal nieuwe weg inslaan. Heeft u de afgelopen tien jaar weleens op het punt gestaan om de politiek de rug toe te keren? Grapt: “Iedere week. Vooral op vrijdag.”
Dan: “Nee, gekheid. Het is heel gezond om je niet helemaal in dit wereldje mee te laten zuigen. Een carrière in de politiek is niet het grootste doel, het belangrijkste in je bestaan. We hadden destijds als gezin van Wageningen naar Den Haag kunnen verhuizen, maar ik ben blij dat ik dat niet heb gedaan. Ik moet er niet aan denken om bij de Albert Heijn collega’s tegen te komen.”
Een woordvoerder, die iets verderop aandachtig meeluistert met het gesprek, valt hem in de rede en mompelt geamuseerd: “Dijsselbloem.”
Pechtold: “O ja, Dijsselbloem kom ik inderdaad weleens tegen in de Albert Heijn.” Hij leunt voorover uit zijn stoel, richt zich tot het opnameapparaat en zegt op overdreven harde toon: “Maar het is een genot om jou daar tegen te komen, Jeroen!”
HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Jenny Boot uit Sneek.
Jenny Boot (Sneek, 1969) studeerde in 2012 af aan de Fotoacademie in Amsterdam.
Over haar werk “Mijn werk kenmerkt zich door een gladde buitenkant met rauwe inhoud. Je ziet prachtige modellen, veelal vrouwen die je lijken uit te nodigen. ‘Kom hier.’ Maar in de sfeer zit altijd iets onheilspellends. Het donker, de erotische zweem en de soms beklemmende poses geven je het gevoel dat de buitenkant wel eens misleidend kan zijn. Zelfs een paard kan ineens eng lijken of een kat lijkt ineens een menselijke blik te hebben.
“Bijna al mijn werk gaat over mijzelf. Ik heb de innerlijke noodzaak mijzelf en mijn diepe gevoelens in kunst tot expressie te brengen. Mijn modellen zijn een instrument, een object. Ik probeer tijdens het werken tot een eenwording te komen. Ik weet niet in hoeverre zij zich daarvan bewust zijn. Als het is gelukt dan is de foto ook gelukt.
“De foto’s die hieronder staat getoond zijn afkomstig uit verschillende series. Ik maak veelal losse beelden of drieluiken. Een aantal van deze zijn in opdracht gemaakt voor The public house of Art en gaan nu de hele wereld over naar verschillende art fairs.
De foto’s van de modellen met de ‘flemische’ kraag heb ik gemaakt omdat ik zoveel foto’s voorbij zie komen van modellen die zo’n molensteenkraag dragen. Alsof het dan gelijk kunst is. Mijn foto’s met kraag zijn dus ironisch bedoeld. Ik heb kragen gemaakt van onder meer tampons, maandverband en een deurmat.
De foto’s met de rode draad lijken een afspiegeling te zijn van wat er dit jaar zoal met me gebeurd, het lijkt nog onbewust te zijn, mijn foto’s lijken mij te vertellen wat er allemaal speelt in mijn leven. Iets wat zich – net als die draad – langzaam afwikkelt waardoor ik meer bij mijn eigen kern zal komen.”
HP/De Tijd Expo geeft jonge kunstenaars een podium om hun werk te tonen. Waarom? Omdat er veel moois wordt gemaakt én om uw ogen te verwennen. Deze week: Floortje Doedens uit Amsterdam.
Floortje Doedens (Amsterdam, 1987) is eindexamenstudent aan de Fotoacademie in Amsterdam.
Over haar werk “Het overkoepelende thema in mijn werk is ‘vergankelijkheid’. Door zowel mijzelf als mijn omgeving te fotograferen probeer ik de schoonheid van vergankelijkheid, of anders gezegd: van het verval, gestalte te geven.
“Bij het fotograferen van mijn omgeving zoek ik naar een compositie die op het eerste gezicht een coherent geheel lijkt, maar dat uiteindelijk niet blijkt. Je ogen worden alle kanten op gestuurd. Dit geeft – hoe tegenstrijdig het ook klinkt – rust in het verhaal, omdat de beelden iets zacht poëtisch hebben.
“Bij de foto’s van mijn lichaam ligt dat anders. Ik draai er niet om heen: ik ben ziek en dat heeft effect op mijn lichaam. Het verval van mijn lichaam (door de ziekte van Crohn, red.) voltrekt zich geleidelijk – het zijn met name de bijwerkingen van medicijnen die van grote invloed zijn op mijn fysieke gesteldheid. Het is deze ziekte die me bewust heeft gemaakt van het verval van mijn lichaam, en in het verlengde: van het verval van mijn omgeving. Niets blijft zoals het is. Ik gebruik mijn ziekte als inspiratie, niet als leidmotief. Ik ben geen slachtoffer, maar een verteller die zich kwetsbaar opstelt om haar verhaal te vertellen.”
Nick Muller 
