Vorige maand verscheen haar tweede cd. Daarvoor verdiende ze haar sporen in het toneel. Waar luistert en kijkt Hadewych Minis zelf graag naar? En leest ze weleens een boek?
Boeken
“Op dit moment ben ik bezig in Kwartet van Anna Enquist. Mijn ouders zijn allebei muzikant, dus het boek is wel herkenbaar. Mijn ouders zijn allebei in barok gespecialiseerd: mijn vader speelt traverso, een soort houten dwarsfluit, en mijn moeder cello. Wat ik heel gaaf vind aan Enquist, is dat ze zich zo verdiept in alles waarover ze schrijft. Daar heb ik respect voor. Waar ik trouwens ontzettend moe van word, zijn recensenten. Recensenten, en dan met name literatuur- en theaterrecensenten, zijn toch vaak mensen die zelf het vak hebben willen uitoefenen, maar daarin niet zijn geslaagd. Daarom zijn ze zo zuur. Ik vind Nederlanders over het algemeen heel erg zuur. Van alle Europeanen zijn de Nederlanders het zuurst. Mijn god zeg. Het is voor Nederlanders blijkbaar zo moeilijk om ergens enthousiast over te zijn… In Frankrijk staat bijvoorbeeld op elke hoek van de straat een standbeeld van een kunstenaar of schrijver. Daar worden kunstenaars echt geprezen voor hun werk. In Nederland niet. Het leven zou zoveel aangenamer zijn als we eens wat enthousiaster waren!”
“Wat ik mensen echt aanraad om te lezen, is De nazi en de kapper van Edgar Hilsenrath. Dat is een vrij onbekend boek, over twee Duitse buurjongetjes: Max en Itzik. Die twee zijn dik bevriend. De vader van Itzik, die kapper is, leert Max zelfs de kneepjes van het vak, zodat hij later ook kapper kan worden. Maar dan komt de oorlog: Max sluit zich aan bij de SS en de joodse Itzik verdwijnt voorgoed in een kamp. Na de oorlog wordt Max bijna opgevreten door schuldgevoel, en begint onder de naam Itzik een eigen kapperszaak. Hij is dus van gedaante veranderd en doet alsof hij zijn joodse vriend is. Een waanzinnig boek. Mijn schoonvader, een gepensioneerd rechter, heeft het ons aangeraden. Die man heeft, zonder overdrijven, wel anderhalf miljoen boeken in zijn huis staan. Totaal leesgek. Het is nu zelfs zo erg dat hij ergens anders doucht, omdat zijn hele badkamer volgestouwd ligt met boeken. Dat is natuurlijk niet helemaal bien meer, maar goed, via hem is De nazi en de kapper dus tot ons gekomen.”
Muziek
“Ik ben eerlijk gezegd niet zo’n prediker van wat andere mensen moeten luisteren, dus ik let ook nooit zo goed op waar ik precies naar luister. Stom eigenlijk, hè? Ik weet wel dat ik de laatste tijd veel naar klezmer luister. Orchestra Baobab is een naam die me nu even te binnen schiet. Dat is Afrikaans, en ik luister ook veel naar Turkse, Marokkaanse en Tunesische muziek. Van die snijdende, treurige, melancholieke volksmuziek. Heerlijk. En,
maar dat is echt iets totaal anders, ik heb een groot zwak voor Frank Sinatra. Dat is iemand die van een lelijk nummer nog iets moois kan maken. Zijn timing en frasering zijn echt ongeëvenaard. Om een voorbeeld te geven: op alle cd’s die ik van hem heb, staat het nummer Moon River, en echt elke uitvoering is anders. Andere timing, andere feel, een ander soort sappigheid… En daarbij is het natuurlijk ook een heel interessante man. Hij had iets gevaarlijks en iets liefs tegelijk. Hij was bevriend met de maffia en met de president. Die beide kanten hoor je ook terug in zijn muziek: soms heeft hij iets gevaarlijks, dan valt-ie bijvoorbeeld bijna iets te laat in, en soms iets liefs. Ik ben van niemand fan, maar hem had ik graag eens live willen zien.”
Film
“Films zien we ook graag. Wat ik een heel gave film vind, is Her. Dat gaat over een man die verliefd wordt op een computer. Zo ontzettend goed! Het is niet alleen het verhaal wat me aanspreekt, maar ook de mooie beelden, die door onder anderen de Nederlandse cameraman Hoyte van Hoytema zijn geschoten. The Broken Circle Breakdown is ook echt zo’n film die iedereen gezien moet hebben. Die film gaat over twee ouders die hun kind verliezen. Er zit geen enkele scène in die op de emotie speelt of die verdrietig is, en toch ga je helemaal kapot als je het ziet. Mijn man kon er niet tegen en heeft hem niet afgekeken, zo erg vond-ie het.”
“En… o! Ik heb laatst ook La vie d’Adèle gekeken, over twee vrouwen die verliefd op elkaar worden. Toen wij met Borgman van Alex van Warmerdam genomineerd waren voor een Gouden Palm op het filmfestival van Cannes, gingen zij er met de prijs vandoor. Ik zag de film en had er niet zoveel mee. Er zaten van die verschrikkelijke hardcore seksscènes tussen. Maar echt acht minuten durende scènes, hè. Acht minuten kutje botsen, en dan ook nog echt diep in elkaars geslacht. De actrices hebben elkaar zelfs echt moeten likken. Ik voelde me zo’n bejaarde toen ik daar naar keek. Ik wil dit helemaal niet zien! Wat hebben dat soort expliciete scènes in godsnaam voor meerwaarde voor het verhaal? Dan kijk ik liever naar goede porno. Maar dit was echt heel onprettig om naar te kijken.”/
Nick Muller 